Revere - My Mirror / Your Target (2013)

Ik vind het leuk om te zien hoe enthousiast je bent, Aero. Het lijkt me tof om ergens deel vanuit te maken en her en der wat ballen te doen laten rollen. Maar maakt je dat ook niet minder objectief?

Ik hoor hier inderdaad ook wel wat Suede in, een band die ik echt werkelijk verschrikkelijk vind. Dat vind ik een klein minpuntje. Ik hoor ook een hoop Bowie, dan mik ik op vocaal en tekstueel. Muzikaal doet het me dan weer aan de Editors(oude), the National en misschien zelfs wel een beetje aan de Arctic Monkeys denken. Het helpt waarschijnlijk al niet mee dat ik geen aanbidder ben van Britpop. Ik hoor daar mee ook veel ritmes die erg passé zijn, die Indie-dance beatjes zijn zo 2004(ala the Wombats?) Ik moet stiekem ook wel wat aan the Decemberists denken, Arcade Fire...misschien.



Maar echt eerlijk is dat vergelijken niet, en daarom stop ik daar nu ook mee.
Revere heeft ook een eigen gezicht en dat vind ik het interessantste en zeker het beste.
Dat rock geluid geloof ik wel, dat kennen we wel. Daar blinken ze, wat mij betreft, niet op/in uit.
Het zijn de ingetogen nummer die deze plaat voor mij speciaal maken, die zijn van een totaal ander niveau.
Zo wil ik Landlock'd even noemen als mooi nummer, werkelijk fantastisch vind ik dat.
Mooi ingekleurde nummers, kenmerkende zang. De 'rustigere' Revere staat mij veel beter.
De pianointermezzo, ....we just sank... vind ik ook wel mooi, draagt wel bij aan de sfeer van het album.

De toon lijkt vanaf dan te zijn gezet, en blijft het ook relatief rustig.
Code vind ik bijvoorbeeld ook een mooi experiment, wat daarna uit elkaar klapt in een hels kabaal; dat vind ik dan wel weer erg gaaf, mooi hoe die blazerts mee dragen aan de sfeer.
Bij Halcyon Days komt het indierock-format weer naarboven en hebben we weer een indiespringer..

De plaat kent daarmij wat mij betreft twee gezichten.
Het slotstuk, dat is schitterend. Vooral de afsluiter, zeer goed gekozen!

Ik vind de nummers waar ze hun ware gezicht tonen, want dat hoor ik toch op de meeste nummers, echt het beste. De stukken waar ze uit de walmen, de decibellen van de distortion durven te klauteren...
Lichtelijk ingetogen maar met een rauwrandje. Sfeervol, klein en dan weer rauw en groots.

Ik zou het laatste nummer van de plaat willen omschrijven als 'samenvatting' van het album. Alle aspecten komen hierin wel langs, in de jusite dosis. Dat lijkt me ook waar Revere voor staat.



Gaat Ducoz op 9 oktober dan naar Revere kijken in Rotown? Ja, ik denk van wel. Neemt hij het album dan mee naar huis? Wellicht.

Dat gaat Lin ook doen dankzij de Luisterpaal...het werkt dus

En minder objectief? Me dunkt maar dat heb ik ook heel duidelijk gemeld natuurlijk

Dat je er Suede in hoort is opmerkelijk: ik hoor het niet maar Stephen is welnet als ik een groot fan dus het zou zomaar kunnen.

Gelukkig is het maar een klein beetje, vooral in de eerste twee liederen

Zit ik de hele avond op leaks te wachten, staat 'ie inmiddels gewoon op Spotify

Maar goed, wel nog even mijn recensie voor 'Hey! Selim' aftikken.. Beloofd is beloofd.. Bijna klaar!

Ik luister inmiddels via Deezer, dat ik voor Spotify heb ingeruild Revere is mijn eerste officiële ontdekking via MuMe. Suede ken ik niet, maar bij de eerste twee nummers moet ik onwillekeurig aan Editors denken... Waarmee ik niet wil zeggen dat ze op Editors lijken! Zo vrolijk en opgewekt als op Keep This Channel Open had ik ze volgens mij nog niet gehoord.

