Stryper - No More Hell to Pay (2013)

Eensch!
Alleen vind ik comeback niet op z'n plaats. De echte comeback vond plaats in '99 (nadat Michael Sweet solo was gegaan in '92). In 2005 werd 'Reborn' uitgebracht gevolgd door 'Muder By Pride' (2009), 'The Covering (2011), 'Second Coming" (2013) en dan nu 'No More Hell To Pay'.
Heb het album nu enkele keren geluisterd en ben écht enthousiast, dit is zeker één van de beter albums van Stryper! De jaren '80 zijn voorbij, dat is waar, maar dat houdt niet in dat je niet van die muziek(-stijl) kan/mag houden. En dat doe ik nu juist wel. Met dit album keert Stryper inderdaad terug naar dat geluid, die stijl, omdat ze daar zelf ook van houden. En hoewel ik de eerder genoemde albums kan waarderen hoor ik ze zo het liefst. Gelukkig klinkt het wel helemaal up to date zodat het niet oubollig wordt.
En live staat deze band óók als Gods huis! >> 5 sterren.

Stryper, ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit verder ben gekomen dan The Yellow and Black Attack uit 1984, maar ik wilde deze nieuwe langspeler toch eens beluisteren.
Uitgebracht onder het Frontiers label zorgde het van te voren in ieder geval voor één zekerheid: een sterke productie. Volgens bandleider Michael Sweet wilden ze met dit nieuwe album weer een wat heavier geluid creëren. Met deze veelbelovende informatie begon ik aan het beluisteren van dit album.

Wat met opener "Revelation" en vooral met titeltrack "No More Hell to Pay" gelijk opvalt is dat het een erg gitaar gedreven album lijkt te worden. Het gitaarwerk staat lekker hard op de voorgrond en de ene lekkere solo na de andere passeert de revue. Daarnaast laat zanger Michael Sweet zich gelijk al van zijn beste kant horen. Vooral in "No More Hell to Pay" komen een aantal erg sterke, hoge uithalen voorbij.
Met "Saved by Love" komt de band met het stevigste nummer tot dan toe. Een lekker uptempo en vlot gepresenteerd nummer.
Dan volgt er helaas een beetje een misser: "Jesus is Just Alright" vind ik wel erg prekerig en het vooral het drumwerk op dit nummer klinkt wat matig. Gelukkig word dit nummer snel opgevolgd door "The One", een mooie ballad waarbij Michael Sweet ook laat horen dat hij een ballad sterk kan brengen. De zeikerige achtergrond "ooh ho ho hooo hoo'tjes" hadden van mij dan weer niet gehoeven, maar verder vind ik het wel een mooi nummer.
Met "Legacy" brengt de band een haast nostalgisch klinkend nummer. Een prachtig en melodieus nummer dat balanceert op de draad tussen hard rock en heavy metal. Op dit nummer komt de kracht van de band ten volste naar buiten. Gierende gitaarsolo's en scherpe uithalen van Michael Sweet zorgen voor genot van begin tot eind.
In "Marching into Battle" is wederom wat irriterende achtergrond vocals te horen en hiermee is gelijk het zwakke punt van het geluid aangestipt. De achtergrond vocalen zijn namelijk vaak een onnodige en irriterende toevoeging in plaats van een verrijking. Hierover valt te twisten natuurlijk, maar van mij hadden ze dit achterwege mogen laten.
De tweede helft van het album bevat eigenlijk wel nummers van naar mijn mening dezelfde, steevaste kwaliteit. Het album had niet langer moeten duren, want dan was op den duur de interesse wel afgezwakt, maar de band heeft dit prima weten te doseren.

De meningen over Stryper zijn verdeeld, maar na het beluisteren van dit album hebben ze aan mij weer een nieuwe liefhebber erbij.

