Arcade Fire - Reflektor (2013)

Pretentieloos? Pardon?

Ironie noemen ze dat geloof ik.

Ondanks dat ik nooit echt weg geweest ben van deze band, was dit na de fantastische titeltrack toch een domper. Buiten Afterlife en Joan of Arc komt niets in de buurt, en zodoende geraakt deze plaat grotendeels, evenals Neon Bible en The Suburbs, in mijn vergetelheid.

Benieuwd of ze met deze nieuwe inslag ooit een vergelijkbare indruk op mij nalaten zoals zij dat met hun debuut deden. Met zo'n titeltrack zou dat er eventueel in moeten zitten lijkt mij.

Een mooie top10 notering bij Pitchfork

Op plek 10 wel te verstaan ...

Vreemd, zo laag..
Dit album is vrijwel gemaakt voor Pitchfork.

Ik heb het album nu een paar keer beluisterd en vind het een aardig album, maar niet meer dan dat.
Maar verhoog wel mijn stem van 2.0 naar 3.0 maar dat is ook de max

Dan moet je eens neuzen op de site van Metacritic waarop recensies van alle muziekmedia worden gebundeld. Daar staat Reflektor op....?

Alsof jij de nummer 10 van die site zou kunnen waarderen

Velen noemen deze Arcade Fire pretentieus, ik trek me daar weinig van aan en vind het een prettig draaibaar album, beetje ongebalanceerd dat dan wel, niet zo sterk als de voorgangers. Maar pretentieus dan denk ik eerder The Knife - Shaking the Habitual (2013) - alhoewel ik dat album wel heb én draai

Ik heb het album niet goed geluisterd, het is niet bepaald mijn smaak, maar ik zag vorige week het vinyl en dat is (qua hoes en binnenhoes) wel erg mooi uitgevoerd!

Dus? Heb je 'm gekocht?

The Knife is pretentieus, maar niets vergeleken met Arcade Fire. Als ze hun fans "verplichten" om een outfit te dragen naar hun show, dat overschrijdt de grens toch wel wat in mijn ogen.

Vast jong en Belg - in NL zijn we al lang bekend met dresscodes op musical events: symfony in rosso, sensation black/white, summer darkness (m.n. het bal op de eerste avond) - om Pete Wylie (The Mighty Wah!) aan te halen: you ' ll be learning the ways of the world, kid - album 59979 alhier

Haha, toffe opmerking. Ja, zodra ik ouder wordt ga ik veel leren over dresscodes, ben benieuwd. Even serieus nu, als ik naar een concert ga betaal ik al 50€ voor een ticket, als mij dan nog eens opgelegd wordt om iets te dragen wat ik niet wil bol ik het af. Op foute feestjes en kleinere evenementen interesseren een dresscode me niet, maar bij een Arcade Fire concert is dat nogal *kuch* héél pretentieus.

Arcade Fire hebben misschien zelf al spijt van dat verzoek (want dat blijft het nog steeds, geen verplichting zoals velen denken) maar vergeet niet dat het bedoeld is om een bepaalde sfeer op te roepen. De echte fans gaan graag mee in dat concept en doen daar niet moeilijk over, dacht ik zo, maar bij sommigen wekt het dus echt frustratie op. Vind ik eerder triest

Een dresscode is altijd een verzoek, maar heb je dan geen kostuum aan, ben je wel genaaid. En ik ben geen fan, dus van die frustratie weet ik niets, maar toen ik het hoorde moest ik wel even zuchten.

Daar zeg je het zelf: "ik ben geen fan". De mensen die echt zitten te wachten tot AF nog eens in hun buurt komt spelen zullen geen probleem maken van een dresscode denk ik. Ik interpreteer het bovendien niet zozeer pretentieus als wel speels van hen, ze doen gewoon waar ze zin in hebben; net als op deze plaat trouwens

Klopt, ze doen waar ze zin in hebben, maar bij mij komt alles waar ze zin in hebben wel enorm 'kijk wij zijn een indie bandje uit Canada die met trommels op het podium staan" over.

Dan blijf je toch lekker thuis?

Klopt, maar wel met dezelfde gedachte die ik hier neerpen.

En wat je als een echte fan bent die geen kostuum in huis heeft? Of het geld niet hebben om een kostuum te bekostigen? Een beetje belachelijk dan om te zeggen dat men dan maar lekker thuis moet blijven.

Dan moet je gewoon gaan natuurlijk, het is geen verplichting een kostuum aan te hebben.

Arcade Fire live - nog niet meegemaakt - lijkt mij value for money, als is 50 foppen best een som gelds. En kledingverzoek: op to you what you really want to do. Ik trek me er zelden wat van aan, maar voond me daardoor behoorlijk underdressed ttv het openingsbal van Summer Darkness (gothic festival) - nooit geweten dat good old goth look meer omvatte dan zwart en puntschoenen: zag veel mmoie outfits van Louis XVI-achtig, via manga/Lolita-meisjes tot feeen - in elftenstijl (LOTR).