Vooral de wat meer introverte songs op Hey! Selim bevielen me erg. De band is volgens mij niet onderscheidend genoeg in het stevige werk, waar vleugjes Bowie, Editors en Arcade Fire samensmelten tot iets wat weliswaar catchy is, maar tevens ook heel bekend klinkt. Dat is jammer. Bij het begin van A Road from a Flood luister ik meteen een stuk aandachtiger.

Nu het album zijn einde nadert, voel ik toch een lichte teleurstelling. Waar het aan ligt? Ik weet het niet zo... Pas recent hoorde ik Hey! Selim voor het eerst, en ik was meteen verkocht. Vandaar dat ik erg uitkeek naar de nieuwe plaat. Het kan nog komen natuurlijk, ik gun het album nog een paar kansjes. Die rustigere nummers met strijkers zijn wel helemaal top! De afsluiter is geweldig.

Voor wie zin heeft in een bijzondere limited edition: YouTube - My Mirror / Your Target - Ltd Edition Album made by Kat Flint

Spannend; het vervolgalbum op hun glasrijke debuut ‘Hey! Selim’. Slecht worden kan al niet meer, want vóór de release waren er al wat nummers te horen van het nieuwe album. En de singles lieten naast de dreigende sound – waar de band heer en meester in is – ook meer opgewektheid horen.

'I Won't Blame You' begint met de dreigende en typische 'Revere sound' waar het debuutalbum 'Hey! Selim' afgeladen vol mee staat. Mede door het karakteristieke stemgeluid van ‘Stephen Ellis’. Maar dan – na een minuut of wat – komt er versnelling in het nummer met dat werkelijk heerlijke basloopje. De piano, de drumroffel. Het gruizige gitaartje, later nog heel even de violen erbij. De gelaagdheid in dit nummer is echt formidabel. ‘Revere’ is terug en hoe!

De snelheid en opgewektheid blijven er nog even in met 'Keep This Channel Open'. Dit is – evenals 'I Won't Blame You' – een nummer dat al een tijdje rond zwierf op het net en is dus geen onbekende. We hebben er al aan kunnen wennen. Al was dat absoluut niet nodig, want het nummer is heerlijk pakkend en sluit naadloos aan op de openingstrack. Gave break – met gitaar – zo’n beetje in het midden van het nummer.

En ook 'We Won't Be Here Tomorrow' is geen onbekende voor hen die bekend zijn met het debuut ‘Hey! Selim’. Het is opnieuw uitgebracht en dat snap ik wel. Een heerlijk pakkend nummer dat veel beter past op dit album en perfect in lijn ligt met de eerste twee nummers. Er is amper gesleuteld aan het nummer. De nummers zijn op beide albums 2m46sec. en is niet opnieuw opgenomen denk ik. Wel heb ik het idee dat de bombastische drums een tikkie naar de achtergrond zijn gemixt en daardoor het andere instrumentarium beter uit de verf komt. En de stem van ‘Stephen’ lijkt een fractie helderder/ meer clean. Al met al komt het nummer iets frisser op me over.

De eerste drie nummers vormen in mijn beleving echt een drieluik. Het up-tempo meer opgewekte geluid van 'Revere' waar ik erg van houd en zo lekker is voor de broodnodige afwisseling. Zowel in het leven als in de muziek.

Tijd voor een rustmoment met 'A Road from a Flood'. Tenminste zo lijkt het, want het nummer wordt op ‘Reverelijke’ wijze uitgebouwd. Magistraal nummer!! Het nummer begint met een rustig kabbelde zee, daaroverheen komt de heerlijke zanglijn van Stephen met in de coupletten samenzang met bandlid ‘Ellie Wilson’. De wijze waarop ‘Stephen’ de refreinen zingt is werkelijk prachtig. En dan het gebruikte instrumentarium; slide-gitaar, trompet, een (tenor)tuba en later de violen, de drums en cello. Wat een nummer… ‘Don’t you hide at home. Why don’t you answer the phone. This silence brings a new silence in me. Don’t you hide at home. You won’t survive on your own'.... De cello is betoverend, de slide gitaar meeslepend. En dan, dan komt het wassende water op.... ‘As the waves reach your the door, why don’t you call(?). And the tide marks your floor, why don’t you call. And the town hits te shore, why don’t you call. And it roars and it roars, why don’t you answer the phone’. As the waves break your door….. And the tide lifts your floor…. Tears your clothes of the drawers’….. Swept you life across the shore’… WauW!!!

