Blue Murder - Blue Murder (1989)

Blijft een geweldig album dat ik nu weer even zit te beluisteren als eerbetoon aan John Sykes. RIP.

Sinds de dood van Sykes luister ik vaak naar deze plaat. Wat een geweldenaar is hij toch. Had toch wel de total package. Gitaarvirtuoos met een overdonderende sound, prima songwriter en zanger maar vooral ook een uitstraling van de ultieme rock star. Jammer dat hij dat nooit is geworden. Deze plaat kwam uit aan de vooravond van de jaren 90. Te laat.

Was zeker niet te laat. Sykes had de pech dat het album en zijn band niet de aandacht kreeg van het label om het voldoende te promoten dan wel door de strot te duwen. Daarbij gingen ze dan wel als support met Bon Jovi mee op tour maar dat was maar kort. Te kort om echt impact te genereren. Daarna hebben ze nog wat support gedaan voor Billy Squier. Geweldige artiest maar dat lijkt me ook geen geweldige combinatie eerlijk gezegd. Ze hebben nooit een fatsoenlijke headline tour op poten weten te zetten (waarschijnlijk weer door gebrek aan support van het label) zodat van goeie exposure nooit sprake is geweest. Dát was in mijn ogen de reden dat ze nooit de aandacht hebben gekregen die ze op basis van het gebodene absoluut hadden verdiend.

Dit album kwam uit in april 1989 en toen was dit soort muziek nog wel populair inderdaad. Volgens mij werden er idd een aantal cruciale fouten gemaakt door het label. Valley Of Kings bijv. werd veel gedraaid op MTV, maar de single lag op dat moment nog niet klaar in de winkels. Ja dan verlies je momentum, iets waar Sykes erg van baalde. Geruchten gaan dat de boel bewust gesaboteerd werd vanuit het Coverdale kamp die destijds ook bij Geffen zat. Maar wat daar van waar is durf ik niet te zeggen. Sykes en Appice hebben hebben iig daar wel op gezinspeeld en achteraf aangegeven liever bij een ander label te hebben gezeten.

Dat dus inderdaad. Er had echt wel meer ingezeten wat dat betreft.



Dit heb ik ook weleens gelezen. En eerlijk gezegd zou het me ook niks verbazen als er iets van waarheid inzit. Coverdale is wat dat betreft een rare snuiter.

Ja iemand die vaker van muzikant dan van onderbroek wisselt mogen we best een beetje wantrouwen natuurlijk.

Ad Van Den Berg heeft onlangs ook weer wat over de hele situatie losgelaten. Hij zat in de studio aan Here I Go Again te werken toen opeens Sykes binnenstormde en Coverdale helemaal begon uit te kafferen.

https://youtu.be/tBOZuVWtvt4?si=1789bSx1O3fUzKfN

Volgens mij had Coverdale zich door John Kalodner laten influisteren dat het financieel beter was de hele band te laten gaan. En dus zocht Coverdale naar redenen om de boel te laten klappen. Eigenlijk waren die er niet en dus kwam hij maar met het verhaal dat Sykes de band zou willen overnemen en zelf alles wilde inzingen. Ik geloof daar niet zoveel van eerlijk gezegd. Sykes wilde eerst de Blue Murder plaat ook niet zelf inzingen, omdat hij onzeker over zijn zangcapaciteiten was. Dus dat verhaal stinkt.

Anyway, begrijpelijk dat Sykes deze hele rare gang van zaken niet zomaar accepteerde en ontzettend kwaad werd (en volgens mij altijd wel een beetje is gebleven). Zeker als je net samen zo'n goede plaat hebt gemaakt.

Wel is het zo dat de band er in 1986 op zakelijk vlak beroerd voor stond, ze hadden een flinke schuld. En ja Coverdale had stemproblemen waardoor de opnames vertraging opliepen. Maar 1987 was gewoon de juiste plaat op het juiste moment. Ik vermoed dat Coverdale en het management toch wel aanvoelde dat dit lekker ging scoren. En dan is het financieel gunstiger om met een stel huurlingen (want dat waren het) op pad te gaan dan met de originele band.

