Revere - My Mirror / Your Target (2013)

Er zijn talloze muziekblogs te vinden met de meest waanzinnige tips. Precies 3 jaar geleden stuitte ik op de band Revere met hun debuut Hey! Selim.

Zoals als altijd is het dan downloaden en kijken of het wat is. Ik hoorde toen een fantastische cd waar ik binnen enkele draaibeurten compleet verslingerd aan raakte.
Hey! Selim was makkelijk te kopen via amazon en op hun eigen site boden ze nog wat oud werk aan. Heerlijke cd's in plastic hoesjes.
Revere werd helemaal mijn bandje en dat moest de wereld weten ook.

Op MusicMeter lukte het me aardig mijn enthousiasme over te brengen waardoor er steeds meer liefhebbers bij kwamen.
En toen moesten we 3 jaar wachten op de opvolger die begin oktober via V2 te koop zal zijn.
Een label waar de band erg blij mee is en waar deze site toch een rol in heeft gespeeld.

User B-records (Bas) wilde graag wat van mijn stukjes op deze site gebruiken voor zijn blog. Dat mocht hij mits hij Revere er op zou zetten en dat deed hij braaf. Het is dan erg fijn als de muziek dan ook aanslaat als tip want dat deed het. Bas werd ook fan.
Inmiddels is een grote wens van Bas uitgekomen door te kunnen werken in de muziekindustrie bij, je raadt het al, V2 records.

Tijdens een gezellige ontmoeting vertelde hij me dat hij wilde proberen om zijn bazen zo ver te krijgen Revere een contract aan te bieden. Dat leek een droom maar die droom werd werkelijkheid. Revere heeft onderdak gekregen bij een label dat er voor kan zorgen dat de band wat makkelijker toegang heeft tot Europa (het debuut was voornamelijk een succes in het Verenigd Koninkrijk).

Voor mij was de aanloop naar dit album dus zeer speciaal te noemen omdat ik meeleefde met de band die nu probeert door te breken naar een groter publiek en nog beter: ik kan ze nu eindelijk na 3 jaar ook live gaan zien. Voor mij toch echt een droom die gaat uitkomen.

En dan het nieuwe album..... My Mirror / Your Target.

Vol spanning ging de cd in de speler en pakte ik het boekje erbij. En dan zie je opeens je volledige naam staan bij de 'special thanks'. 'For starting the ball rolling over in Europe'...........
Dan valt je mond als fan toch echt even open. Dit is wel heel erg veel eer voor een toevallige samenloop van omstandigheden.... maar wat een eer!

Het album start met een 'oude vriend' I Won't Blame You genaamd, een nummer dat al eerder op single verscheen.
Het knalt er gelijk lekker in en we horen de ingrediënten die we ook op het debuut konden horen: pittige rock met net even dat beetje meer door de barokke saus die het krijgt.
Opvallend is dat dit nummer wat puntiger is dan de nummers op Hey! Selim. De band probeert zich dus duidelijk te ontwikkelen en dat doen ze goed. Dit nummer zuigt je onmiddellijk het album in en werkt erg aanstekelijk. Wie nog nog stil blijft zitten heeft het niet begrepen.

Ook Keep This Channel Open zal voor velen geen onbekend nummer meer zijn daar dit ook al eerder als single is verschenen. Misschien nog wel pittiger dan de opener. Stephen wil er blijkbaar niet al te veel omheen draaien en komt met een puntgave pop/rock song op de proppen. Hier krijg je een festivalpubliek wel mee in beweging. Jammer dat het seizoen daarvoor voorbij is maar dan mag Revere het in de concertzaaltjes doen. Gaat vast lukken met deze brok energie die we over ons uitgestort krijgen.

En dan het nummer dat we al kennen van het debuut maar terugkeert in andere vorm: We Won't Be Here Tomorrow. Stephen wilde dit nummer laten terugkeren en had daar zo zijn redenen voor: It was the last addition to Hey! Selim but we felt it was a bit rushed and wanted to do it justice. It also fits better into the newer material and we figured there were plenty of people who had never heard it yet.
En dat kan ik nu beamen: het klinkt jachtiger en nog opzwepender. Verwacht geen enorm grote verandering, verwacht een nummer dat perfect in deze nieuwe omgeving past. Als ik dit hoor komt de stuiterende puber in me naar boven, de puber die helemaal gek werd toen hij Nick Cave's The Mercy Seat voor het eerst hoorde, de puber die stond te springen op Debaser van Pixies. Deze 43-jarige kan dat nog steeds blijkt nu wel (en doet dat op Revere).

