Judas Priest - British Steel (1980)

De eerste vier nummers krijgen van mij 5 sterren, want ze zijn af. Van United zie ik sterren, want belachelijk. Dan gaat het niveau weer omhoog tot en met nummer 9. Over de bonustracks heb ik weinig te zeggen: Red, White & Blue hadden ze wel beter kunnen weglaten door bij voorbeeld een live-versie van Rapid Fire. Grinder live is heerlijk.
Wat me nog meer opviel (ik heb de remaster-versie van deze British Steel), is het zeer aangename en "warme" geluid, in het bijzonder van de gitaren.
Ik blijf bij mijn vier en twijfel om te verhogen naar 4,50: jammer van die ene miskleun.

"British Steel" van Judas Priest heeft de tand des tijds mijn inziens niet geheel doorstaan. Het geheel komt gedateerd over. Daarnaast vind ik het domweg niet pakkend genoeg, het beklijft niet. Sommige riffs zijn best aanstekelijk, maar nergens memorabel of dat het tussen je oren gaat zitten. Kraker "Living After Midnight" is daarentegen nog redelijk overtuigend, maar dat kan niet van de rest van het album gezegd worden.

Een tikkeltje beter dan 'Killing Machine' maar toch moet ik nog een beetje wennen aan de wat kortere songs en ook 'British Steel' moet even in wennen daarmee. Toch wen je er snel aan, en blijft Judas Priest een geweldige groep en kunnen ze je nog met elk nummer fascineren en dat heb ik wel gemerkt met dit album. Toch is 'British Steel' één van de albums die voor mij de klassiekere nummers bevat waarmee ik Judas Priest al snel mee associeerde, en je raad het al, dat was met het nummer 'Breaking the Law' waarmee ik me sowieso al een paar uur mee heb weten te vermaken wat god ó god, die heeft al een tijd op 'repeat' gestaan (samen met wat andere JP nummers).

Ook dit album wist me gelijk weer te vermaken met de starter 'Rapid Fire' wat toch ook weer een reten goed nummer blijkt te zijn, en daarna volgend met 'Metal Gods' en 'Breaking the Law' wist ik al beter dat het een fijnere zit ging worden dan 'Killing Machine' en misschien nog wel als 'Stained Class'. Ja, dan is dit album misschien stiekem nog best tof.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. British Steel
04. Stained Class
05. Killing Machine
06. Rocka Rolla

De eerste Judas Priest die ik ooit hoorde en het liet me toen achter met een 'is dit het nou?' die nog steeds een beetje aanhoudt. Rapid Fire en Metal Gods zijn weergaloze tracks, maar zodra Grinder of United voorbij komen zakt mijn aandacht echt meteen compleet weer weg. Van de singles ben ik eveneens nooit fan geweest, al kan ik me bij Breaking The Law de aantrekkingskracht wel compleet voorstellen en heb ik zelf meerdere malen meegezongen als het nummer ergens gedraaid werd. Living After Midnight vind ik echter het ultieme stereotype boerenlullenrocknummer en daar houd ik gewoon echt niet van. The Rage en Steeler zijn dan weer wel behoorlijke tracks, waardoor het album in ieder geval niet in mineur afsluit.

Ik kan het album beter behappen dan Killing Machine en Rocka Rolla omdat er wel degelijk een aantal songs op staan die ik zeer de moeite waard vind. Waarom dit door veel Judas Priest fans zo hoog gewaardeerd wordt, is me echter wel compleet onduidelijk. De band is hier niet hard of inventief bezig, zeker ook als ik het vergelijk met wat Black Sabbath en Iron Maiden in hetzelfde jaar uitbrachten.

Voorlopige tussenstand
1. Sin After Sin
2. Stained Class
3. Sad Wings Of Destiny
4. British Steel
5. Rocka Rolla
6. Killing Machine

Iets beter dan Killing Machine. Ik denk dat twee albums in een jaar simpelweg geen goed idee is, tenzij je uitzonderlijk geïnspireerd bent. Op British Steel vind je een paar van de slechtste songs die Priest tot dan toe uitgebracht heeft. United is echt afgrijselijk en het refrein van You Don't Have To Be Old To Be Wise verpest het hele nummer. Rapid Fire is zo gaaf dat het je op het verkeerde been zet, wat dit album betreft. Zo vurig hoor je ze niet meer. Zelfs niet op Breaking The Law, waar ik nog best een zwak voor heb. Rapid Fire heeft geweldige gitaarpartijen en Halford spuugt zijn zinnen er zowat uit. Echt geweldig. Grinder heeft slechte teksten. De laatste drie songs zijn echt niet meer dan aardig. Behoorlijk overschatte plaat als je het mij vraagt.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Rocka Rolla
5. British Steel
6. Killing Machine

‘Alsjeblieeeeeeft!’ riep Felix Meurders, toen hij het Betonuur presenteerde als vervanger van Alfred Lagarde. De slottonen van Rapid Fire knalden tegelijkertijd door de ether. Het was een hete dinsdagmiddag in juli 1980 na een uitzending van Radio Tour de France, dat toen nog op Hilversum 3 werd uitgezonden. Lagarde lag waarschijnlijk op een strand met een fles whiskey onder zijn handdoek, maar Meurders kon óók enthousiast zijn. En dat voor één van de meest brute metalliedjes die de wereld toentertijd kende, een genre dat niet helemaal des Meurders was...

