Prefab Sprout - Crimson / Red (2013)

Op youtube zijn al volop fragmenten te vinden van dit nieuwe album, of is het toch een 'lost album' zoals sommige sites beweren?
The Best Jewel Thief in the World, Billy, Mysterious: ze klinken prachtig en zo vertrouwd.
De nostalgie van Steve McQueen uit 1985 is helemaal terug!
Een van de meest veelbelovende releases van dit najaar

Daar ben ik benieuwd naar. Steve Mcqueen is een pracht 80's album. Gunman and Other Stories dito.

Hier kijk ik naar uit Op youtube al previews te horen van alle nummers. Beloofd heel veel goeds.

Bestaat Prefab Sprout nog? Wauw, dat is goed nieuws. Dit album ga ik zeker checken!

Is een solo gebeuren van Paddy Macaloon. Hij heeft een aandoening aan z'n gehoor waardoor ie niet meer met anderen samen kan spelen en gebruikt de groepsnaam met toestemming van broerlief.

Dat is minder goed nieuws. Alhoewel het misschien meevalt. Beethoven was op het laatst van zijn leven helemaal doof en maakte nog prachtige muziek.

Prachtig nieuw album. Fysiek mag Paddy dan gebreken hebben, zijn stem is in topvorm!

Deze keer wel echt nieuw werk en was is het nog altijd goed. Prefab Sprout heeft een aantal onbereikbare platen in haar oeuvre, maar Paddy McAloon komt ondanks alle lichamelijke ongemakken wederom heel dicht bij. Geweldige plaat.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Prefab Sprout - Crimson/Red - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Moet er nog aan beginnen en ben erg nieuwsgierig. Mis in de recensie van Erwin de waardering voor het 2001 album THE Gunman and Other Stories. Daar staat wat mij betreft het mooiste Prefab Sprout nummer ooit op "THE Gunman". Prima cd maar dat nummer is 'buitencategorie'.

Ik vond THE Gunman and Other Stories destijds wat minder, maar ik zal er nog eens opnieuw naar luisteren

Steve McQueen is een van de weinige albums uit het Verenigd Koninkrijk uit de jaren 80 dat ik nog altijd met veel plezier draai. Paddy McAloon en consorten wisten met dat album met prachtige songs te overtuigen en de sound bracht een dusdanige sfeer teweeg dat je je helemaal in het noorden van Engeland waande. Als een artiest of band dat gevoel weet op te roepen dan heeft dat bij mij al snel een streepje voor. Het daaropvolgende album From Langley Park to Memphis viel me behoorlijk tegen. Geen idee of ik daar nu nog zo over denk, in ieder geval was dat wel de aanleiding om de band verder niet meer te volgen.

Toen ik hoorde van een nieuw album van de spruitjes vond ik dat ik hem in ieder geval een kans moest geven. Ik beschik nog niet over aanvullende info, maar ik begrijp dat dit een soloproject van Paddy is geworden. Ik beluister dit album nu voor de eerste keer en het klinkt helemaal zo vroeg in de morgen uitstekend. Als dit zo doorgaat zou er op termijn wel eens een aardig hoge score uit kunnen rollen. Ook op dit album hoor ik qua sfeer weer het hele Noordengelse landschap voorbij komen. Knap hoe hij dat toch weer voor elkaar weet te krijgen. Misschien moet ik toch de periode na Steve McQueen in de herkansing gooien.

Doen Hendrik68! En vooral Jordan: The Comeback is een onwaarschijnlijke mooie plaat als je "herfstachtige-Noord-Engelse-landschappen" kan waarderen. Met een prachtige productie. Alhoewel af en toe het glazuur van je tanden springt....

Luister nu naar Billy. Wat kan deze man toch mooie pakkende melodieën verzinnen. En die stem ja.

Prachtig nummer zeg. Tot nu toe alleen die nog maar gehoord maar blijf er even bij hangen momenteel. Zoals ik al zei prachtige melodie die erg goed werkt met een ook erg treffende enigszins ontroerende tekst.