Terug naar Blue Murder maar weer: topplaat! En die Sykes kon zeker wel zingen, ook al had hij zelf zijn twijfels Volgens mij zijn er demo's gemaakt met een andere zanger? Tony Martin?

Ik heb inderdaad weleens gelezen dat ze erover dachten om een zanger te nemen. De naam Tony Martin doet me geen belletje rinkelen maar het zou zomaar kunnen.

Schijnt op waarheid te berusten, tenminste als we Tony Martin zelf mogen geloven. Ook Wikipedia maakt er melding van: Martin kwam in beeld nadat Ray Gillen om diverse redenen was afgehaakt (hé, hetzelfde zagen we bij The Eternal Idol van Black Sabbath ).

Tony Martin heeft zelfs 'writing credits' op dit album: hij schreef Valley of the kings samen met Sykes. Volgens dat Wiki-artikel zou Martin veel meer meegeschreven hebben, maar kreeg hij daar de credits niet voor: "Despite being credited as a co-writer on "Valley of the Kings", Tony Martin has stated that he actually co-wrote a significant portion of the record with Sykes, but was not credited."

"Valley of the Kings" is inderdaad algemeen, nooit gehoord dat hij met andere nummers mee schreef. Ook is bekend dat hij idd een optie voor de zangpositie was. Benieuwd of daar dan ook opnames van zijn.

Ook heeft 'ie ooit met Adje een conclaaf gehad ivm Vandenberg.

Kleine aanvulling op wat Faalhaas schreef over de financiële problemen van Whitesnake: de groep zat vanaf de eerste dagen krap bij kas, hetgeen vanaf 1983 leidde tot het uiteenvallen van de bezetting met Jon Lord, Ian Paice, Bernie Marsden en iets later Micky Moody. Aldus de bio van Marsden, al was er ook iets met de reünie van Deep Purple.
Pas met 1987 kwamen de dollars, ponden, D-marken, guldens, francs etcetera. Dat Kalodner en Coverdale snode plannen contra Sykes uitbroedden wist ik niet, maar klinkt aannemelijk.

Dank heren voor de verhalen: van Tony Martin en Blue Murder wist ik evenmin. Destijds heb ik één nummer van dit album gehoord, wat me niet pakte door de zang van Sykes. Nu ik het album afgelopen week een keer helemaal streamde, vind ik mezelf van 36 jaar geleden een zeur...

Zal daarom deze Blue Murder de komende dagen vaker beluisteren! Er staat vast werk op dat anders op de volgende Whitesnake Slip of the Tongue was gekomen.
Daarmee houd ik toch iets van het gevoel van toen: hoe had dit geklonken met David Coverdale? Dat is echter tevens een vrij zinloze vraag...

Volgens mij was John Sykes ook geen gemakkelijke. Ik heb wel eens gelezen dat zijn echtgenote links en rechts ook wel voor frictie heeft gezorgd.

Het verhaal zal ook zeker twee kanten hebben. Dat Sykes geen makkelijke was hebben ook al meerdere collegae erkend. En dan komt er óók nog een mevrouw Sykes om de hoek kijken...

Geloof ik graag, de meeste genieën zijn niet de makkelijkste om mee te werken. En bij elke bandcrisis lijkt wel een Yoko Ono om de hoek te komen kijken

Wat vinden we hier eigenlijk van Sykes laatste wapenfeit?

https://www.youtube.com/watch?v=32-nrcjswV4

Ik vind het erg vet gedaan, ook icm de lyrics en de videoclip.

Het is wel een lekker zwaar nummer. De hoofdriff doet me aan een ander nummer waar ik maar niet op kan komen. De zang van Sykes vind ik tamelijk waardeloos en ook nog eens kut gemixt met die onnodige dubbelingen. Zo'n nummer vraagt toch om een zanger als Dio, Lande of Rob Rock.

Edit: Het schiet me ineens te binnen. De themariff lijkt te zijn afgeleid van die uit The Time Of The Oath van Helloween.