Tja, wat een verrassing was het destijds toen dit album uit kwam! Sinds jaar en dag ben ik fan van de muziek van Stryper en de boodschap van de band. Nadat Michael Sweet uit de band stapte begin jaren 90 en Stryper ophield te bestaan heb ik geen beter album van de band gehoord dan deze. De eerste albums na de reünie konden mij niet echt bekoren (of moet ik zeggen echt niet). Deze komt blijkbaar voort uit een hernieuwde inspiratie. De songwriting in het algemeen en de vocale harmonieën in het bijzonder klinken erg goed hier. Kortom, de muziek loopt weer. Had het idee dat het daar aan schortte de jaren hiervoor. Zelfs de albums sinds dat No More Hell To Pay uitkwam zijn lang niet zo sterk als deze. Er is inderdaad zoals hierboven aangegeven een bonus DVD uitgegeven met een track-to-track uitleg over de totstandkoming van dit album. Wat ik me ervan kan herinneren is het ook niet opgenomen in een standaard muziek studio. Staat me bij dat het prachtige 'The One' volgens Michael Sweet NIET gaat over zijn te vroeg overleden vrouw. Ik weet wel beter. Bovendien schijnt het nummer Marching Into Battle al half jaren 80 geschreven te zijn. Naar mijn mening is het hele album de moeite waard maar toppers zijn zeker: Revelation, The One, Legacy, Sympathy en Renewed.

Te zien aan het aantal reacties op MuMe bij dit album, is No More Hell to Pay de eerste van ná de comeback die (in Nederland en Vlaanderen) groeiende aandacht geniet. Met een hernieuwd contract bij het Italiaanse Frontiers, waar eveneens in 2013 Second Coming met heropnamen van eigen werk verscheen, is dit hun derde album met nieuw werk sinds 2005.

Het geluid is niet veranderd en toch is het anders. Zit het hem in de gitaartwins? In het midtempo Revelation en het stoempende No More Hell to Pay hoor ik overeenkomsten met de twins van Judas Priest, waarvan frontman Michael Sweet een liefhebber is, zoals ik hem bij een interview over laatste album When We Were Kings (2024) zag vertellen. Dan het snelle Saved by Love en het geherarrangeerde Jesus Is Just Alright, oorspronkelijk (1972) van The Doobie Brothers.
The One is langzaam, bij Legacy wordt het gaspedaal weer ingetrapt. Opvallend is dat Michaels gitaarspel niet onderdoet voor dat van leadgitarist Oz Fox, allesbehalve een prutser. Net als bij Priest twee snarenracers die tevens sterke melodielijnen neerzetten.

Tweede helft. Het slepende Marching Into Battle, het uptempo Te Amo met zijn Spaanse titel (klinkt beter dan 'I love you', nietwaar?), Sticks & Stones bevat in de coupletten aparte gitaarakkoorden en een sterk refrein. Met Water Into Wine keren we aangenaam terug naar de jaren '80 - Rock You Like a Hurricane van Scorpions bijvoorbeeld - en bij Sympathy moet ik zelfs aan de riffs van Randy Rhoads denken, dit alles in eigentijdse productie.
Met afsluiter Renewed nog eenmaal het gas erop in Priestiaans gitaargeweld, zij het dat de heldere stem van Michael Sweet bewijst dat dit toch echt Stryper is.
De ritmesectie van Tim Gaines en Robert Sweet is hecht en robuust als nooit tevoren en de groep is qua teksten consequent duidelijk wat betreft hun christelijke identiteit.

Discogs laat zien dat omstreeks deze tijd de comeback van de elpee serieus werd: al in 2014, het jaar erop, verscheen No More Hell to Pay voor het eerst op 2LP.
Enerzijds vertrouwd en bekend wat betreft stijl, anderzijds anders dan hun vorige-met-nieuw-werk, Murder by Pride uit 2009.

Omdat een Nederlander als ik graag luid klaagt, heb ik toch nog iets gevonden om te mopperen. Jammer dat Michael in zijn biografie 'Honestly: My Life and Stryper Revealed' (2014) niets over dit album vertelt, terwijl ik de hernieuwde editie uit 2021 heb. Daar hadden één of meer hoofdstukken bij gemoeten, want nadien verschenen meer sterke albums, zoals opvolger Fallen van twee jaar later.