Blue Murder - Blue Murder (1989)

Valley of the Kings is een fijne song maar kan de concurrentie met Still of the Night (als je de songs langs te meetlat legt) niet echt aan.
Die laatste spettert, zindert en kent een fijne transitie, Valley moddert op den duur met zijn oeh's en nah nah's veel te lang door.
Hoewel Sykes zich redelijk van zijn taak kwijt achter de microfoon, vind ik hem ook geen geweldenaar als vocalist.
Dit album is lekker en steekt vrij coherent in elkaar, weinig mis mee.
Ik mis alleen wel enkele speciale ingrediënten die de maaltijd net wat smaakvoller maken, bij een plaat als 1987 vind ik die wel.

Daar heb je dan weer single-edits voor. Overigens werd dit nummer nooit officieel op single uitgebracht, uitsluitend als promo. De 'echte' single van het album was Jelly roll. Terechte keuze vind ik, want het meest radiovriendelijk. Al is het in dat opzicht natuurlijk nooit wat geworden.

Ik heb me trouwens nooit gerealiseerd dat Still of the night de eerste single van het 1987-album was. Maar inderdaad, en nog wel in de volledige versie van zeseneenhalve minuut. Was een top 20-hit in Engeland, maar alleen daar (en in Ierland). Grappig dat de 1987-versie van Here I go again op de B-kant staat trouwens...

Tekenend ook weer.

John Sykes was een flamboyante gitarist die soms teveel in zichzelf ging geloven.

Heb ik me ook nooit gerealiseerd. Aparte eerste single keuze ook als je het mij vraagt. Ook vreemd dat Here I go again als b kant diende. Alhoewel; ik zag een tijdje terug dat er UK persingen van het 1987 album zijn waarop Here I go again compleet ontbreekt
Tot voor kort nooit geweten maar met het stukje info omtrent Still of the night en z'n b kant wellicht toch wat logischer dan. Blijkbaar had het label toch niet zo'n vertrouwen in die heropgenomen versie?

Maar Ad Vandenberg staat er wel op vermeld als gastmuzikant. Heeft ie dan toch iets meer voor het album gedaan dan die ene solo?

Bedoelde het ook niet als zijnde gelijkwaardige of dat ze op elkaar leken hoor, zijn compleet andere nummers... bedoelde gewoon, het zijn beide a-typische (1ste) single kandidaten. Muziek is ook niet echt bedoeld als competitie.

Dat is ook zo, het ging mij er alleen om op welke wijze Sykes terugkwam na zijn vertrek bij Whitesnake.
En dat de platenmaatschappij deze song min of meer ging pluggen om de bekendheid rondom deze plaat te promoten is inderdaad wat vreemd.

Of een typefout?

Soms nemen ze gewoon de credits over van de wereldwijd verschenen plaat. Dat de Amerikaanse versie van het album (gewoon getiteld 'Whitesnake' en dus niet '1987', zoals in het grootste deel van de wereld) twee nummers minder telde, wist ik al langer. Daaer ontbraken Looking for Love en You're Gonna Break My Heart Again, die wel op de Europese en Britse versie stonden. Maar dat er ook een originele Britse release bestaat zonder Here I go again is echt nieuw voor mij.

Die van Discogs gelinkte plaat lijkt me zo op het oog de enige versie waar dat voor geldt, maar het is wel een originele release uit het verschijningsjaar, dus ik vind het echt vreemd. Ik weet dat Coverdale naast het beschikbare nieuwe materiaal - op zichzelf al genoeg voor een album - een nieuwe versie wilde opnemen van Crying in the rain, omdat hij ontevreden was over het origineel.

Het was hun Amerikaanse platenmaatschappij Geffen die aandrong op nog een andere re-take, namelijk die van Here I go again, waar Coverdale in eerste instantie schoorvoetend mee instemde. Misschien dat er daarom een Britse LP-versie van het album bestaat zonder dat nummer? De eerste Engelse CD-versie heeft het nummer overigens wél. Dus het lijkt erop dat in eerste instantie een CD-bonustrack was, wat in die dagen wel vaker gebeurde.
Een enkele maanden later uitgebrachte Britse LP (december 1987) bevat 10 tracks en heeft de US mix van Here I go again wél. Maar dat blijkt dan weer de Amerikaanse single-versie, zonder het langzame intro, die met andere musici is opgenomen (de gitaarsolo is dan van Dan Huff).
Het blijft opmerkelijk, en een beetje een mysterie; ik vind er, afgezien van die Discogs-vermeldingen, eigenlijk ook niets over terug op het internet.

Het blijft een warrig verhaal inderdaad, al die verschillende tracklists en releases. Ik heb het vermoeden dat ze kozen voor een andere tracklist in de UK omdat de band daar veel bekender en succesvoller was dan in de US. Here I go again goldt, dacht ik, in het thuisland al als een soort anthem. Dus wellicht bang voor hoon bij een re-take? Geen idee hoor. Zomaar wat brainstormen...

