Pusha T - My Name Is My Name (2013)

Eens! Nooit zo'n fan van Rick Ross, maar hier wordt ik wel fan van ja!

Suicide is ook wel een heel erge bazentrack, haha.

Prachtig (solo-)debuutalbum van Pusha T! Dit had ik niet zien aankomen na zijn laatste mixtape, Wrath of Caine.

De LP wordt al perfect afgetrapt met één van de nummers van vorig jaar, King Push. Deze track wordt gevolgd door het heerlijk minimalistische Numbers on the Board. Hierna kan de luisteraar nog verder genieten van Sweet Serenade en Hold On. Nee, deze nummers moeten eigenlijk niets onder doen voor de eerste twee.
Chris Brown hoor ik normaal gezien niet graag bezig, maar hier herken je zijn stem niet goed. Perfect dus!

Suicide is een tof nummer, niet veel mis mee. Dit doet me denken aan het Clipse-materiaal, vooral door de Pharrell-beat en de gastbijdrage van Ab-Liva. Aangezien ik geen fan ben van Clipse als duo doet Suicide me niet zoveel als de voorgaande nummers.

Vanaf 40 Acres klinkt het weer fantastisch. Ik zou het heel goed snappen dat er mensen zijn die No Regrets en Let Me Love You gewoon slecht vinden. Daar ben ik het dus niet mee eens! De heerlijk vrolijke banger die het eerstgenoemde nummer is en het laidbacke, Ma$e-achtige (ben niet eens fan van de man) Let Me Love You kunnen zich wat mij betreft uitermate goed meten met de eerste 4 tracks en 40 Acres.

Hierna volgt het dieptepunt, een ongelooflijk groot verschil met al de voorgaande nummers. Echt, wat voor een verschrikking is Who I Am. Pusha T doet zijn best nog wel, maar de kutbeat van Kanye (en DJ Mano) en de vreselijke gastbijdrages van 2 Chainz en Big Sean verpesten werkelijk alles.

Gelukkig wordt de slechte smaak van dat nummer vrijwel meteen weggespoeld met een nieuwe briljante track, Nosetalgia. Zowel King Push als Kendrick rappen erg sterk over deze toch wel minimalistische beat. Geen van de twee moet onder doen voor de andere. Beide heren hebben ook geweldige teksten geschreven voor dit nummer.

De laatste twee nummers zijn niet meer van hetzelfde niveau. Pain klinkt naar mijn mening gewoon niet zo goed. Het is niet zó slecht als Who I Am, maar toch.
S.N.I.T.C.H. klinkt daarentegen wel goed, maar niet zo fantastisch als het bulk van het album. Het door Pharrell verzonnen acroniem voor 'snitch' is wel briljant!

Buitengewoon jammer van Who I Am en Pain... zonder die nummers had dit voor mij sowieso één van de beste albums van de laatste paar jaren geweest.
Naar mijn mening is Pusha T raptechnisch en tekstueel één van de betere en interessantste rappers die je tegenwoordig in de mainstream hebt.

Laat King Push maar snel komen!

Pain is mijn favoriet op deze plaat

Ik vernam dat de man een heel album in de lijn van King Push gaat maken. Dat belooft veel goeds dus.

Gaat het in de lijn van King Push zijn dan? Ik weet enkel dat het album King Push gaat heten, en hij werkt met The Neptunes sowieso. Dus ik verwacht toch iets meer van de Clipse-sound

Ik meende ergens gelezen te hebben dat het een beetje die trap kant op zou gaan. Zou ik geen bezwaar tegen hebben, vind King Push ook een van de hardere tracks op deze plaat.

Ik schat die kans niet zo hoog in, maar mocht het echt alleen maar dat niveau zijn dan wordt het een classic. King Push is gewoon één van de hardste tracks van de laatste jaren.

Dit is één van de meest gedraaide albums voor mij van 2013. Maar Pusha T, wat heb je je laten beïnvloeden door Kanye West. Waar Pusha T het altijd moest hebben van grimmige, rauwe straatraps, is dit me net iets te gelikt voor een man van zijn statuur.

De combinatie Neptunes en Clipse was destijds geweldig, omdat Pharrell de mannen vrij liet om hun creatieve talenten los te laten op de tracks. De combinatie Pusha T en G.O.O.D. Music is over het randje; wie zit er te wachten op tracks met Future, Chris Brown, The-Dream en Kelly Rowland...

En het jammere is dat het album begint zoals het eigenlijk door had moeten gaan; King Push en Numbers on the Boards zijn gewoon snoeiharde nummers, maar dan volgt er een door Chris Brown verkracht (no pun) nummer en een My Beautiful Dark Twisted Fantasy-leftover (met een matige Rick Ross verse)... Vervolgens komt Suicide, wat een behoorlijke track is, en ja hoor, The-Dream, Kevin Cossom en Kelly Rowland maken om beurten hun opwachting. En net als je denkt dat het niet erger kan, komen 2 Chainz en Big Sean langs...

Nee, hoewel dit een guilty pleasure was vorig jaar, kan ik dit gewoon niet een hoge beoordeling geven. Voor een hiphop (mainstream) plaat is het aardig, maar het is geen Pusha T.

