Paul McCartney - New (2013)

Ik ben toch bang dat vooral anderen hun inspiratie bij McCartney vandaan hebben gehaald....

Duidelijke mening maar het hoeft daarmee nog geen feit te zijn. McCartney vind ik compositorisch bezien een ongeëvenaard muzikale songwriter. Wat betreft zijn teksten zou soms enige zelfkritiek geen kwaad kunnen. Ray Davies is mijn inziens een betere schrijver en weer wat mindere muzikant dan sir Paul. Voor mij staan ze netto ongeveer op gelijke hoogte. Maar mijn mening is weer betwistbaar door bijvoorbeeld een fan van Paul Simon. En zo verder....

Lekker album overigens op het eerste gehoor maar net te licht om het nu al aan te schaffen.

McCartney heeft natuurlijk zijn Beatles verleden dat hem heel hoog in het zadel heeft geholpen. Waarschijnlijk de meest bewierrookte band van hun tijd, is onmiskenbaar waar.

Ik tel impact en songwriting van de afgelopen 50 jaar bij elkaar op en kom dan uit op Paul McCartney als beste uit de klas. Je noemt Ray Davies en Paul Simon, die het ook hadden kunnen zijn of wellicht in de buurt komen. Maar beiden hebben bij lange na niet de invloed gehad als McCartney.

Heel velen wilden zijn als McCartney maar iemand die Paul Simon wilde zijn? Amerikanen zullen misschien nog kiezen voor Elvis.

Sir Paul staat bij mezelf ook niet per se op één, maar ik ben wel gewoon realistisch en geef zijn naam zonder aarzelen als antwoord op de vraag wie de beste is van de afgelopen 50 jaar in de rockmuziek.

Dat zeker ook, maar toen ik vanochtend op radio 1 dat nummer hoorde dat ik wel even dat het eeb nieuwe Arcade Fire was. En toen bleek het McCartney te zijn. Het is niet als Paul zijn oren sluit voor wat er tegenwoordig voor mooie muziek wordt gemaakt. Het nummer heeft echt die typische Arcade Fire-sfeer van een paar jaar geleden.

Dan geef je toch een mooi compliment!
New heeft wel meer opmerkelijke stukken, valt mij meer en meer op.

Wat mij zo verbaast, is de constante kwaliteit van het geheel en McCartneys bijna foutloze ouverture in de 21e eeuw. Hij heeft zeker ook mindere perioden gekend.
Maar waarom bijvoorbeeld New inhoudelijk en qua spel niet eens een keer kon in de jaren '80. En vergelijk je het met een oude Wings cd: New kan alle tests met succes doorstaan.

Geweldig hoe goed ook dit oudje (excuses!) toch ook weer is.

Dat betwijfel ik toch, Musician.

Je moet wel oordelen ná dat je het album ook daadwerkelijk hebt gehoord.

Dus dat is je eerste opdracht
Dan schreef je eerder dat je was gestopt met het kopen van van McCartney(&Wings) albums na Band on the Run (1973).

Dan mág je uiteraard hier van mening verschillen. Maar enig huiswerk inzake afluisteren van McCartney albums van de afgelopen 40 jaar ligt er dan toch nog wel voor je in het verschiet.....

Waar haal je de informatie vandaan dat ik het album niet gehoord heb, Musician? Omdat ik geen stem heb uitgebracht? Ik ben niet iemand, die onnodig gemiddeldes van een album omlaag wil halen. Daar doe ik niet aan mee. Als het voor mij niet interessant genoeg is, stem ik niet.

Dat was 12 oktober.

Daarna, als het album al was beluisterd, geen enkele reactie op het album meer gegeven. Dus de conclusie lijkt mij gerechtvaardigd.

Maar als je het album hebt gehoord, dan gráág je reactie want daar zitten we hier voor.
Vooral omdat je al 40 jaar geen nieuw McCartney album meer had aanschouwd, dus ik ben erg benieuwd.

Zoals ik al schreef niet interessant genoeg. Kan toch, Musician. We hoeven het toch niet altijd eens te zijn. Jammer trouwens, dat je mijn woorden in twijfel trekt.

Je schreef helemaal nog niets inhoudelijks over dit album, ook al schrijf je nu van wel. Blader even terug, ter controle. Positief noch negatief, dus laat staan dat het we het wel of niet eens kunnen zijn.

Ik zou mijn reactie van daarnet en de quote van jezelf nog eens een keer goed lezen.
Volgens mij trek ik je woorden al vanaf het begin in het geheel juist niet in twijfel.

40 jaar niets aangeschaft van McCartney, de ervaring van een nieuw album moet volgens mij dan lijken op Robinson Crusoë die voor het eerst in die periode weer eens een boot voorbij ziet varen, een sensatie!

Ik bedoel, dan kom je toch wel verder dan in tweede instantie enigszins weggemoffeld "niet interessant genoeg"?