Volgens mij ligt de oorzaak van de split tussen Coverdale en Sykes in 1986. Het jaar dat Coverdale stemproblemen had en het project vertragingen opliep. Sykes probeerde achter de rug om Coverdale te wieberen uit zijn eigen band en de zangpartijen voor wat later 1987 zou worden al had ingezongen.

Sykes vond dat Coverdale zijn infectie gebruikte om het project uit te stellen en Coverdale beschuldigde Sykes ervan om zijn afwezigheid te gebruiken om van Coverdale af te komen en andere leden en platenmaatschappij op te stoken.

Was een lekker nummer inderdaad, had volgens mij wel wat verborgen QAnon referenties maar fuck it, klinkt gewoon lekker. Deed me ook smachten naar meer, maar helaas...

In reactie op heer Faalhaas: zéker een lekker nummer. Wie weet ligt er nog meer op de plank?

Haha, als dit waarheid is dan deugt Sykes dus ook voor geen meter. Wat een soap

Dat nummer van Sykes is overigens vrij fantastisch!

Ja, al kende ik het verhaal en heb het altijd "too good to be true" gevonden. Hoe kon de zanger en oprichter van Whitesnake nou door een relatief nieuwe gitarist eruit worden gezet?

Iemand een idee welke bronnen dit verhaal steunen? Als die ontbreken/zwak zijn, denk ik toch aan een broodje aap verhaal.

“With John, things just exploded. I think rock bottom would have been when he tried to fire me from my own band. As you can imagine, that didn't go over very well!”

David Coverdale explains why John Sykes' Whitesnake tenure 'didn't work' - hellorayo.co.uk

Er was gewoon ruzie. Volgens de wiki wilde Coverdale na de Slide It In tour van de hele band af. Geffen wilde Sykes houden, maar ze konden niet met elkaar door één deur. Gedoe over het opnameproces, gedoe over credts enzovoorts. Deze link verwijst naar een stuk over een artikel waar John Sykes een boekje open doet over die tijd. Veel aannemelijker. Te meer omdat Coverdale nu weet dat Sykes' bijdragen essentieel waren voor het succes van 1987.

Haha, ik zat er nu pas op te letten. Aanvankelijk dacht ik aan een soort Agent Steel light, maar nu zie ik de 'social distance' verwijzingen en dringt de algehele boodschap van het nummer tot me door.

Ik vraag om bronnen en - BAM - daar zijn de weledelgeleerde heren Von Helsing en Edwynn met respectievelijk de kant van Coverdale en de kant van Sykes. Grote dank heren, niks broodje aap dus. Twee haantjes op Coverdales schip zonder onderlinge chemie, behalve dan voor de muziek. Dat werkt inderdaad niet en het valt me mee te lezen dat Coverdale meldt dat de twee zich later verzoenden, al was muzikale samenwerking uitgesloten. Geen verzoeningen zoals tussen Black Sabbath en Ronnie James Dio.

De voorbije dagen heb ik deze Blue Murder regelmatig gedraaid. Zoals ik eerder meldde: de moeite die ik destijds met Sykes' stem had, is er heden ten dage niet. Ik verbaas me zelfs over mijn toenmalige mening. Toch raak ik pas echt enthousiast bij het slotnummer.
Vijf redenen daarvoor: de composities vind ik vrij saai; die matige ideeën gaan te lang door met lengtes van vaak boven de zes minuten; de sologitaren zijn te wollig geproduceerd en bovendien is het drumgeluid (productie van Rob Rock) te galmend. Tot slot houd ik niet van fretloze bas (Tony Franklin), veel te clean en glad.
Iedere hardrockende lezer weet dus dat wie bezwaar 2 tot en met 5 niet deelt er zó minimaal één sterretje bij kan doen. Of de composities je pakken, is een persoonlijke kwestie. Oordeel dus vooral zélf.

Twee nummers bevallen me wél: de rock-in-akoestische-bluessaus van Jelly Roll en slotlied Black-Hearted Woman. Niet geheel toevallig twee nummers die zó door Whitesnake hadden kunnen opgenomen.
Maar verder: véél liever de John Sykes ten tijde van Spellbound en Thunder and Lightning (beide platen met de productie van Chris Tsangarides) of zelfs het ronder geproduceerde Crazy Nights (door Dennis MacKay).
Wat dat betreft laat de volle productie die door Def Leppard werd ingezet zich ook bij Blue Murder als invloedrijk gelden; de directheid van de New wave of British heavy metal was passé. Toch nog drie sterren van mij voor Blue Murder en dat komt door Sykes' gitaarsolo's. Wat een fenomeen was hij toch...