Die Pusha T en ook Kanye zijn niet zo van het artwork gok ik

Over het album zelf. Vind Pusha T een redelijke rapper die wel hele vette tracks kan maken. Zo is Nosetalgia echt een van de beste hiphoptracks die ik de laatste jaren heb gehoord. Het album bevat een mix van rauwe hiphop en wat nummers die wat commerciëler aandoen. Dat laatste is op zich niet zo erg, maar in het middenstuk slaat hij daarmee iets te ver door. Zo had dat nummer met Kelly Rowland niet gehoeven van mij. Ook 2Chainz en Big Sean kan ik missen als kiespijn. Wat een non-talenten zijn dat zeg. Maar ik geef dit album niet voor niets 4 ster en dat komt door nummers als het eerder genoemde Nosetalgia, maar ook Pain klinkt heerlijk gevaarlijk. Andere aangevinkte track is Suicide. Pusha komt lekker relaxed over een lekker droge Neptunes-beat. Ook het refreintje is erg lekker.

Heb deze cd net binenn gekregen via wowhd. Wat een simpel lelijk hoesje...

De muziek is wel goed doh ✌️

Ik vond The Clipse als "kind" altijd erg tof. Maar nu even gaan beluisteren na aanleiding van "Lunchmoney" en zijn bijdrage op "Mercy". "Numbers on the Board", "Pain" en "Who I Am" pakte mij direct, "Nosetalgia" was ook wel aardig... de rest van het album werd ik niet erg enthousiast van. Ben benieuwd of zijn nieuwe plaat meer soortgelijk werk bied als de hiervoor genoemde tracks.

Dit was één van mijn eerste hip hop albums (ik ben 14 jaar oud), en het is nog steeds mijn favoriet. Heb al zijn Clipse werk en andere albums inmiddels ook al beluisterd, en ik kan zeggen dat ik een echt Pusha T fan ben. Zijn goede lyrics, wijsheid, verleden. Ik vind het allemaal zo tof. Deze plaat begint al lekker met "King Push" met daarna "Sweet Serenade" en "Numbers on the Boards", deze 3 vind ik allemaal geweldig. Vanaf "Hold On" tot en met "40 Acres" vind ik het iets minder als de eerste 3, maar alsnog van topniveau, en vooral op 40 Acres spit hij even lekker. "No Regrets" vind ik het enige minpuntje op dit album, ik vind het refrein te druk en verder vind ik het ook minder als de vorige tracks (vind het nog steeds goed omdat het Pusha is). Daarna komt "Let Me Love You" wat ik 1 van de beste van deze plaat vind, omdat hij net als de eerste 3 nooit gaat vervelen. Inderdaad een beetje een Ma$e-achtige flow en ik vind het heerlijk klinken bij Pusha. Daarna "Who I Am" en "Nosetalgia" wat ik ook toffe tracks vind met toffe features, vooral die met Kendrick, pfff, wat een track is dat zeg. Beide leveren een geweldige verse. Daarna "Pain" met een goede beat, de eerste keer vond ik 'm niks, maar na een paar keer luisteren waardeerde ik hem steeds meer. En nu vind ik 'm gruwelijk. Daarna "S.N.I.T.C.H." met Pharrell, die 2 zijn natuurlijk een geweldig duo en op die track is niets aan te merken. Al met al, nog steeds mijn lievelingsalbum en ik verheug me al op zijn volgende album "King Push". Die gaat sowieso gruwelijk worden (luister Lunch Money maar). Misschien omdat dit mijn een van mijn eerste albums was overwaardeer ik hem een beetje, maar ik vind 'm gewoon echt tof!

Goed uitgelegd waarom je geen fan bent van het album en je hebt zeker gelijk als je zegt dat dit iets te gelikt is voor een Pusha T album, maar die Rick Ross verse zwak? Ross is de koning van de guestverses en dit was ook weer een geweldige.

Hoe dan ook sterk album. Blijf wel het gevoel houden dat dit een modern day classic had kunnen zijn als ze een iets andere richting op waren gegaan. Genoeg momenten op dit album waarop Push laat zien makkelijk één van de beste rappers in deze generatie te zijn.

blijft toch een goed album!!

Inderdaad, zoals op Numbers on The Boards en Nosetalgia. Duidelijk de twee hoogtepunten op dit album. Nosetalgia vind ik zelfs één van de sterkste raptracks van de 10s.

40 Acres vind ik ook nog wel mooi door het gezongen stuk van The-Dream, maar hoe kut komt Big Sean op Who I Am? Jezus wat slecht zeg. Verder is dit vrij middelmatige tot slappe hap. Meer van verwacht, jammer. Gelukkig heeft hij zich heel sterk gerevancheerd met King Push uit 2015 en de moderne klassieker DAYTONA uit 2018.

Zonder de drie mindere en minder passende tracks in het midden van het album, zou dit een makkelijke 4,5 zijn voor mij. Maar ze staan er op en nemen een kwart van de tracklist in. Drie keer achter elkaar snel op de skipknop drukken en je kan weer door.
En dan kom je gelijk ook bij een kneiter uit: eens met bovenstaande dat Nosetalgia een van de sterkste hip hop songs van het decennium is.

Ik ben helemaal geen Pusha T kenner maar dit draadje + filmpje over het nummer Nosetology is echt mind blowing. Maar jullie kennen deze uitleg natuurlijk al: https://twitter.com/dizmakestweets/status/1513835632308547587?s=21&t=f_-C2lk-p4p7aniJTutMjg

Voor mij is dit een kennismaking met Pusha T en die bevalt goed. Het album begint heerlijk met de eerste tracks. Naar het midden zakt het voor mij wat in, maar dat wordt aan het eind dan weer goed gemaakt. Leuk album.