A Road from the Flood laat de luisteraar na 3 felle nummers even op adem komen. Dit is de Revere waar ik verliefd op werd: de instrumentatie raakt me. Het zwierige barok gevoel is er nog steeds en de stem van Stephen voegt net dat beetje meer toe waardoor ik weer kan smelten bij een nummer. Als na ruime 2 minuten er een modulatie volgt ben ik helemaal in de 'hoera-stemming'.

Het kan nog een tandje lager. Landlock'd is een akoestisch getint nummer en laat horen dat Revere dit ook kan. Zo'n akoestische setting was al te horen op de EP's As the Radar Sleeps en A Soundless Tree.
Dit nummer komt keihard bij me binnen: zo ongelooflijk mooi en lieflijk gedaan dat een brok in de keel niet te vermijden is. Die samenzang, de strijkers... om stil van te worden zo mooi.

Dan volgt een interlude in de vorm van "...we just sank..." die een overgang vormt naar Tadoma (in akoestische vorm te vinden op de EP A Soundless Tree), een nummer dat de lijn van Hey! Selim voortzet. Ze zijn de liefhebbers van dat album zeker niet vergeten.
De strijkers (Ellie Wilson, Kathleen McKie) en blazers verdienen alle lof want ze maken dit nummer extra bijzonder. Iets wat Revere sowieso bijzonder maakt: ze slagen er in om bombast op uiterst smaakvolle wijze naar voren te brengen. Rocksongs krijgen hierdoor net even een andere twist. Natuurlijk zijn er genoeg andere bands die dat ook goed kunnen (ik ga deze keer geen namen meer noemen) maar Revere kan zich daar met gemak aan meten.

Code start met een hoop stemvervorming om vervolgens als een vulkaanuitbarsting tekeer te gaan. Alsof de wereld vergaat..........

These Halcyon Days is ook geen onbekende meer. Toen dit nummer eerder uitkwam was ik er zeer mee in mijn nopjes en dat ben ik nog steeds. Het levert me de nodige energie op die ik na een vermoeiende werkdag soms zo nodig heb. Een simpele maar o zo doeltreffende rocker: je stuitert er weer spontaan van door je woonkamer!

Solomon Says heeft wat zuidelijke elementen in zich. Voor deze Marc Almond-fan zeer plezierig te horen. Ik ben dol op dit soort nummers. Nee, het lijkt niet op Almond want daarvoor is het rock-element te groot maar het zwierige (inclusief een beetje zeemansgevoel) geeft me toch een vertrouwd gevoel. Op dit soort nummers toont Revere zijn klasse en laat horen net even verder te durven gaan. Wie heeft zin om een rondedansje met me te doen?!

Aangezien ik meegedaan heb aan de pledge actie om dit album van de grond te kunnen krijgen werd ik een paar weken geleden al beloond met het nummer Don't Look Up, Hannah!.
Er staat een uitroepteken achter de titel en dat mag je ook wel achter dit nummer zetten. De energie spat de luidsprekers uit. Hier gaan de mannen en vrouwen heerlijk over the top zonder kitscherig te worden. Dit zijn de nummers waar je alleen maar blij van kunt worden hoe beroerd je bui ook is. Een boost nodig? Zet dan gewoon dit nummer op. Dit moet live een ongelooflijk feest kunnen worden. Voor mij een enorm hoogtepunt op dit album.

Op Fold Up Your Flag is het wederom feest. Wat dat aan gaat is My Mirror/Your Target wel een genot om naar te luisteren als je zin hebt in positiviteit.
Als in een achtbaan dollemansrit onder aanvoering van Stephen wordt je heen en weer geslingerd om vervolgens na bijna 4 minuten verdwaasd te kunnen uitstappen. Maar wacht nog even want er volgen nog 2 nummers.

What Am I If I'm Not Even Dust? kende ik al van de cd's die ik via de site heb gekocht in het verleden. Dit is een ietwat gewijzigde versie maar in de afgelopen 3 jaar is het uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet en dat gaat het op dit album zeer zeker ook worden. De dreigende toon van de blazers geven dit akoestisch getinte nummer een bijzondere laag. Wat ongelooflijk mooi gedaan! Triest maar ontroerend.....