'Landlock'd' luistert weg als een sprookje. Ingetogen kort en lieflijk. En ook hier weer tekstkunst. 'A song for landlock'd' lovers’. Ofwel; ‘Een lied voor land ingesloten geliefden’. Over woorden die niet aankomen aan de overkant. ‘Capsized on to their knees, Sail to me, Sail to me …’ Kijk nog eens naar de albumcover en die spreekt nu nóg meer.

'"...we Just Sank..."' een intermezzo op geïmproviseerde pianoklanken. Verslagenheid over de alles verwoestende zee.

'Tadoma' is een nummer in onvervalste ‘Hey! Selim’ stijl! De opbouw van het nummer, de zang van Stephen met ook hier fijne samenzang, maar vooral vanwege de bombastische percussie en de aanwezige blazers. Het nummer doet me denken aan ’Lost In The Trees’. Een associatie die ik op ‘Hey! Selim’ wel vaker had.

Het tweede en middelste gedeelte van het album – wat in mijn beleving wegluistert als een epos over de ontembare zee wordt beëindigd met ‘Code’. ‘Revere’ werd eerder al vergeleken met ‘Sigur Rós’. Fragmentarisch hoorde ik er wel invloeden van op ‘Hey! Selim’ maar vond ik altijd wat ver gezocht. Totdat ik ‘Code’ hoorde. Het nummer begint met gebrabbel; vervormde tekst/ de code. Maar is in principe een instrumentaal nummer dat nogal pompeus eindigt.

De gedreven drums van 'Code' houden nog even aan bij de start van 'These Halcyon Days'. Een verfrissend nummer, catchy, rockt erg lekker weg en breekt het album weer heerlijk open. Gitaren, piano, drums en violen. Deel drie van het album is hiermee van start gegaan. Met ‘These Halcyon Days’ gaat het weer terug naar de up-tempo en meer opgewekte sound waar het album ook mee is begonnen. Dit nummer kent daardoor ook gelijk een ‘Arcade Fire’ nee…, misschien zelfs een ‘Editors’ achtige vibe. En ook dat hebben ze dus in huis! Fraai hoor.

‘Solomon Says’ geeft me ineens heel erg de associatie met ‘The Decemberists’ en ook iets van ‘Interpol’. Iets wat Eric in feite ook al beluisterde en treffend omschreef als het ‘zeemansgevoel’. Wat dus heel erg aanwezig is bij de muziek van ‘The Decemberists’. 'Solomon Says'; een wat donker nummer wat ook weer meer neigt naar het debuut.

En dan is de vrolijkheid weer helemaal terug met 'Don't Look Up, Hannah!' Om naast ‘Editors’ nog maar een verwijzing te noemen. Dit klinkt voor mij ook wel naar 'Fanfarlo'. Deze band leerde ik tegelijk kennen met ‘Revere’ en om die reden leg ik ook nogal snel de associatie tussen beide bands. Ik hoor in 'Fanfarlo' altijd de meer opgewekte versie van 'Revere'. 'Don't Look Up, Hannah!' is een nummer om naar uit te kijken als je het album op hebt staan.

De oorlog is definitief voorbij. Dus 'Fold Up Your Flag'. De vrolijkheid houdt daarmee ook nog even aan en dat is fijn. In dezelfde lijn als voorgaande twee nummers. Mij hoor je niet klagen.

'What am I If I'm Not Even Dust?' Heh, een nummer begeleidt op enkel een akoestische gitaar? Ja, bijna. Met daarbij subtiele blazers op de achtergrond die wat later erg mooi tot uiting komen. Het zijn van die typische traditionele blazers die je wel eens bij hoort (Amerikaanse) begrafenissen van soldaten. Dat is tenminste de link die ik erbij krijg tezamen met de tekst.