Helemaal mee eens. Ik was vroeger een enorme Wings-fan, tekende het logo van Wings op mijn schooltas, kende het hele repertoire uit mijn hoofd, maar ik kan niet ontkennen dat McCartney daarna minstens zulke goede muziek heeft gemaakt. Zelfs bij Band on the Run verslapt mijn aandacht na de eerste vijf -geweldige- nummers. Dan luister ik veel liever naar Flaming Pie, Memory Almost Full of naar New.
Wat me bij McCartney-muziek altijd zo fascineert, is de waardering van fans voor bepaalde songs. Ik las net op deze lijst dat iemand het nummer New niet zo goed vindt. Nou zeg! Toen ik dat nummer voor het eerst hoorde, was het meteen raak! Ik wist dat de oude vos het componeren van pakkende liedjes nog niet verleerd was. Maar iedereen hoort er kennelijk weer wat anders in.

Als het alleen de eerste 8 nummers waren geweest had de cd een 5 gehad. Toch een 4*. Wat een hoop goede songs zeg...

Wings is een verhaal apart. Zeer losjes en met tijden zelfs pretentieloos, maar zeer productief en enorm succesvol. En er werd erg veel marijuana gebruikt ten tijde van Wings. Dat verhoogde de sfeer, want sfeer had Wings veel, maar zorgde ook voor wat onevenwichtigheid.
De McCartney anno 2013, lijkt veel evenwichtiger en kritischer naar wat hij in de markt zet. Geen risico's meer. Dat hoor je aan NEW.
Maar Wings blijft voor mij McCartney op zijn solo best, hoewel ik zijn werk als NEW heel hoog aansla.

Helemaal mee eens! Dat staat me zo aan op albums als London Town; Paul lijkt zich daar wat minder bewust als ''vaandeldrager'' van de ''jaren 60''. Sterker nog; er was een tijd dat Paul afstand nam van zijn oude band, nauwelijks Beatles-nummers live speelde en Wings als prioriteit zag. En met veel succes!
Dat leek eerst al te veranderen rond de moord op Lennon (McCartney II was nog een zorgeloos werkje, Tug of War was al veel meer terugkijkend met producer George Martin en Here Today. Dit werd nog versterkt na de Anthology-serie (en daarna het album Flaming Pie). En het is natuurlijk de muziek uit m'n jeugd en een tijd dat er nog de promotie was: "Wist je dat Paul McCartney in The Beatles zat?!?".
Daarom heb ik juist veel plezier van een track als "Turned Out" of het Wings-eske "Save Us"!

Voor de die-hard McCartney-fans op dit forum, vanavond treedt hij op in het programma van Jools Holland op de BBC.

Vanaf zijn wereldtour in 1989, zijn eerste sinds 1977, begon McCartney's live set voornamelijk uit Beatles nummers te bestaan. Zo'n 80%. Dat was toen heel bijzonder want heel veel van die nummers waren nog nooit live gespeeld. Sinds die tijd heeft hij ontiegelijk veel getoerd, maar zijn Beatles nummers altijd centraal blijven staan tijdens zijn optredens.
Alsof hij zich vanaf 1989 plots heeft voorgenomen de vaandeldrager van The Beatles te worden en tot zijn laatste snik te blijven. Vanuit zijn oogpunt wel begrijpelijk, maar ik vind dat hij zijn eigen briljante solo carrière daarmee zeer tekort doet.

Tijd heelt alle wonden.... De tragische dood van Lennon was alweer een tijdje geleden en de rechtenstrijd over de Beatleserfenis tussen m.n. Yoko en Paul was in het voordeel van eh.... Michael Jackson beslecht. De scherpe kantjes waren er voor het eerst sinds het uiteenvallen van de Beatles wel vanaf en de tijd was eindelijk rijp om ze te kunnen spelen zonder een hoop stront met de andere rechthebbenden te krijgen. Zo plots was het niet wil ik maar zeggen.

Edit: Toch wel een fijn plaatje aan 't worden dit, halfje erbij voor nou.

Tja. Wings over America heeft inderdaad een heel andere inhoud dan Good evening New York City.

Kun je ook zeggen dat Paul McCartney eind jaren '80 het echt helemaal had gehad met Wings (als band) gezien alles wat was gebeurd, solo in de jaren '80 weinig echt goeds had klaargespeeld en dat hij daarom The Beatles "van stal heeft gehaald" in 1989? Zeg maar als kwaliteitsimpuls van zijn werk uit de jaren '80 + Band on the run (en nog een paar oude Wings krakers)?

Hij zal zich ten tijde van de band Wings natuurlijk ook wel enigszins verplicht hebben gevoeld om live nummers van Wings te brengen, eerder dan van The Beatles. Daar hadden de overige leden van Wings natuurlijk niet zoveel zin in. Ik zie Denny Laine niet de partijen van John Lennon overnemen. En McCartney wilde zich in die periode natuurlijk bewijzen ten opzichte van de oude Beatles.

Wings als therapie voor de breuk bij de Beatles.

En misschien voelde hij zich in 1989 meer verplicht aandacht te besteden aan The Beatles, na de dood van John Lennon in 1980 en er dus nooit meer een sprake van een reünie zou kunnen zijn.

