Arcade Fire - Reflektor (2013)

Reflektor is een album waar Arcade Fire deels een nieuw ingeslagen weg bewandelt, met ondermeer electronische en dance invloeden, maar waarbij wel hun eigen sound herkenbaar blijft. Het geheel komt muzikaal regelmatig enthousiast en soms zelfs vrolijk over. Toch ligt het drama en soms de chaos niet ver weg. In de teksten zijn zoals altijd ook andere negatieve geluiden hoorbaar.

De meeste nummers lopen heerlijk. Het voorbeeld daarvan is natuurlijk het allang bekende fantastische openings- en titelnummer. We Exist moest ik aan wennen, maar inmiddels is het gegroeid tot grote hoogte. Flashbulp Eyes heeft Haïtiaanse roots en valt mij eigenlijk nogal mee, in vergelijking met de al gehoorde live versie. Ook met die roots en echt een heerlijk nummer is Here Comes the Night Time, in een lekkere chaos eindigend.

Dan volgt het beste Talking Heads nummer sinds Burning Down the House: het utterly brilliant Normal Person. Is anybody as cool as a Normal Person? Well are you?! Die gitaar is echt fantastisch! Play it loud!
Het popliedje You Already Know is een lekker liedje met een fijn synt- / gitaarriedeltje erin. Joan of Arc is een sterk dancerock nummer. Vooral het aanstekelijke refrein is erg prettig.

Here Comes the Nighttime II levert dan eindelijk eens een typisch rustig triestig Arcade Fire nummer op. Mooi. Het minste nummer van het album, maar nog steeds aardig, is het wat onsamenhangende Awful Sound (Oh Eurydice). Het antwoord van haar mag er juist wel heel erg wezen: It's Never Over (Oh Orpheus) heeft een bas en een synt als een huis waaromheen wordt gemusiceerd en gezongen. Steengoed!

Porno is één van de volgende hoogtepunten van het album. New Order achtige synthesizers op een wereldbeat en daar dan de zang van Win op. Geweldig. Afterlife haalt de Haïtiaanse invloeden terug, nu gemengd met de moderne dansmuziek. Ik vind het een ijzersterk nummer. Tot slot nog zo'n mooi rustig Arcade Fire nummer, Supersymmetry is een fraai duet geworden, een mooie afsluiter van een prachtplaat. Ze flikken het weer en nu weer anders: weergaloos knap!

Goed, heb hem ook geluisterd, moet toch weten waar ik over praat.

Na het openingsnummer dat ik al kende en wel sterk vond kon ik de andere nummers induiken... en ging het eigenlijk meteen mis... de eerste 4-5 nummers, worden we doodgegooid met beats en synths die op mij wel wat goedkoop overkomen, maar vooral erg monotoon blijven, monotoon qua tempo, monotoon qua instrumentatie, monotoon qua sfeer, monotoon qua zang... gewoon monotoon dus . Misschien is dit een invloed van de LCD-producer, dan prijs ik mezelf gelukkig dat ik nooit in LCD-soundsystem ben gedoken

Waar cheesy pianostukjes als op Here Comes The Night op oude platen nog werkten was omdat daar afwisseling in zat, (in Haiti bijvoorbeeld ligt onder de keyboardstukjes een vioollijn en een gitaarstukje in plaats van slechts een duffe beat) en die mis ik hier nogal...Gelukkig komt die later in het album wel, het begin van de 2e schijf is gevarieerder en weet me al een stuk meer te pakken, het zijn nog steeds niet de sterkste nummers (wat is er met zijn stem dat ie elk nummer vrijwel hetzelfde zingt?), maar het wordt een beetje gevarieerder.

En eigenlijk blijft het tot het eind sterker worden, maar toch zijn de nummers niet sterk genoeg om de duffe smaak van het eerste half uur weg te spoelen.. Ook jammer dat de stem van Regine eigenlijk nergens meer een echt prominente rol krijgt, de nummers die zij zong vond ik eigenlijk steevast de betere nummers op The Suburbs en Funeral)..