'Maybe We Should Step Outside' is een mooie afsluiter waar de violen een prominente rol spelen. En de basgitaar – die ook zo heerlijk in het eerste nummer aanwezig is – mag hier weer meedoen. Alles bij elkaar resulteert het in een mooi rollend nummer. Het duurt exact 4:00 minuten, gevolgd door een instrumentaal kadootje. Jawel, de outro is verstopt in dit laatste nummer en sluit er perfect op aan. De outro klinkt als overwinningsmuziek. Victory! Totale euforie. En die is verdiend; van de eerste tot de laatste noot van het album!

Concluderend kan ik wel stellen dat de wens de vader is van de gedachte omtrent ‘My Mirror / Your Target’. Zoals gehoopt zit dit album beter in elkaar en luistert voor mij prettiger weg dan het debuut. 'Hey! Selim' is meer dreigend en wordt naar het einde toe wat zwaar en homogeen waardoor ik mijn aandacht dreig te verliezen. Dat heb ik dus niet dit nieuwe album. Er staan zelfs nummers aan het einde waar ik naar uitkijk. ('Don't Look Up, Hannah, 'Fold Up Your Flag', 'Maybe We Should Step Outside'). En dat is nou specifiek iets dat ik mis bij het debuut. Dit alles, zonder dat het ten koste gaat van de kwaliteit. De afsluitende overwinningsmuziek is dan ook terecht in mijn ogen. Met dit vervolg hebben ze voor mij het debuut overtroffen en dat is bijzonder knap!

Direct de volle mep van mij 5*

Zo! Daar moet een mens even voor gaan zitten Goed geschreven. Morgen zal ik de cd voor een tweede keer beluisteren, wellicht klinkt het geheel dan beter. Het is vaker zo dat muziek me niet direct pakt. Daarbij is dit niet een stijl die me zonder meer aanspreekt, ik ben eerder een prog/rock/klassiek/metal-man Maar ik pik 'over de grenzen' van deze muziek graag de pareltjes mee in andere stromingen, zodat Revere niet mag ontbreken. Want dat deze band kwaliteit heeft, is overduidelijk.

De noodzaak om We Won't Be Here Tomorrow opnieuw op te nemen snap ik niet echt, aangezien ik op het eerste gehoor weinig verschillen ontdekte. Maar ik ken het origineel pas sinds vorige week, dus dat is wellicht logisch. Het lijkt me wél een album dat beter wordt naarmate je het vaker hoort, vandaar ook mijn gevoel deze de komende dagen nog een paar keer te laten langskomen.

@keijzm73: Je noemt The Decemberists... Ook zo'n band waar ik weer eens naar moet luisteren!

Die zag ik niet aankomen (zeker na je lovende recensie bij Hey! Selim)


Snap ik, had ik ook. Maar als je even terugleest quote ik zanger Stephen hierover en dan klinkt het een stuk logischer. Vergeet niet dat Hey! Selim in Europa nauwelijks bekendheid geniet. Nu ze een contract bij V2 hebben zetten ze echt voet aan wal op het vasteland. Voor velen zal het dus een nog vrij onbekend nummer zijn, voor ons niet en door het minieme verschil kunnen wij vraagtekens zetten. Overigens vind ik het wel enorm goed op dit album passen (beter nog dan op het debuut waar het een buitenbeentje was maar wel een lekker buitenbeentje).

Ik snap het! Revere is bepaald niet de eerste band die zoiets doet. En toegegeven, WWBHT klinkt goed, een lekker buitenbeetje inderdaad. Het is een van hun betere nummers. Het zou voor een hoop fans van aanverwante bands een prima kennismaking zijn. Onbekende(re) bands hebben vaak zo'n nummer nodig om door een breder publiek opgepikt te worden.

ben t hier helemaal mee eens met die 2 gezichten maar verwacht dat die rocknummers live we uit de verf komen. Zit 'm ook in een flink dichgesmeerde productie waar ik moeite mee heb. Jammergenoeg een trend. Verder wel een mooi plaatje hoor

Ohw.., want? Jij vindt 'm iets minder vergeleken met het debuut? Maar klopt, is een lovende recensie van me bij 'Hey! Selim'. Maar toch ook met een kleine reserve (van een halve ster). Vanwege de donker blijvende en op den duur overheersende dreigende geluid wat het debuut kenmerkt. Datgene waar de band erg goed in is maar ik bij 'Hey! Selim' ook ervaar als 'homogeen geluid' richting het einde van het album.