Op afsluiter Maybe We Should Step Outside krijgen de strijkers weer een prominente rol en dat verdienen ze.
Het langstdurende nummer start uiterst melancholisch en kent een schitterende opbouw zoals Revere dat zo goed kan.
Een betere afsluiting kan ik me niet wensen: alles klopt aan dit nummer.

Ja deze fan is in de zevende hemel. Dit album is ongelooflijk bijzonder voor mij geworden en het ontroert me, het doet me juichen, het maakt me onwijs blij.
Het is een perfecte opvolger van het album dat ik de laatste 3 jaar in mijn hart gesloten heb. Het is een album van een band waar ik van ben gaan houden. Het is een album waarvan ik hoop dat het ze het succes geeft wat de band verdient.

Ik hoop dat de liefhebbers die deze band aan zich heeft weten te binden net zo blij zullen zijn met het resultaat als ik. Ik ben trots op Stephen en zijn band.
Laat My Mirror/Your Target maar een groot succes worden en ga ze vooral ook live zien en horen!

Ik vind het leuk om te zien hoe enthousiast je bent, Aero. Het lijkt me tof om ergens deel vanuit te maken en her en der wat ballen te doen laten rollen. Maar maakt je dat ook niet minder objectief?

Ik hoor hier inderdaad ook wel wat Suede in, een band die ik echt werkelijk verschrikkelijk vind. Dat vind ik een klein minpuntje. Ik hoor ook een hoop Bowie, dan mik ik op vocaal en tekstueel. Muzikaal doet het me dan weer aan de Editors(oude), the National en misschien zelfs wel een beetje aan de Arctic Monkeys denken. Het helpt waarschijnlijk al niet mee dat ik geen aanbidder ben van Britpop. Ik hoor daar mee ook veel ritmes die erg passé zijn, die Indie-dance beatjes zijn zo 2004(ala the Wombats?) Ik moet stiekem ook wel wat aan the Decemberists denken, Arcade Fire...misschien.



Maar echt eerlijk is dat vergelijken niet, en daarom stop ik daar nu ook mee.
Revere heeft ook een eigen gezicht en dat vind ik het interessantste en zeker het beste.
Dat rock geluid geloof ik wel, dat kennen we wel. Daar blinken ze, wat mij betreft, niet op/in uit.
Het zijn de ingetogen nummer die deze plaat voor mij speciaal maken, die zijn van een totaal ander niveau.
Zo wil ik Landlock'd even noemen als mooi nummer, werkelijk fantastisch vind ik dat.
Mooi ingekleurde nummers, kenmerkende zang. De 'rustigere' Revere staat mij veel beter.
De pianointermezzo, ....we just sank... vind ik ook wel mooi, draagt wel bij aan de sfeer van het album.

De toon lijkt vanaf dan te zijn gezet, en blijft het ook relatief rustig.
Code vind ik bijvoorbeeld ook een mooi experiment, wat daarna uit elkaar klapt in een hels kabaal; dat vind ik dan wel weer erg gaaf, mooi hoe die blazerts mee dragen aan de sfeer.
Bij Halcyon Days komt het indierock-format weer naarboven en hebben we weer een indiespringer..

De plaat kent daarmij wat mij betreft twee gezichten.
Het slotstuk, dat is schitterend. Vooral de afsluiter, zeer goed gekozen!

Ik vind de nummers waar ze hun ware gezicht tonen, want dat hoor ik toch op de meeste nummers, echt het beste. De stukken waar ze uit de walmen, de decibellen van de distortion durven te klauteren...
Lichtelijk ingetogen maar met een rauwrandje. Sfeervol, klein en dan weer rauw en groots.

Ik zou het laatste nummer van de plaat willen omschrijven als 'samenvatting' van het album. Alle aspecten komen hierin wel langs, in de jusite dosis. Dat lijkt me ook waar Revere voor staat.



Gaat Ducoz op 9 oktober dan naar Revere kijken in Rotown? Ja, ik denk van wel. Neemt hij het album dan mee naar huis? Wellicht.

Kennelijk was ik gisteren niet in de juiste stemming, want de tweede beluistering bevalt me op dit moment veel beter! Aan een echte recensie waag ik me nog niet, maar de aanvankelijke twijfel en zelfs lichte teleurstelling hebben plaatsgemaakt voor de zekerheid dat Revere voor mij een blijvertje is!