Als je dat allemaal tegenover elkaar zet, hoor je aan New, McCartney in de 21e eeuw, dat hij zichzelf als componist veel meer vrijheden geeft en het verleden als een zware ballast min of meer terzijde heeft geschoven.

Overigens vind ik Wings wel degelijk veel meer klinken als een band dan McCartney solo, dat lijkt mij ook logisch. De ene Wings cd is overigens ook de andere niet. Het is niet voor niets dat Band on the Run veel tracks levert bij live optredens.

Het begint wat off topic te raken. Maar Hans, kun je me vertellen waarin je hoort dat de muziek van Wings meer als een band klinkt dan als McCartney solo?

Meerstemmig, meer componisten, meer muzikanten.
McCartney zit uiteraard aan het stuur. Maar een dergelijke invloed na Wings heeft hij nooit meer gehad.

Na Back to the Egg heeft een McCartney cd (allemaal solo uiteraard) nooit meer geklonken als een Wings cd.

Hij heeft daar zelf ook aan moeten wennen, solo werd het in eerste instantie niet direct beter. Eigenlijk gebeurde dat pas in de jaren '90. Inmiddels vind ik dat hij solo kan wedijveren met Wings of elke test kan doorstaan, zoals ik schreef.

New is veelzijdig, experimenteel, vlot, afwisselend. Dat gaat verder dan de vaak toch standaardrockers van een album als At the speed of Sound.

Het blijft gissen en speculeren. feit is dat Wings een erg populaire band was, zeer productief en succesvol. Van een echte band in de traditionele zin van het woord was geen sprake. Om de twee jaar een nieuwe line up. Behalve Linda en Denny Laine dan. Maar Paul was natuurlijk allesbepalend. Als hij in die jaren meer Beatles had willen spelen, dan had Wings dat gedaan.
Met zijn huidige begeleidingsband speelt hij langer dan met welke band dan ook.
Terug naar 2013, NEW geeft aan dat Macca nog steeds in grote vorm is. Vannacht is hij live te zien op de bbc, later with Jools.

Mccartney bewijst zich een subliem koorddanser. De muziek op New staat bol van allerlei moderne invloeden. Met name op het tweede deel van het album komen de Daft Punkachtige dance-invloeden de kop opsteken. Tegelijkertijd pleegt Paul met dit album geen karaktermoord. Het is nog steeds de melancholische, melodische pop die we van hem gewend zijn. Hoewel hij op dit album toont nog steeds een relevante artiest te zijn, laat hij zijn respectabele leeftijd soms subtiel doorschemeren. Indrukwekkend dat je na 50 jaar muziek maken nog steeds met zo'n sterke plaat op de proppen kan komen.

Ik weet dat het ondenkbaar is, maar ik zou het wel mooi vinden als McCartney een tour zou doen waar hij alleen maar nummers zou spelen van de albums vanaf 'Flaming Pie'. Ook dan zou je namelijk een erg goed concert krijgen. Tuurlijk zijn en blijven de Beatles en Wings nummers briljant, maar die hebben we de afgelopen tours voldoende voorgeschoteld gekregen.

En 'NEW' wordt met de draaibeurt beter. Wat een held is het toch !

McCartney: wat ben je inderdaad een absolute held. Hij presteert het weer om een plaat te maken waarbij de helft van de liedjes na drie keer luisteren meteen in je hoofd blijft zitten. Hoogtepunten van deze plaat zijn Queenie Eye en New.

Afgelopen zomer was ik bij zijn concert in Quebec. Hoewel de setlist de laatste jaren niet erg verrassend is blijft het verbazen. De vrolijkheid, de sfeer, de kwaliteit van de show. Ik heb de beste man sinds 1993 nu 5 keer live gezien en kan niet wachten tot een volgende show. Graag in de Ziggo met wat nieuwe nummers. En een hoop oude bekende waaronder Penny Lane en Here, There and Everywhere (ons huwelijksnummer). Ik ben fan.

[quote]rkdev schreef:


Helemaal mee eens. en Queenie eye is zo enorm verslavend

Wel leuk om O-U-T spells out weer terug te horen. Moest even denken waar ik dat van kende, maar ineens hoorde ik Ringo dit zingen, en wist ik het weer

Queenie Eye is wel loeihard ja.

Liever deze cd dan (sorry) "Chaos And Creation in the Backyard". Wat een hoogtepunten.

Kwestie van smaak. Chaos vond ik juist erg sterk mede door de sobere productie. Bovendien staan daar naar mijn gevoel ook originelere en sterkere nummers op. (o.a. Jenny Wren, At the mercy, Friends to go).
Ik vind New in zijn totaliteit niet bijzonder maar er staat ook niets verkeerds op. New en Get me out here zijn favoriet. Get me out here is nog een mooie richting die hij wat mij betreft op mag gaan. Bluesy; dat jasje past hem wel. En dan hoeven er ook geen gelikte koortjes bij te komen.
Verder ben ik er nog niet helemaal uit. Voorlopig scoort hij een 3,5.

Ik vindt de laatste 3 albums een van zijn beste. uitzondering zijn jazz album is niks