Paul McCartney - New (2013)

mooie recensie Erwin, die me nog nieuwsgieriger maakt naar deze plaat. Maar hij is naar me onderweg

Waar zie je staan dat ik het een matig album vind. Het is gewoon een aardig album, niet meer niet minder. En verder kunnen mensen hier moeilijk ontkennen dat de Beatles onder de gemiddelde (!) jeugd minder populair zijn dan Avicii, Katy Perry en noem al die andere top40 hitbeesten maar op.
Je kan moeilijk zeggen dat Mume representatief is voor alle muziekliefhebbers van 'mijn' generatie.

Dat lijkt me een understatement, maar hierboven zeg je juist dat de jeugd zegt Beatles leuk te vinden omdat het hip zou zijn? (wat mij al erg sterk leek) Dus dat botst wat met elkaar? Wat bedoel je nou precies? Want ik denk dat meerdere users met mij niet helemaal begrijpen wat je bedoeld?

Ik beluister wat tracks van Elton John's nieuwe plaat en begin te bedenken dat Macca de vier producers had kunnen ontslaan en T-Bone Burnett in de arm had moeten nemen; akoestischer geluiden, meer gericht op de songs, minder op de effecten.....

Overigens vind ik deze McCartney simpelweg een fijne plaat!

Ik vind dat "rauwere" randje met gitaar erg lekker.

De man is 71, en maakt nog veel betere muziek als menig (geprezen) top 40 bandje!

Knappe prestatie!

Ojee Bawimeko, dat ben ik helemaal met je eens. Macca wil te graag. Dat gevoel heb ik al sinds de jaren 80 (lees Pipes of peace en Flowers in the dirt). Draai de laatste tijd Red rose speedway en zelfs Wildlife. Die laatste bevat bv Some people never know of Dear friend. Nummers met gevoel.Ook Tug of war heeft die momenten zelfs nog. Ben bang dat de overproduktie mij deze cd ook links laat liggen. Wacht liever op de heruitgave van Venus and mars.

De eerste zes nummer vind ik om te smullen, die razen lekker uit de speakers. Maar helaas haak ik bij de tweede helft regelmatig af. Ook na een keer of zes luisteren. Bonusnummer Scared (dat ook op de gewone versie te vinden is als hidden track) vind ik dan wel weer een heel erg mooie afsluiter. Al met al geen slechte plaat, maar zeker niet briljant.

Same here. Geen slechte plaat, maar ik heb een beetje moeite om de hele plaat uit te luisteren, op een gegeven moment scheert het allemaal meer over me heen dan dat het bij me binnenkomt. Ik hoor verwantschappen met Chaos & Creation en Memory Almost Full, maar die zijn vooralsnog veel beter dan deze Nieuwe...

De bonustrack 'Scared '

Hoor hier niemand over, terwijl het toch een heel mooi nummer is.

Die had ik niet gezien, lennon!

Zie nogal wat matige reacties en daar kan ik me persoonlijk in ieder geval niet in vinden. Ik vind het een erg sterk album van deze sympathieke geweldenaar. Het sprankelt van upliftende inspiratie en is vervuld van rijke sounds die uitstekend werken binnen het algehele typische McCartney geluid.

Heb zelfs het ceedeetje gekocht, als iemand die extra inkomsten kan gebruiken is het Paultje wel.

Een album zoals je van deze man kan verwachten, met een ietwat interessant nieuw randje.

Ben benieuwd wat jij dan verstaat onder een ietwat interessant nieuw randje. Zoals eerder gezegd, hoor ik vooral ietwat inferieure echo's van Chaos en Memory.

De waarheid ligt in het midden Deranged en Tony..... Ik vind 'm zelf beter dan Memory en gemiddeld sterkere songs dan Chaos. Natuurlijk schrijft Macca fijne deuntjes, maar hij heeft baat bij iemand die hem achter de vodden zit. In het verleden waren dat Lennon, George Martin (ook op Tug of War), Elvis Costello (Flowers in the Dirt); iemand die 'm vertelt dat On My Way To Work na 2 minuten eigenlijk wel af is, bijvoorbeeld.... Het zou best kunnen dat dit dit album dezelfde status gaat krijgen als Press to Play; puike songs, maar bepaald geen tijdloze plaat.....