Revere's muziek lijkt op het gerecht van een meesterkok die van de meest uiteenlopende ingrediënten iets lekkers heeft gemaakt. Blazers, strijkers, percussie, piano, gitaar, basgitaar en diverse geluidseffecten vloeien moeiteloos samen en vormen een meer dan geslaagde muzikale cocktail die van de eerste tot de laatste seconde boeit. Laat ik de sterke zang niet vergeten. Het resultaat? Puur luistergenot. My Mirror, Your Target zweept op, dwingt tot bezinning, maakt vrolijk, toont variatie en neemt enkele keren op fraaie wijze gas terug. Die rustige, meer ingetogen momenten zijn minder talrijk aanwezig dan op het debuut. Waardoor het geheel net wat spannender oogt. Zonder op de nummers afzonderlijk te willen ingaan - dat heeft keijzm73 al gedaan - wil ik er een nummer uitlichten. A Road From a Flood heeft niet alleen prachtige lyrics, het zit ook nog geniaal in elkaar. Eerst klinkt alles nog gevoelig, als een ingetogen ballade vol spanning en emotie. Gaandeweg verandert de stemming, door opzwepende drums en een stuwende kakafonie van blazers en gitaren. Schitterend! Ik ga een cijfer geven. Voor mij een meer dan verdiende 4,5!

En? In retrospect: wat was de beste avond?

Ik was er zelf bij in Utrecht en kan alleen maar zeggen dat dat een weergaloos optreden was.

Ik heb zojuist mijn tweede 5,0* van 2013 uitgebracht aan dit album. Wat een absolute buitencategorie!

aERo is al jaren mijn maatje op MusicMeter.
Al vanaf het begin dat ik op deze site actief ben wisselen we via de achterdeur allerlei tips aan elkaar uit.
Een soort van geheim verbond.
Maar sinds een jaar is er een openbaring.
Als een Jehova getuige wordt er een voet tussen de voordeur hier gezet.
Het nieuwe geloof heet Revere.
Eric is She Sells Sanctuary van The Cult, maar dan de mannelijke variant.
Het enthousiasme lijkt op de kinderlijke onschuld van de blijheid van het openen van een verrassingsei.
Iets wat je als jonge ouder regelmatig ervaart.
Zelf moet ik denken aan mijn liefde voor de Levellers.
Jaren heb ik vrienden verteld hoe geweldig deze band was.
Mijn ontdekking!
Maar toen de plaatselijke club Hope St. ging draaien, was ik in eerste instantie zielsgelukkig.
Wauw, en het werd zelfs mee gezongen.
Vervolgens schrok ik hevig.
Levellers was niet meer mijn bandje.
Het was ons bandje geworden.
Eric heeft goed contact met de zanger van Revere.
Spreken elkaar zelfs zo nu en dan.
Toen ik Mark Chadwick van Levellers tijdens een festival tegen kwam, kon ik alleen maar zeggen:
You Are The Singer Of Levellers
Alsof hij dat zelf niet wist.
Maar nu ik Revere en aERo binnenkort daadwerkelijk ga ontmoeten, moet ik wel voorbereid zijn.
Een beetje weten waarover ik praat, en zo.
Ik moet toegeven My Mirror / Your Target klinkt groots.
In eerste instantie moest ik vooral aan Arcade Fire en Blaudzun denken.
Natuurlijk hoor je die overduidelijk terug, maar bij een betere luisterbeurt hoor ik er meer Editors in terug.
De naam die echter overheerst is die van School is Cool.
En als je weet hoe die mij live te pakken kregen.
Als een griepvirus grepen ze mijn strot; vochten een weg naar binnen.
Ik ben bang dat de kans aanwezig is, dat dit binnenkort weer gaat gebeuren.
Maar ik zal proberen mij afzijdig te houden.
Revere is de band van aERo.
Revere is niet onze band.
Wij zijn gewoon toeschouwers.
We Won't Be Here Tomorrow
Maar zaterdag komt steeds dichterbij.

heb hem gekocht, wel aardig maar gaat niet in mijn top 10 aller tijden komen
Voor mij is het mooiste nummer 'a road from a float', kan ik vaak wel draaien. Wie weet krijgt het album zijn 4 sterren nog.