Het is muziek waar ik in eerste instantie ook fout kippenvel van kreeg maar ik heb 'm toch nog wel vrij regelmatig opstaan moet ik eerlijk bekennen.

Ik vind dat vooral Jordan: The Comeback een heel verfijnd geluid laat horen.

Smaakvol vakmanschap. Die eerdere albums kunnen mij als heel geheel ook niet altijd boeien.

Toen ik gisteren in een platenzaak was (Velvet Music in Breda) werd deze CD toevallig opgezet, en hoewel ik McAloon al niet meer volg sinds Jordan herkende ik hem toch binnen twee maten weer. Nog altijd sympathiek, verfijnd en smaakvol, en bovenal natuurlijk kwalitatief hoogstaand, maar na een paar nummers zette de man achter de balie hem weer af, "want zo was het wel weer even genoeg." En ik moet bekennen dat ik daar wel in mee kon gaan, want zowel de muziek als de zang klinkt soms wel wat èrg extatisch. Het zal ook wel te maken hebben met mijn verander(en)de muzieksmaak, maar persoonlijk zou ik me wel kunnen vinden in wat minder Jesse James en wat meer Faron Young.
 

Velvet Breda ja. Mooie zaak in een prachtige stad. Had toevallig zelf al het plan opgevat om deze release daar eind van de week te gaan kopen.

Paddy vindt het niet cool als we z'n shit kaaien las ik.

Tot die tijd hou ik het nog even bij het prachtige Billy. De rest luister ik pas als ik het officiële ceedeetje heb bemachtigd. Muziek moet een authentieke en vooral ook fysieke ervaring blijven.

Fysieke ervaring??? Ooit van streamen gehoord. Time marches on.

Al dat streamen en downloaden heeft als bijkomend nadeel, dat je door het grote luisteraanbod
wellicht wat vluchtiger gaat luisteren, terwijl menig album pas na vele draaibeurten zijn schoonheid prijsgeeft. Als je als downloader of streamer een beetje selectief blijft, is dit gevaar uiteraard wat minder groot. Ik ben trouwens geneigd me aan te sluiten bij die users die pas na diverse draaibeurten gaan denken aan de passende rating.

Heb ik wel van gehoord ja. En ik vind het kil en smakeloos om je muziekervaring daar puur op te baseren.

Heb overigens nooit een probleem gehad met pindakaaien, zoals ze het hier noemen.

Met name in mijn jeugdigere jaren heeft dat ertoe geleid dat ik mijn muzikale horizon tot grote hoogtes kon laten stijgen op manieren die ik anders niet had kunnen bereiken. En daarnaast heeft het in mijn geval dus weten te leiden tot de aanschaf van een bescheiden aantal officieel tastbare geluidsdragers.

Ik ben iemand die altijd enige meerwaarde heeft gezien in muziek als fysiek bezit. Puur en alleen door middel van streamen vind ik meer iets voor het hapklaar volk zonder diepgaande of waardige smaak.

Dit album vanmorgen via een dubieus platform naar binnen getrokken en de wijze waarop eerder genoemde nummer mij wist te roeren was voor mij voldoende om mij te doen besluiten over te gaan tot daadwerkelijke aanschaf.

Het hoeft niet, maar het mag wel. En voor mij heeft het zeker nog iets.

Daarnaast is het overigens ook een genot om in Breda te mogen winkelen, zou je ook eens moeten doen.

Ik pindakaas veel, maar veel van de daardoor gehoorde muziek schaf ik daarna ook officieel aan. Ik heb sinds (en door) het downloaden dan ook zéker meer gekocht dan ik zonder het ontdekken door downloaden zou hebben gedaan, maar ik weet niet of ik daar een uitzondering in ben: ik ken ook mensen die al hun nieuwe muziek als (meestal gedownloade) MP3 hebben opgeslagen op een externe harde schijf die standaard op hun home cinema set is aangesloten... (Inderdaad, geen CD-speler meer. )
 

Vind het zelf wel handig om alles gekaaid of gekocht op de leplep te ordenen. Dus in die zin is het voor mij ook geen ouderwets ceedeetje luisteren meer. Kan wel, maar dan ben ik in deze toch wel geneigd te gaan voor de gebruiksgemakken van al deze moderne technologie.