Dit is een erg interessante audio docu over Here I Go Again. Allerlei betrokkenen zoals Tawny Kitaen en John Kalodner komen aan het woord:

https://youtu.be/Z8NUkqr4-wc?si=MqsfCqEQCeRAS9SI

Ben 'm nu aan het beluisteren en inderdaad, een interessante docu! Veel vragen worden beantwoord, inclusief wat de rol van A&R-manager Kalodner nou was. Hij vertelt o.a. over de stemproblemen van David Coverdale en diens mentale onvermogen om te zingen bij producer Mike Stone, waarna o.a. Ron Nevison werd ingevlogen. Met echter hetzelfde effect, tot Keith Olsen kwam. Ook opnamen van Coverdale die zijn licht op de situatie werpt, alsmede de stem van Tawny Kitaen van wie de rol véél groter was dan ik ooit heb geweten.
Dat en veel meer is de drie kwartier luisteren waard. Kalodner lijkt me daardoor niet de manipulator die ik eerst vermoedde, wél iemand die veel problemen in en rond de groep had op te lossen, waarbij die van de oplopende schulden bij een album waarvan het opnemen maar niet wilde lukken. Allesbehalve glitter en glamour.

Dat was ook nieuw voor mij. Zij zat dus echt in de studio alle vocal takes van David te analyseren en had een duidelijk aandeel in wat wel en niet op de plaat belandde.

Het verhaal dat ze met David op date ging en dat zijn Jaguar er mee ophield en dat ie eigenlijk niet eens geld had om dat ding te laten repareren blijft ook legendarisch. En een etentje betalen zat er ook niet echt in... Het faillissement van David/Whitesnake was wel echt heel dichtbij.

Nou hè?!

Ja, tante Tawny was veeeeeel meer dan de knappe dame in de videoclip, die ze nota bene meteen goed deed: "She doesn't need my help," aldus de regie-assistente die speciaal hiervoor naar de opnamen was gekomen, toen zij haar op de auto bezig zag.
Maar zij had dus bovendien inspraak bij zowel zakelijke beslissingen als de keuzes voor de zangtakes (!) én was aanwezig bij interviews, waarbij ze zowat als zesde bandlid fungeerde. Je noemde eerder Yoko Ono, ik hoorde die naam inderdaad in de docu voorbijkomen.

En terug naar Blue Murder: het lukte Sykes dus niet om bij dit debuut alle puntjes op de i te krijgen. Al vind ik Jelly Roll als singlekeuze zeer logisch, uit de docu wordt maar eens duidelijk hoeveel zaken (los van de composities en productie) er op het gebied van A&R op de juiste plek moeten staan voordat iets een succes wordt. Het lijkt zo makkelijk, maar ondertussen. 'Top of flop' / 'hit or miss' zitten dicht bij elkaar, blijkt maar weer. Jammer, want ik had Sykes meer gegund in diens carrière.

Ik begrijp dat hij in latere jaren nogal teruggetrokken leefde, wat ik afleid uit een opmerking van gigage in maart '18 bij opvolger Nothin' But Trouble. Was hij het plezier kwijt in de muziekwereld?
Dat had hij in ieder geval wél volop bij Thin Lizzy en met Phil Lynott solo, wat uitmondde in Grand Slam. Namen waar ik hem net als bij Tygers of Pan Tang het liefst hoor.

Allemaal gedachtetjes terwijl ik dozen moet inpakken. Ik ga zwijgen.

Dat mevrouw Kitaen zoveel in de melk te brokkelen had heb ik ook nooit geweten. Heel apart! Ik snap ook nog niet helemaal hoe een actrice/model ertoe komt om belangrijke beslissingen te nemen aangaande zang takes en zakelijke perikelen. Vaag gedoe...maar een lekker wijf was ze wel!

Op YouTube twee kersverse docu's over John Sykes, getiteld His Words, His Music. De eerste gaat over de periode 1980 - 1993, de tweede beslaat de jaren 1993- 2025.

In die eerste een leuk blokje over de NwoBhm en Tygers of Pan Tang en vervolgens Phil Lynott en Thin Lizzy. Met in totaal 2 uur 40 minuten zal er vast meer worden verteld dan slechts dat, ga ik op een later moment bekijken.

Deel 1 was ik ook net aan begonnen, best goed gedaan idd, en leuk om Sykes op jonge leeftijd al zo in actie te zien. Hij had werkelijk alles in huis wat je maar kan wensen. Hij kon fenomenaal spelen, kon nummers schrijven, had een enorme energieke stage presence en zag er ook nog eens erg goed uit. Volkomen begrijpelijk dat verschillende grote bands het wel zagen zitten met hem.

Tygers of Pan Tang live, die beelden van de Grey Old Whistle Test... had ze weleens gezien, ze staan elders op YouTube, maar dit is de NwoBhm op z'n best. EvilDrSmith, ik heb geen flauw idee hoe dat komt maar denk dan toch aan jou!

Wat ik begreep uit de interviews van de Blue Murder leden Appice en Franklin is dat ze echt wel probeerden om de band bij elkaar te krijgen om wat live shows te doen maar dat Sykes nergens voor te porren was. Het werd niet letterlijk gezegd maar depressie is hier het sleutelwoord. Sporadisch dook Sykes wel ergens op maar heel veel filmpjes of headlines, anders dan van derden, kom je van hem niet meer tegen de afgelopen 10-15 jaar.

Maar goed, de legacy remains. Dit debuut lag al snel en in veelvoud in de uitverkoopbakken voor een paar Guldens maar de opvolger was destijds al nauwelijks te verkrijgen, fysiek op CD.

Waar het aan lag? Geen idee. Misschien te stevig of bombastisch voor radio airplay, te weinig make- up en hairspray, geen bekende zanger in de band, wie weet.

Hoe zou je zelf zijn, als je zo Out of Love bent.

Indeed, en She Knows
Het zijn ook geen opbeurende tracks alhier. Heerlijk.