Daarmee doel ik dus op de productionele dingetjes die naar mijn idee wel iets nieuws doen voor Paul en zeker wel goed uit de verf komen. Het is niet zomaar een continuering van voorgaand gedane zaken, hij probeert wel degelijk iets anders en slaagt daar in mijn beleving toch best behoorlijk in.

Heb zonder moeite met plezier de versie van 15 nummers uitgezeten. Het is een zeer consistent album met een hele fijne vibe.

Van deze man verwacht ik sowieso geen hele hoogstaande teksten of al te diepzinnig gedoe. Gewoon in grote lijnen die typische McCartney sound met hier en daar de bekende feel good dingen. Is waarschijnlijk ook al opgemerkt dat hij ook zeker vocaal nog uitstekend voor de dag kan komen.

C en C ken ik op dit moment nog niet echt. Wel Driving Rain en Memory en vind deze in ieder geval als geheel toch wel zelfs net iets sterker, en op die manier misschien zelfs wel het beste wat hij deze eeuw tot nu toe heeft gedaan.

Met de zeer pakkende opener zat ik er in ieder geval al gelijk lekker in, en over het algemeen wist dit album dat gevoel voor mij de gehele lengte vast te houden.

Erg lekkere plaat en een geslaagde aankoop, in mijn beleving.

Wat barst er toch altijd een soort gezanik los als er een nieuw plaatje uitkomt van een oude vos als McCartney.
Hij moet iemand naast zich hebben om achter zijn vodden aan te zitten? Waarom? NEW is een prima McCartney plaat vol McCariaanse muziek zoals alleen hij het al 53 jaar maakt.
Uitstekend en wie had dat verwacht dat hij zo'n lange adem en zo'n vitaliteit zal hebben op 71 jarige leeftijd?.

Die paar mensen om hem heen die hij nodig heeft gehad? De samenwerking met Eric Stewart en Elvis Costello viel tegen. George Martin heeft meer aan McCartney te danken dan andersom. Want wat heeft hij na The Beatles en zonder McCrtney nog meer gedaan wat zo''n opzien heeft gebaard?
DE samenwerking met John Lennon, dat wat uniek en once in a lifetime.
Bovendien staat McCartney bekend als aardig maar ook als zeer dominant en bazig. Dus die laat zich echt niet meer door iemand bij de vodden pakken. Er waren drie andere mensen wiens kritiek hij slikte, maar dat is al in 1970 beëindigd.

Van mijn mag hij tot zijn 85ste platen als NEW maken. En dat kan hij prima alleen.

Amen

Helemaal met je eens devel-hunt !
Gisteren de plaat voor het eerst gehoord en wat een lekker album is het geworden zeg (opener 'Save Us' met die heerlijk riff ).
Ik wacht nog even met stemmen totdat ik 'm iets vaker heb gehoord, maar de eerste indruk is erg goed

Van mij ook! Vandaar ook de 3,5*!

De samenwerking met Costello was nogal cruciaal; na wat beroerde albums herontdekte Macca z'n oude instincten die hem aardig in de steek hadden gelaten. En het is geen 5*****-album geworden omdat het in mijn opinie een goed album is geworden, maar m.i. bijvoorbeeld bij lange na niet het fijnste pop-album van dit jaar (dat is "Sticky Wickets" van The Duckworth Lewis Method), niet de beste come-back (Elton John).
Natuurlijk ben ik blij met elk nieuw geluid van Macca, maar om nou bij elk album de loftrompet te laten schallen. Het valt te verwachten dat hij muziek blijft maken tot hij letterlijk omvalt en zolang er tracks tussen zitten als 'New" en "Turned Out" is dat geweldig, maar albums als Ram en Band On The Run gaat hij niet meer maken, vermoed ik...

Mijn waardering gaat ook uit naar de post van devel-hunt. Als hij nog 14 jaar zulke platen uitbrengt, ben ik erg gelukkig. Ik neig naar vier sterren. Echt een hele fijne plaat. Typische Macca sfeer, maar wel weer iets nieuws. Op deze plaat klinkt hij ook totaal niet als een bejaarde (wat je met 71 jaar toch wel bent). Verbazend goed, dit album. Hij heeft het nog in zich, en hij heeft ook nog de wil en de energie om het te doen. Hulde voor Sir Paul.