Als echte OW'er veel postpunk/wave-concerten bijgewoond en daar lag de entreeprijs vaak op 10-15 florijnen. Die 50 foppen is dan wel een uitgave - maar goed snappen de download-kids ook meteen waarom dat zo is: band (Arcade Fire heeft een aardige bezetting en entourage) is een bedrijfdat uiteraard wel rond moet kunnen komen en moet kunnen oogsten als het moment daar is (net als topsporters).

Ach ik snap hond racisme zijn punt best hoor, ik vind het ook wel een tikkeltje pretentieus. Ik kan me er zelf verder niet zo aan storen overigens. Maar toen ik een paar weken geleden al die opgedofte mensen door Brussel zag lopen kon ik een spottende lach ook niet onderdrukken.

Mijn 4 sterren waardering van een tijdje geleden volledig teruggedraaid naar 2,5 sterren; na een paar keer luisteren had ik het wel gehad met de zogenaamde bezwerende ritmes - dit is disco anno 2013; oude wijn in nieuwe zakken. Hield en houdt nooit van disco-achtige tunes..... Nee, Arcade Fire's hoogtepunt is voor mij het album The Suburbs uit 2010.

Voorlopig blijf ik dit een prettig draaibaar album vinden met een aantal uitnemende melancholieke songs, een enkele draak en een paar vraagtekens. Maar goed aan menig artefact zit wel een rafeltje.

Snap dat geneuzel over dat kledingverzoek niet zo goed. Enerzijds kan niemand je verplichten iets te dragen (al vergt de etiquette wel dat je überhaupt kleding draagt, lieft niet stinkende); anderzijds wat is er op tegen om to dress to the occasion ? Waarom zou concertgang geen feestje mogen zijn? Je kleedt je toch ook voor een sollicitatiegesprek of een diner met je schoonouders?

Je beantwoordt je eigen vraag door een concert te vergelijken met twee bijzonder (ont)spannende zaken waar iedereen naar uitkijkt.



Ik snap die disco-vergelijkingen niet. DIt is grotendeels (enfin, op CD2 toch waar die zogenaamde "disco"-tracks zouden moeten zitten) een new wave-album. Wel new wave van het lichtvoeterige soort maar toch verre van zuivere disco. Ik hoor voornamelijk invloeden van New Order, OMD, Depeche Mode, ...

Met nieuwjaar kleed ik me ook op om uit te gaan, hoort er gewoon bij. Over de disco: ik hoor er een zweem van terug maar dit een discoplaat noemen gaat wel een brug te ver. Zoals Morinfen zegt zijn hier veel meer new wave invloeden te bespeuren, alles weliswaar in een AF-jasje.

u noemt de 2 albums van het jaar. the knife en arcade fire, helden

Om liefhebber te kunnen zijn van dit album had er meer rock in gemoeten en minder zogenaamd origineel gefrobel op zogenaamde exotische instrumentaria; experimenteren is prima, maar wacht met het uitbrengen van een plaat totdat er afdoende aan geschaafd is - en dat is hier niet gebeurd. Nee, The Suburbs wint het van dit album met meer dan een banddikte.....

Dat je andere verwachtingen hebt kan best zijn maar het is onzin dat hier niet genoeg aan geschaafd zou zijn, productioneel valt bitter weinig op Reflektor aan te merken. Wat mij betreft zijn de zuivere rocker-nummers op dit album trouwens ook gewoon de minste (met het wel erg lompe Joan of Arc als negatieve uitschieter). Lijkt me wel duidelijk dat de bodem van het vat der inspiratie wat dat betreft een beetje bereikt was, zie ook The Suburbs dat oerdegelijk gemaakte maar ook erg voorspelbare indie-rock-anno-2010 was. Was dan ook een noodzakelijke zet van Arcade Fire om op Reflektor wat minder platgetreden paden op te zoeken of ze dreigden al vroeg in hun carrière in het straatje te belanden waarin pakweg de U2 na 2000 vastzit. Het is soms nog een beetje zoeken en niet alles pakt even goed uit maar op dit album denkt AF tenminste weer vooruit in plaats van enkel op hun lauweren te rusten.

Arcade Fire vergelijken met U2;- ............ kant noch wal .......... U2 in de jaren tachtig maten groter dan Arcade Fire in de jaren na 2000..... Ondanks vrijwel dezelfde taal, werelden van verschillen en gemeende emotie(s) die muzikaal subliem werden vertolkt; ik dank u voor het NIET meegemaakt hebben van de seventies/eigthies (ja, inderdaad, voooooooooooooooor, .... het vallen van DE MUUR in 1989). Succes met verdere rechtvaardiging van de kwalitieit van dit ...album!