Drake - Nothing Was the Same (2013)

Ja als "banger" is started from the bottom misschien inderdaad geslaagd ik heb zelf ook genoeg mensen in mij kennissen kring die het nummer helemaal geweldig vinden. Maar dat is ook mijn hele punt ik stel lyrics in rap inderdaad erg op prijs en het gaat tegenwoordig helaas niet meer om de inhoud van de track maar meer of het allemaal catchy genoeg is en om zo veel mogelijk publiek aan te spreken. Nou was dat vroeger ook wel het geval maar wel een stuk minder. Toen hadden we mannen als een nas, rakim, jay-z of canibus die duidelijk iets te vertellen hadden, dat mis ik in de hedendaagse hip hop. Enige die naar mijn mening dichtbij komt is een lupe fiasco. Maar ik dwaal af. Helaas is drake niks voor mij of het moet opeens met een verassend sterke lyricale hip hop plaat op komen draven....

Drake is de heilige drievuldigheid, in de naam van The realest n★★★a alive, The furthest thing from perfect en The world’s biggest douchebag. Amen

Maar hij ís dit alles, en Nothing Was the Same is helemaal van hem. Zonder angst zich een spiegel voor te houden. Wat er ook reflecteert. Zijn wereld lijkt ver van alles af te staan, maar als goede Man reikt hij de hand aan ons Adams, Sistine style! De rich kid blues klonken nog nooit zo aannemelijk.

Rechtdoor, met een catchy lijntje, treffend beatje, nog een graaf vloekwoordje ertussen, maar overtuigend. Daarom is het voldoende, komt hij er mee weg. Zijn raps en zangstijl, hoewel niet ’s werelds geniaalste, staan volledig op punt. Met de verschroeiende drumbeats en kort afgesneden samples worden zijn twijfels en statements treffend begeleidt. In alle opzichten vertelt hij zijn eigen verhaal, in zijn eigen stijl.

Nothing Was the Same laat zijn drievuldigheid zien, en meer. De complete Drake, te nemen of te laten, hard en helder.

Typisch zo'n album waar je een aantal nummertjes van blijft luisteren en de rest verwijdert.
Degene die ik bewaar zijn Tuscan Leather, Furthest Thingt, Too Much, Pound Cake en het verassend goede bonusnummer The Motion. Qua producties is het af en toe echt briljant. Heerlijk atmosferisch of keihard. De beat van Pound Cake is nu al één van de bekendste en beste beats van het jaar.

Niet zo briljant als Take Care, maar toch top 3 materiaal van vorig jaar.

Tuscan Leather en Furthest Thing zijn heel toffe nummers maar vanaf Started from the Bottom beginnen de geweldige nummers pas echt te komen vind ik.

Started from the Bottom is gewoon een uiterst harde banger, net zoals Worst Behaviour. Worst Behaviour werd eerst als verschrikkelijk bestempeld door me, maar nu is het één van mijn favoriete nummers van de LP.

Andere climaxen zijn Wu-Tang Forever (je sais, het heeft in feite niets met de groep te maken), From Time (Jhené Aiko is een talentje!), Hold On, We're Going Home, The Language en bonusnummers Come Thru en The Motion.

De rest is ook goed, maar niet zó geweldig als de genoemde nummers als je het mij vraagt.
Het enige nummer dat meestal geskipt wordt door mij is 305 to My City, Detail is geen goed aanwist voor Cash Money! Bonustrack All Me is een twijfelgevalletje.

Heb het in het verleden misschien wel eens laten vallen, maar ik prefereer meestal de zingende Drake wel over de rappende. Dit neemt niet weg dat hij ook een goede rapper is naar mijn inziens!

Take Care had een andere sound dan Thank Me Later, en dit album heeft andere andere sound dan zijn tweede album. Hoogstwaarschijnlijk zal zijn vierde plaat weer een andere sound hebben dan de eerdere drie, maar ik zie het wel goed komen!

Waarom Drake vorig jaar toch niet in mijn eindejaarslijstje terecht is gekomen en plaats 10 aan The Weeknd af heeft moeten staan, ik weet het eigenlijk nog steeds niet. Kiss Land draai ik nog nauwelijks, en van Nothing Was the Same zet ik toch geregeld weer losse nummers of gewoon de hele cd op. ‘Connect’ behoort toch wel tot het beste dat vorig jaar uitgebracht is, en er valt genoeg moois op het album te ontdekken.

Mijn waardering voor Drake (alle drie zijn studioalbums staan hier in de kast) heeft deels te maken met zijn esthetiek, en deels met zijn ego. Die melancholische, van r&b en een snufje electronica doordrenkte beats, ik ga daar hard op. Sowieso, die hele alternatieve r&b van tegenwoordig, hoe vet is dat eigenlijk? Ik ben blij dat Kanye West 808’s and Heartbreak heeft gemaakt. Over Kanye gesproken: qua een enorme lul zijn en behoorlijk getalenteerd zijn hoeft Drake alleen Yeezy voor zich te laten.

Mijn fascinatie voor Kanye, maar ook voor Slug van vóór WLGYLYPTSG (terwijl ik Atmosphere’s latere werk dan weer het vetste vind) en ook Drake kan eenvoudig verklaard worden: hun persoonlijkheid alleen al vult de hele cd. Drake’s dalen zijn Dalen en zijn pieken zijn Pieken. Hoe hij tussen zichzelf over zijn haters en de keerzijde van roem beklagen, én het zichzelf bezingen manoeuvreert en daarbij geregeld een wandelende paradox lijkt, dat is toch geweldig? ‘I’m honest, I make mistakes, I’m the second to admit it’, Kanye had het niet beter kunnen zeggen. Wat Drake zich in ‘From Time’ toe laat zingen, het is kitsch, maar o zo geweldig en eigenlijk ook best pijnlijk:

‘I love me, I love me enough for the both of us
That's why you trust me, I know you been through more than most of us
So what are you? What are you, what are you so afraid of?
Darling you, you give but you cannot take love’

Nothing Was the Same is wat dat betreft weer een bizarre egotrip geworden, maar zo mooi tekstueel en productioneel uitgevoerd dat het weer smullen is. Toch kan Drake’s ego, dat elke hoek en gaatje van het album opvult, niet geheel verhullen dat er net wat te weinig echt briljante momenten op staan, zoals bijvoorbeeld ‘Marvins Room’ op Take Care. Ja, ‘Connect’ is een parel; ‘Worst Behavior’ en ‘Own It’ zijn ook erg fraai, maar een nummer als ‘305 to My City’ slaat eigenlijk dood. Als Drake het niveau van zijn piekmoment op zijn drie albums tot nu toe echter consequent vol kan houden, dan komt dat meer dan goed op zijn volgende album. Met zijn esthetiek en zijn ego zit het in elk geval al ruimschoots snor.

Het zal aan mij liggen, maar dit is toch zenuwachtige muziek. Niet echt mijn ding, al kan ik wel van hiphop genieten. Drake doet er zijn eigen ding mee, maar hier hou ik toch niet van.