Mijn leven met British Steel kent drie hoofdstukken. Allereerst 1980 of 1981, toen ik de prachtige hoes met het glanzende vinyl erin uit de bieb had geleend. De eerste Priest die ik in zijn geheel hoorde. Naast Rapid Fire viel vooral Steeler op, beide songs kregen als rapportcijfer een 12. Een 8 kreeg Grinder, een 7 voor You Don’t Have… en een 6 of lager voor meezingers als Living after Midnight of United, liedjes die niet mijn cassettebandje haalden. Ik vond deze plaat vergelijkbaar met de platen van Whitesnake in die dagen, de band die briljantjes afwisselde met fillers. Hoorde je één elpee van ze, dan had je van de helft plezier.

Hoofdstuk 2, de jaren 1993 - 1997, toen op MTV Beavis and Butthead Breaking the Law keken en met hun karakteristieke stemmen meesnauwden. Deed ik vaak na in die dagen, onweerstaanbaar, ook al was ik inmiddels huisvader met kinderen. De clip van die track zag ik voor het eerst in deze show; hoe be-la-che-lijk wat ik daar kreeg te zien! Spinal Tap, zó slecht dat het weer leuk werd. Maar het ijzer van British Steel kreeg hier een gevoelige deuk. Meer roeststaal, zoals dat in menig Franse auto zat. Dat Breaking the Law bij B&B Washing the Dog werd, maakte het niet beter. Niet eerlijk om de band hierop af te rekenen, ik weet het, maar het leed was geschied.

Hoofdstuk 3, najaar 2018, de herkansing. Ik ben via streaming de catalogus van de band aan het doorspitten. British Steel klinkt als het begin van een nieuwe fase voor de band met een zwaardere sound, zij het dat die al enigszins werd opgestart met Killing Machine van twee jaar eerder. Jammer dat de drums nogal droog klinken in vergelijking met de albums uit 1980 van onder meer Sabbath, Saxon en Maiden; anderzijds is de gitaarsound überlekker, veel massiever dan voorheen.
Rapid Fire en Steeler blijven mijn absolute favorieten, want snel en heavy en prachtig dreigend gezongen. Als een buitenaards wezen in mijn tuin zou landen en zou eisen: 'Let me hear what heavy metal is!' dan zou ik hem/haar/het deze songs laten horen.
De andere drie songs die ik goed vind zijn allemaal zwaar en slepend: Metal Gods, Grinder en nieuwe favoriet The Rage, met verrassenderwijs een reggae-intro á la tijdgenoten Fischer-Z of The Police.
Matig of zelfs miskleunen vind ik de rest, die voor mij onder de categorie meezingers en partysongs vallen.

Afgelopen najaar las ik Confess, de biografie van Rob Halford. Jammer genoeg vertelt hij hierin niet veel over de totstandkoming van deze plaat. Ik had bijvoorbeeld graag willen weten of de zwaardere sound bewust was gekozen met het oog op de NwoBhm, of dat het eenvoudigweg de volgende logische stap was.

Felix Meurders is tegenwoordig op zaterdagochtend te horen op Radio 5. Misschien moet ik Rapid Fire aanvragen met het verzoek of hij weer zo heerlijk ‘Alsjeblieeeeeeft!’ wil roepen bij het slot. Wát een kickstarter blijft dit lied!

Als dit album de kwaliteit van de eerste vier nummers over het hele album had behouden, was dit misschien wel een van de beste albums in het (vroege) metalgenre ooit geweest.

Rapid Fire is bijna speedmetal avant la lettre en voelt een beetje waar NWOBHM opstijgt, Metal Gods met zijn hypnotiserende ritme dat de meedogenloze mars van de robots uitstraalt, Breaking The Law is een klassieke knaller van Beavis and Butthead niveau en Grinder met zijn K.K. Downing en Glenn Tipton gitaargevechten in een bijna AC/DC-achtige eenvoud is pure rock 'n' roll.

Ik werd omver geblazen door dit album tot dusverre en toen kwam United. Wat was dat in vredesnaam? En The Rage. En de gruwelijke bonustrack Red, White & Blue.
Misschien onderbroken door een paar aardige nummers, maar het haalt het gemiddelde van dit album toch aardig wat punten naar beneden. En dat vind ik echt jammer. 5* voor de eerste 4 nummers. Een 3,5* voor het gemiddelde.