Opeens schiet me te binnen dat er in de eerste helft van de jaren '80 een Nederlandse Blue Murder was. New wave, moet ik ook eens gaan beluisteren.

1989: het jaar van de Big 4 supergroepen met een debuut, beginnende met de letter B. Mr. Big, Badlands, Bad English en Blue Murder.

John Sykes tekende een contract met Geffen records ná zijn ontslag bij Whitesnake in 1987. Kan nu geen bronnen aanleveren, maar ook één van de beschuldigingen van Coverdale aan het adres aan Sykes was dat Sykes demos opnam, wat later voor Blue Murder bleek te zijn, in Vancouver op kosten van de studiotijd op rekening van Whitesnake.

In eerste instantie was Ray Gillen de zanger maar werd om onduidelijke redenen de laan uitgestuurd door John Kalodner en vervangen door Tony Martin. Ook dit werd niks en toen besloot John Sykes zelf maar te gaan zingen.

Pas in 1989 werd het debuut uitgebracht, nadat Geffen geen prioriteiten zag het album eerder te releasen. Geffen had immers goud in handen met Guns 'n Roses en de comeback van Aerosmith met permanent Vacation.

Het debuut zelf is erg sterk. John Sykes kan uitstekend songs smeden en is een top gitarist. Zijn stem is ook goed en doet denken aan die van John Norum. Denk dat Sykes een type is á la Vinnie Vincent (zonder de gekte), talentvol maar absoluut geen teamplayer.

Von Helsing schreef:O ja, de vier B's! En verder kan ik me goed voorstellen dat Sykes werk voor zichzelf opnam... Zoals ik ook kan begrijpen dat ie mede daarom werd ontslagen.
Die Kalodner had wel een (te) grote vinger in de pap, of had Gillen toen al gezondheidsproblemen? En waarom mislukte het met Tony Martin?

"So, I went in and did some stuff and started writing “Valley of the Kings” and the other stuff. Now, if you ever get to hear the Blue Murder demos, in fact, some of the songs on the album—if you listen to those really carefully, the melodies are very similar to The Eternal Idol because I had no time to really work on anything. And so, I was just saying, “Yeah, okay, I’ll do this for now, as I’m sort of singing that.” Well, they took that away and used it. I said to them, “No, you shouldn’t use that.” But they did, and I really didn’t get much credit for it. And then, there was this crazy, crazy contract they sent me. My manager said, “Oh, no, no, no. That’s not going to work. You better come home.” So, then, the day before they were about to fly out to Canada, my manager came and got me and said, “No, no, no, no, no, no, no—you’re not doing that,” and took me out. So then, John Sykes sang it himself".

Link here

Toch interessant hoor, dat Tony Martin verhaal. Achteraf (en dat is lekker makkelijk besef ik me terdege) had hij die manager een knal voor z'n kop moeten geven en in dat vliegtuig naar Canada moeten stappen.

Had in een andere situatie net zo goed de opvolger van 1987 kunnen zijn. Ik vind de eerste Blue Murder echt een doordruk van 1987. Enkel de songs zijn net wat minder. Valley Of The Kings was wat dat betreft ook een hele rare singlekeuze. Zoiets gaat nooit écht werken. Voor 1987 was ook een afgestofte versie van Here I Go Again nodig om er een hitsucces van te maken. John Sykes kon veel, maar hij kon wat mij betreft niet alles alleen.

"Still Of The Night" was ook de eerste single van de Whitesnake plaat, expres gedaan om aandacht te genereren, daarna kwamen de echte single kandidaten. Misschien was dat ook de insteek hier met "Valley Of The Kings".
Qua nummers vind ik deze plaat bepaald niet minder trouwens, kwestie van smaak waarschijnlijk.