Judas Priest - British Steel (1980)

Persoonlijk hou ik meervan de Judas Priest die ze rond de tijd van deze plaat waren. British Steel vind ik samen met Stained Class de beste met geen enkel zwak nummer. Na jaren zet ik hem nog steeds regelmatig op.

Dit is toch ook een erg lekker album op zijn tijd vind ik. De productie is ook zo lekker vol gedaan. Het begint gelijk al met erg mooi gitaarwerk. Ook een klassieker van Priest vind ik. Voor 1980 is dit ook wel het meest harde album samen met het debuut album van maiden denk ik.

En Ace Of Spades?

Zo veel stelt dat allemaal niet voor hoor. Deep Purple deed het in 1970 al met In Rock. Pas vanaf 1983/84 kwam er op dat gebied wat ontwikkeling.

Tja Ace of Spades is volgens mij toch wel wat harder dan het debuut van Maiden en dit album. Maar dat is ook weer wat anders geproduceert.

Bovendien is het leeuwendeel van Killing Machine van 2 jaar eerder minstens zo hard.

De songs op Killing Machine en British Steel kan ik nooit uit elkaar houden, zoveel lijken die platen op elkaar. British Steel heeft nog die jaren '70-Priest-feel. Die zou pas met Screaming for Vengeance definitief overboord gaan.

Kiling Machine vind ik veel vlakker klinken. Bevat echter wel een aantal classics die vervolgens op Unleashed in the East veel beter uit de verf komen.

British Steel houdt zichzelf geheel en al overeind. Staat na Painkiller en Defenders op 3 in mijn Priest top 3.

Ik vind het een nieuwe mijlpaal in hun carrieré. Toen dit uitkwam zaten ze in de NWOBHM, dus ze moesten wel met iets goeds komen. British steel doet het prima tussen platen als Wheels of steel,On through the night, Angelwitch, Iron maiden en later in het jaar Ace of spades, Strong arm of the law. British steel opent meteen al Breaking the law, één van hun bekendste nummers en daar valt de party stamper Living after midnight ook onder. Metal gods behoort ook tot deze categorie. M'n favorieten zijn Rapid fire, Grinder en Steeler. Allemaal heavy metal van hoge kwaliteit. The rage is Ian Hill zijn nummer en is ook een aanrader. Aardige songs zijn de meezinger United en You don't have to be old to be wise. Het valt op dat in niet alle nummers een solo zit. 4,5ster.

Dieptepunt uit de carrière van Judas Priest. Ofschoon velen deze plaat zeer op prijs stellen kan ik daar maar niet bij. De composities zijn veelal zeer simpel van aard, en klinken totaal niet naar wat men onder metal verstaat. Er staan echter wel enkele goede nummers op, zoals Rapid Fire, Metal Gods en Grinder. De rest boeit me absoluut niet.

Ik vind dit album wel goed maar niet zó geweldig goed als waar de meesten 'm voor houden. Breaking the law en Living after midnight vind ik niet veel en zelfs lichtelijk irritante nummers. Grinder, Rapid fire, Metal gods en The rage vind ik daarentegen wel degelijk tot de Priest klassiekers horen! En United heb ik, in tegenstelling tot velen, altijd wel een lekker nummer gevonden. De produktie is voor die tijd goed te noemen. Lekker vol en vet geluid.

de geremasterde anniversary versie met live cd erbij is zeker het aanraden waard.

Ik neig naar een 4,0 - maar ik ben pas net aan dit album, laat staan Judas Priest, begonnen.. dus begin voorzichtig met een 3,5..

Vind het erg prettige muziek, muziek die het 'em voor mij net wel doet, in tegenstelling tot veel andere rock.. Hierbij vind ik het stemgeluid lekker scherp/snijdend, maar niet over de top, lekker gitaarwerk, leuk solootje op z'n tijd, het tempo blijft er goed in.. En ergens toch ook wel afwisselend, ondanks dat het grote geheel op elkaar lijkt.

Album wat op twee gedachten bij me hinkt. Allereerst staan er lekkere rockers ala Rapid Fire, The Rage, Steeler en Grinder op. Aan de andere kant van die popnummers als Living After Midnight, Breaking the Law en het verschikkelijk zeikerig klinkende United.

Vind het album eerlijk gezegd niet echt heel veel met heavy metal te maken heben. Motörhead, Black Sabbath, Venom en Iron Maiden kleunden er indertijd iets harder in.

Ik vind dit album erg goed. Alle nummers zijn sterk en vrij verschillend. Het album opent echt geweldig met Rapid Fire en de solo´s van het gitaarduo Tipton/Downing zijn om je vingers af te likken. United is lekker fout en Living After Midnight is een lekkere meezinger! 4 sterren voor dit album.