Meestal wacht ik wat langer met het geven van sterren. Maar tijdens het tikken was het de 5e of 6e keer dat ik het album luisterde en dacht; 'hup meteen sterren plakken'. Dan valt het album ook gelijk wat meer op en dat verdient ie gewoon.

Ik ben het er mee eens dat het rockgeluid op het nieuwe album iets minder uniek is dan op het debuut. Met name de meer up-tempo rocknummers aan het einde van het album. Maar meer uniek betekent niet per definitie dat het ook beter is. De afwisseling die de band laat horen met een meer mainstream sound vind ik juist erg prettig. De unieke sound beluister ik nog steeds, maar is minder constant aanwezig en zo blijft het dus nóg meer uniek

Ik begrijp wat je bedoelt met 'dichtgesmeerde productie'. Maar als dat werkelijk zo is, zou je toch juist verwachten dat het live minder goed uit de verf komt? Iets waar ik nog niet over kan oordelen omdat ik ze nog niet live heb gezien. Maar als het live overeind blijft - of zelfs beter uitpakt - komt een dergelijke kwalificatie dan te vervallen? Niet dat ik dat zo belangrijk vind, maar gewoon een tegenstelling.




In mijn albumreview ben ik helemaal voorbijgegaan aan het feit dat jij (Ducoz) ook 'The Decemberists' noemde in je review. Wilde dat nog meenemen, maar op het moment van schrijven alsnog vergeten. Ik vond het wel leuk/ typisch dat jij het er ook in terug hoorde. Iemand van buiten MuMe die ik waarschijnlijk heb getriggerd om naar Rotown te komen die vergelijkt het met 'Broken Records'. Wat inderdaad ook wel een goede referentie is. 'Arctic Monkeys', 'Suede' en 'The National' hoor ik er overigens niet in terug. En het feestbandje 'The Wombats' al helemaal niet. Maar goed, dat heeft deels ook te maken met persoonlijke muziekbeleving.

Ik heb geen directe voorkeur voor 1 van de albums met als enige verschil dat ik Hey! Selim indertijd in een vroeg stadium ontdekte en via last.fm met Stephen in contact raakte. Het was toen nieuw voor me.
Met dit album heb ik uiteraard een heel andere band.

Kon me gewoon niet voorstellen na zo veel lovends bij het debuut dat je daar nog een schepje bovenop zou doen bij de nieuwe die nog maar net uit is. Dus dat was in positieve zin verrassend.

Overigens staan in dit topic wie er zo'n beetje bij zijn komende woensdag in Rotown (geen idee wie naar Paradiso gaan): Muziek >> MusicMeter Live! >> Ik ga naar ..... en ik ben in voor een mini-meeting

@Keijzm73: Revere's nieuwste album heeft een glasrijke cover, en ze hadden met Hey! Selim een glansrijk debuut Grappig foutje.

Gehehe... Zullen ook wel meer foutjes in zitten vrees ik. Alleen komt deze voorlopig vrij frequent voorbij op de frontpage van MuMe... En dan te bedenken dat ik de eerste alinea schreef met die wetenschap

Kennelijk was ik gisteren niet in de juiste stemming, want de tweede beluistering bevalt me op dit moment veel beter! Aan een echte recensie waag ik me nog niet, maar de aanvankelijke twijfel en zelfs lichte teleurstelling hebben plaatsgemaakt voor de zekerheid dat Revere voor mij een blijvertje is!