En voor het geluid dat uit de boxen komt maakt het verder niet uit.

Ik weet nog hoe ik met een discman naar school fietste. Toen je op een gegeven moment de draagbare mp3 spelers kreeg was dat voor mij toch wel een soort van verademing. Het moet alleen niet te gek en vooral ook niet te kil worden.

Bij mij nog ouderwets de muren vol kleurige ruggetjes… (Met ook wel wat witte daartussen, eerlijk is eerlijk, al die zelf gecompileerde verzamel-CD's met de hits van ééndagsvliegen uit de jaren 60 en 70.)

Ook ik heb geen cd-speler meer en speel alles lossless af op mij Beosound 5, maar ondanks dat koop ik toch nog cd's.

ik heb crimson/red net gekocht en 2x beluisterd, en ik heb ook naar het interview met paddy geluisterd ... YouTube - Paddy McAloon interview on BBC Newcastle - Simon Logan - 08/10/2013 ... de bewering dat dit een comeback album is vind ik toch wat tevergaand ... alsof de vorige 3 albums niet goed waren ... komaan zeg ... niet overdrijven aub ... OK ... kleuren en smaken verschillen ... en wat maakt het mij uit dat dit songs zouden zijn die al wat langer in de lade lagen ... op MATTHEWS, WENDY - WITNESS TREE haar album - dat toch ook al van enkele jaren geleden is stonden songs die paddy pas op LET's CHANGE THE WORLD WITH MUSIC zette ... JIMMY NAIL nam 6 songs van Paddy op voor PREFAB ze zelf op plaat zette ... THE GUNMAN werd door CHER opgenomen voor ... etc ... dit zijn de versies van de componist zoals alleen HIJ ze kan brengen en laat ons vooral dankbaar zijn dat er na 4 jaar alweer een nieuw album is ... we hebben toch de verzamelaar 38 carat voor WHERE THE HEART IS gekocht, of niet ? gewoon, meer platen dan praten ... ik ben 4 jaar geleden met LET's CHANGE THE WORLD op vakantie vertrokken, ik heb die CD wel 24x op 9 dagen gedraaid ... fijne compagnon de route ... die plaat en die vakantie zullen voor altijd aan elkaar gelinkt blijven ... volgende week draai ik de CD integraal in mijn programma bij WEB RADIO GOLDEN FLASH ... http://www.goldenflash.be/main.php - LEMONPOPSICLE: 25 OKTOBER 2013 - lemonpopsicle2013.blogspot.be

Ik ben de band na Jordan The Comeback uit 1990 volslagen uit het oog verloren, maar wat klinkt dit album vreselijk mooi zeg !!!
De muziek doet voor mij de tijden van Steve McQueen herleven.
Pas een eerste luisterbeurt achter de rug, maar dit wordt een verplichte aanschaf voor mij.

Gelukkig klinkt Paddy niet zoals hij eruit ziet, alle jeugdigheid zit nog in zijn stem
Prachtig album dat maar net het niveau van Steve McQueen niet haalt. Had Wendy Smith nu nog de backing vocals gedaan, dan was dit wel het geval geweest.

De hoogtepunten zitten wat mij betreft vooral in de tweede helft: Billy, The Songs of Danny Galway en Mysterious zijn uitermate verslavend!

Dan heb je nog wat in te halen. Het Prachtige Andromeda Heights en The Gunman zijn zeker van hetzelfde niveau als deze plaat.
Crimson/Red grijpt (in tegenstelling tot die twee albums) wel meer terug naar de jaren 80.