Zoals op elk album komt Judas Priest ook op British Steel op de proppen met een gezonde mix tussen toegankelijke, luchtige nummers en enkele stevigere songs. Op British Steel zijn ze echter wel heel puntig en herkenbaar. Enkel The Rage wijkt wat af met zijn geheimzinnige baslijn en reggae achtige gitaarakkoorden. Wellicht dat British Steel daarom een klassieke status heeft gekregen.
Uiteraard waren er meer heavy metalbands, maar British Steel is in mijn beleving toch ook zeker een echte archetypische heavy metalplaat.

Nooit geweten dat er ook in weer verschillende tracklists van in omloop waren. Ik heb zelf dus een US persing die met Breaking The Law opent.

British Steel wordt door critici gezien als het beste Priest album. Persoonlijk vind ik dat de andere platen een beetje te kort doen. Metal Gods vind ik het sterkste nummer. 4,5

Album nog eens beluisterd, ik geef het een punt meer, 2,5 was wel wat mager.

Inderdaad was "United" een knieval voor de platenmaatschappij, in die tijd brachten wel vaker hardrockband een album uit met een "populair" nummertje in de hoop mainstream door te breken,...belachelijk natuurlijk. Maar de plaat heeft zoveel andere sterke nummers dat ie toch 5 steren krijgt van mij. Living after Midnight betekende toch een soort van doorbraak in de US voor The Priest.
Tijdens de tour in 1980/81 ( met Saxon in het voorprogamma, hadden net Strong Arm uit ) werden er opnames gemaakt voor hardrockprogramma Stampij in Amsterdam.
Er werden toen zo'n 6 nummer op de radio uitgezonden met geweldige uitvoeringen
van oa Breaking the Law en You don't have to be Old. Had ze tot voor kort nog op cassette.
Helaas tijdens verhuising veel tapes kwijt geraakt.
Rapid Fire word tijdens de recente Tour's eindelijk weer eens live gespeeld.

Ik moet deze net als Maiden´s Number of the Beast helaas maar drie sterren geven. Ik kan maar weinig toppers ontdekken. Living After Midnight en Breaking the Law zijn uiteraard rockklassiekers. Maar naast Metal Gods en misschien Rapid Fire vind ik dit album maar matig.

vanaafd op canvas, making of

zag het ook in de gids staan. is vlgs mij geschrapt want kan het niet meer in programmering terugvinden..

CANVAS - vandaag op het scherm

jammer

Op tape als 13 jarige veel gedraaid, later een klassieker gebleken. mooi.

Een van de beste van Judas Priest nog altijd voor mij.Rapid Fire,The Rage en Steeler zijn heerlijk heavy metal nummers en Metal Gods,Breaking the Law en Livin After Midnight kanjers van mid tempo nummers. Alleen United hadden ze wat mij betreft beter weg kunnen laten dat is meer iets voor in het voetbal stadion. Judas Priest mag niet ontbreken in de verzameling van de rockliefhebber!

"British Steel" van Judas Priest heeft de tand des tijds mijn inziens niet geheel doorstaan. Het geheel komt gedateerd over. Daarnaast vind ik het domweg niet pakkend genoeg, het beklijft niet. Sommige riffs zijn best aanstekelijk, maar nergens memorabel of dat het tussen je oren gaat zitten. Kraker "Living After Midnight" is daarentegen nog redelijk overtuigend, maar dat kan niet van de rest van het album gezegd worden.

Rapid Fire, Metal Gods en Breaking The Law beklijven best hoor, zelfs na 32 jaar. Dijk van een plaat.

Ik vind juist nummers als Living after midnight en Breaking the law behoorlijk gedateerd klinken om eerlijk te zijn.

Dat, en United.

Gedateerd: Uiteraard. De datumstempel zegt 1980. Bondig en puntig. Vlijmscherp als het scheermes op de hoek. Het lederen motorrijdersimago op een definitief vehikel gehesen. Dat is Judas Priest anno 1980. Een zeer terechte klassieker. Menig luchtgitaar kapotgeslagen op de rebellerende klanken van Breaking The Law en het ultieme Priestnummer Metal Gods. De partykrakers Grinder en Living After Midnight maken dat de stemming niet al te zwaarmoedig wordt. En ook dat is Judas Priest
Gedateerd. Puh. Omdat het uit jullie modebeeldjes is verdwenen zeker?

Dit is natuurlijk 1 van de vele metal/hardrock klassiekers die in 1980 zijn uitgebracht.

Want tjonge in 1980 werd Heaven And Hell, het debuut van Iron Maiden en natuurlijk Back In Black van AC/DC en ook Ace Of Spades van Motorhead uitgebracht. En dan ben ik er vast nog wel een paar vergeten.

En gedateerd? Ja gelukkig wel, iedere tijd heeft nou eenmaal zijn muziek, leuk om oude jeugdsentimenten weer eens terug te horen na lange tijd, of om nog steeds na al die jaren te blijven beluisteren.

Vind dit een vrij rustig hardrock album, maar met de nodige hoogtepunten, al weet ik nog dat dit behoorlijk heftig was in 1980.

Tijden veranderen, en gelukkig de muziek ook, waardoor je alleen maar meer keuze krijgt om je smaak te verbreden.