Revere's muziek lijkt op het gerecht van een meesterkok die van de meest uiteenlopende ingrediënten iets lekkers heeft gemaakt. Blazers, strijkers, percussie, piano, gitaar, basgitaar en diverse geluidseffecten vloeien moeiteloos samen en vormen een meer dan geslaagde muzikale cocktail die van de eerste tot de laatste seconde boeit. Laat ik de sterke zang niet vergeten. Het resultaat? Puur luistergenot. My Mirror, Your Target zweept op, dwingt tot bezinning, maakt vrolijk, toont variatie en neemt enkele keren op fraaie wijze gas terug. Die rustige, meer ingetogen momenten zijn minder talrijk aanwezig dan op het debuut. Waardoor het geheel net wat spannender oogt. Zonder op de nummers afzonderlijk te willen ingaan - dat heeft keijzm73 al gedaan - wil ik er een nummer uitlichten. A Road From a Flood heeft niet alleen prachtige lyrics, het zit ook nog geniaal in elkaar. Eerst klinkt alles nog gevoelig, als een ingetogen ballade vol spanning en emotie. Gaandeweg verandert de stemming, door opzwepende drums en een stuwende kakafonie van blazers en gitaren. Schitterend! Ik ga een cijfer geven. Voor mij een meer dan verdiende 4,5!

aERo heeft dit album behoorlijk via allerlei media zitten te pluggen. Ik kon er niet omheen, ik moest dit album ook eens gaan beluisteren. De eerste keer kwam ik niet verder dan mwoah wel aardig, maar langszaam gaat de aanstelijkheid onder mijn huid kruipen. Ik krijg zelfs zin in een concert. Ben wel benieuwd of het album blijft hangen. Voor nu 4,0 sterren.

Ook mij heeft de recensie van aERo doen besluiten dit album te beluisteren. Het is een meeslepend geheel, laat ik dat gelijk zeggen. Het boeit je van begin tot eind. Het begint met het mooie I Won't Blame You, wat daarna een beetje om zeep wordt geholpen door het herhalende Keep This Channel Open en het generieke We Won't Be Here Tomorrow. Gelukkig volgt daarna A Road From a Flood: een wereldnummer. Schitterende opbouw en mooie uitbarsting op het einde. Ik moest een beetje denken aan Editors, en zo zijn er wel meer invloeden te horen op dit album. Het middenstuk is weer heel meeslepend door de blazers, strijkers en diverse uitbarstingen. Tadoma en Code zijn zo bijvoorbeeld weer twee pareltjes van nummers! Deze band is erg sterk in de opbouwende nummers, die daarmee een bepaalde sfeer neerzetten. De rocknummers klinken bekend in de oren; het lijkt alsof ze in een andere gedaante al eens eerder uitgevoerd zijn. Ik start met 3,5 sterren, maar ik blijf deze de komende tijd zeker beluisteren.

De openingstrack is inderdaad heel sterk en er staat zeker nog meer moois op deze plaat (ook ik vind Road From a Flood heel goed en de link met Editors - laatste album - hoor ik ook wel). De meer rock gerichte nummers doen me aan The Killers denken qua geluid en dramatiek. Maar die nummers vind ik wel goed. Het album is verder een beetje te afwisselend om na een paar keer luisteren goed te beoordelen, dus daar wacht ik nog even mee.

Ik raad iedereen aan die met de felle pop/rock songs op dit album minder kan om zeker het debuut eens te beluisteren!

Dat was ik sowieso nog van plan!

Poeh, daarnet mijn tweede luisterbeurt erop zitten en ik moet zeggen: 't is een hele hap.
Ik ben het grotendeels met Ducoz eens: de rustmomenten zijn het mooist - ze steken zelfs haast schril af tegen de overstuurde tegenpolen. Overtuigd ben ik nog niet helemaal, maar wat niet is kan altijd nog komen. De hoogtepunten bieden namelijk wel mooie uitzichten. Met name A Road from a Flood en Maybe We Should Step Outside (die laatste vanwege de Sufjan-koortjes? ) blinken uit in schoonheid.

Goede recensies, ook maar 'ns proberen!