Je zou eerder verwachten dat McCartney wellicht geijkte paden bewandeld, maar integendeel, Hij schuwt het experimentele niet (het prachtige Appreciated!).

Ik ben het dan ook volledig eens met Devel-Hunt.

McCartney is niet alleen de beste songwriter aller tijden, maar waarschijnlijk ook de beste criticus (ook van zijn eigen muziek).

Hij wéét wat goed is en hij weet ook heel goed wat op een gegeven ogenblik gladjes is of wat een deel van zijn fans niet meer zal aanspreken (Kisses on the bottom)

Nu zal hem dat laatste niet kunnen schelen, als hij maar kan blijven maken wat hij wil maken en voor wie er van houdt is Kisses natuurlijk wel een goed album (in z'n soort).

Dat maakt, dat hij maar zelden de fout in gaat en daarom ook goede albums blijft aanleveren. Dat geldt ook nu weer voor New. Ik zou ook niet weten wie hem aanvullend nog iets extra's had kunnen geven.

Zo'n vorm als McCartney had in de periode 1963-1980 is absoluut niet meer haalbaar. Die verwachtingen is dezelfde als Johan Cruyff opstellen in het Nederlands elftal van 2013 en dezelfde klasse verwachten als wat Cruyff liet zien in 1974.
Misschien niet de beste pop plaat van het jaar en zeker geen comeback van het jaar!! Alleen al om het feit dat McCartney nooit weg is geweest zal het ook geen comeback van het jaar kunnen worden

Geef mij maar New in plaats van Wild Life.

Dan kan ik tenminste ook concluderen dat McCartney in 2013 zelfs beter klinkt dan in 1971. Iets dat dan van het spel van Cruyff niet kan worden gezegd.....

Ik kan in ieder geval zeggen dat ik dit album prefereer boven zijn jaren 70 werk. Laatst nog naar Ram geluisterd en dat klinkt mij toch iets te gedateerd in de oren. Doe mij dan maar het frisse geluid van deze release.

Maar misschien is dat de leeftijd.

Je hebt hier immers de ouwe lullen en de jonge knapen. En ik hoop voorlopig toch nog wel even bij die laatste te horen.

Enige wat hier nog ontbreekt zijn de jonge dames.

En hoe jong is de jongeman dan wel? In je Top 10 kom ik heel wat ouwelullen / leefkuil / geitewollensokkenmuziek tegen. Zelf ben ik 50. Best jong nog, is 't niet?

Je heb ouwe lullen van 50, zelf was ik er een van zestien. Ik ben nu een stuk jonger maar gelukkig nog even geen dertig.

Als ik vijftig ben zal ik ook geen ouwe lul zijn en zie ik mezelf gaan voor vrouwen van een jaartje of 20 minder. Klinkt misschien als een clichéetje maar is inderdaad ook wel een beetje wat je ervan maakt.

Kijk maar naar Paultje.

Of Roger Daltrey.

Ik herinner me hoe ik zelf in de jaren '80 keek naar artiesten die 40 werden. Dat was me toch wat. Je schreef ze eigenlijk af. Kon een veertigplusser nog pop maken en ook nog vernieuwend? Nee, dat kon echt niet meer. Daar denk ik nu gelukkig wel anders over, ook in mijn voordeel natuurlijk.
Moet toch best mogelijk zijn dat 'Macca' de komende tien jaar nog meer heel behoorlijke platen gaat maken - waarom niet?
En wat de vrouwen betreft: ik ga nog helemaal voor een vrouw van 44. Fantastisch!

Aan een eerste luisterbeurt onderworpen, klinkt goed, vooral het voor sir Paul verrassend hippe Appreciated vind ik erg sterk.
Dat nummer springt er wat mij betreft nu al bovenuit.

New vond ik niet veel aan, maar Queenie Eye is wel een leuke single. Klinkt wel héél erg als Arcade Fire alleen. Het is duidelijk waar McCartney tegenwoordig de inspiratie vandaan haalt.