Die zijn zelf ook het meest populair bij de zanger maar hij beseft ook dat die nummers die radio niet zullen halen en bij concerten zijn het de uptempo nummers die voor een feestje zorgen dus hij heeft ze wel een beetje nodig zeg maar. Ze zoeken duidelijk naar een balans en hij heeft zelf het idee dat ze dat nu beter afgaat.
Of je het er mee eens bent of niet, er zit wat in. Persoonlijk ben ik ook een enorm fan van de slow songs.

Ik heb even wat geknipt in je quote en dan staat er ineens zoals ik het ervaar.. Hoogtepunten, tegenpolen. Bergen hebben dalen nodig zoals het land water nodig heeft om in de sfeer van het album te blijven..

'A Road from a Flood' is op het moment wel echt mijn grote favoriet! 'What am I If I'm Not Even Dust?' behelst een mooie boodschap en zo ook 'Landlock'd.

Geweldige plaat, mogelijk gemaakt door de fans. Revere is klaar voor de stadions en festivals, maar durft ook gas terug te nemen en te experimenteren. Een mix van alles en nog wat die blijft intrigeren.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Revere - My Mirror/Your Target - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Dat was nog best spannend want je stapt er in en kan alleen maar hopen dat het lukt voor de dealine (zo niet dan hoefde je ook niet te betalen: mooi systeem).
En vlak voor die deadline ging het ineens hard en hebben ze het gehaald.

Dat er tussendoor een platencontract kwam had niemand kunnen vermoeden waardoor we nu in de wat vreemde situatie zitten dat de pledgers hun mp3 versie inmiddels binnen hebben maar nog niet de cd (die wel spoedig volgt met hulp van V2).
Het album is voorlopig dan ook alleen hier uitgebracht en begin 2014 volgt o.a. de U.K. en dat mag best bijzonder genoemd worden.

Mooi stuk ook Erwin!

Per toeval ooit via Spotify Hey! Selim van deze band ontdekt. En mede gevoed door aERo's enthousiasme behoort dat album nu al een tijdje tot mijn favorieten. Het is vooral de mix van stijlen en de barokke inslag over het geheel wat mij zo aantrok in deze band. En het is ook de heerlijke zwierigheid (noem je dat zo?) in sommige nummers die beklijfd.

Spannend is het dan altijd weer wanneer er een nieuw album uitkomt. Zullen ze dezelfde lijn doorzetten of gaat de band zich verder ontwikkelen? Van allebei een beetje eerlijk gezegd. Nummers als I Won't Blame You, Keep This Channel Open, These Halcyon Days waren al een tijdje uit en We Won't Be Here Tomorrow stond al op het vorige album. Het zijn allemaal nummers met stadionpotentie waarmee Revere een groter publiek kan gaan aantrekken. Eerlijk is eerlijk, deze nummers staan als een huis en doen kwalitatief zeker niet onder voor eerdergenoemde vergelijkbare artiesten.

Toch zijn het eerder de rustigere nummers waar voor mij voornamelijk de kracht en de identiteit van Revere ligt. What am I If I'm Not Even Dust? en Maybe We Should Step Outside zijn echt pareltjes van nummers die niet snel zullen vervelen. En een nummer als Code doet me weer denken aan I bet you want blood van hun vorige album waar Post-Rock invloeden duidelijk hoorbaar zijn.

Enige klein minpuntje van het album vind ik de volgorde van de nummers. Het album opent meteen met de drie reeds bekende nummers welke ook alledrie vrij gelijkwaardig zijn qua songstructuur. Ik had ze liever verspreid over het album gezien.

Al met al een zeer geslaagd nieuw album die de komende tijd mijn cd-speler nog lang niet zal gaan verlaten. Ik ben er van overtuigt dat deze band een rooskleurige toekomst tegenmoet gaat!
Benieuwd of ze morgen in Rotown de nummers live ook waar kunnen maken

Het weet me bij luisterbeurt nr. 1 allemaal wat minder mee te voeren naar die prachtige wereld die Revere op het debuut liet zien, maar alleen al voor de afsluiter ga ik deze met veel plezier nog wel een paar keer beluisteren!