Ik zet dan liever de solo-plaat van hun violiste nog een keer op

Om te beginnen even wat gezeur over opgeklopte marketingcampagnes. Een band als Arcade Fire heeft dat helemaal niet nodig. Ik ben ervan overtuigd dat als een gevestigde naam, die Arcade Fire nu eenmaal is, gewoon een goede plaat maakt het toch wel goed verkoopt. In plaats daarvan koos Arcade Fire voor een andere strategie met lancering van een single in specifieke platenzaken, korte filmpjes en slappe scheten nieuws waardoor het erop lijkt dat de band een soort compensatiedrang nodig had voor mogelijk een zwakke plaat? Zie de eerdere ergerlijke hype rondom Daft Punk: resultaat was dat iedereen zat opgescheept met aardappelpuree uit een pakje, aangemengd met water zonder peper en zout. Een parallel met dit album achtte ik van te voren heel goed mogelijk. Zeker omdat werd aangekondigd als een dubbelalbum dacht ik: O, jee, daar gaan we weer. Vorig album The Suburbs was ook al te lang, stonden een aantal vullers op en de eerste hap, titelnummer Reflektor, liet horen dat het nummer best twee minuten korter had mogen duren.

Gelukkig zijn de overige liedjes niet zo lang, en dan tel ik de afsluiter Supersymmetry voor het gemak even niet mee want hoe dat eindigt is gewoon flauw. Wat opvalt aan de eerste cd is de geldingsdrang van de band: een rustig ingetogen liedje gaan we niet aantreffen – uiteindelijk moet Here Comes The Night Time ook even ontsporen. Ik denk dat rustige ballads op deze plaat ook niet hadden gepast. Arcade Fire heeft met dit album het nummer Sprawl II van voorganger The Suburbs als startpunt gekozen en is vanaf dat punt expressiever te werk gegaan dan ooit. Dat is niet alleen te horen in de muziek, maar ook in de ietwat aanstellerige aankleding van de band zelf tijdens liveoptredens.

Nummers zoals In The Backseat, het duo Black Waves/Bad Vibrations en Ocean of Noise staan er niet op: deze drie kunnen me nog altijd raken. Funeral en Neon Bible kunnen zich nog steeds veel beter onderscheiden van andere popalbums: niet alleen door de muziek, maar ook vanwege de achterliggende persoonlijke thema's die beide albums kenmerken. Op dit Reflektor hoor ik daar niet zoveel meer van terug en is de muziek ook steeds meer knipogen gaan bevatten naar andere artiesten uit vooral de jaren 80. Ik vind het ergens wel jammer dat op dit moment de band zich niet meer onderscheid qua muziek, maar het album als geheel is geen vervelende draak geworden.

Grote valkuil voor Arcade Fire is altijd in mijn ogen geweest dat zij te pretentieus willen zijn. Met de thema's bij de eerste twee albums (de dood en religie) was dat probleem nog wel te voorkomen: rond deze twee thema's is voortdurend bewezen dat er genoeg moois over te maken valt. Tevens wisten zij toen nog de lengte te beperken zodat er geen zwakke nummers opstonden. Nu zitten er een paar nummers bij waarvan ik na 3-4 keer luisteren denk: tja, is dit wel albummateriaal?

Voor de eerste cd geldt dat Flashbulb Eyes het zwarte schaap is en Normal Person is groot uitpakken om te verhullen dat er een gebrekkig idee achter zit. Op cd2 is Porno dat gezapig doortreuzelt ondanks 'zweepslagen' op de achtergrond. Wat het duo 'Orpheo et Euridice' betreft: daar ben ik nog niet helemaal uit. Is dat nu niet wisselvallig of juist heel goed? Maar misschien moet ik die vraag wel voor het hele album stellen. En dan denk ik dat Reflektor een album is wat leuk is om te draaien, maar het pakt je niet bij de kladden.

Zeker geen slecht album, een goed album zelfs. Maar het is gewoon dat ik na Reflektor nog iets meer verwacht had. De nummers tikken nergens het niveau van de single Reflektor aan, waardoor ik half onbevredigd achterblijf. Een 7 (3,5*) is het gevolg.

Er is al veel gezegd over Reflector, de gloednieuwe dubbelaar van het uit Montreal afkomstige Arcade Fire. Frontman Win Butler wilde dat de release net zo'n opwinding teweeg zou brengen als destijds met Michael Jackson's Thriller. En inderdaad, je moet onder een steen hebben geleefd, wil je niks meegekregen hebben van de slimme marketingcampagne rondom Reflector. Hoogst irritant natuurlijk, ruim twee maanden vol met geforceerde en nietszeggende persberichten. Uw recensent heeft ze allemaal bewust niet gelezen, evenals de overvloed aan recensies die ongetwijfeld overal voorbij komen, om met een zo open mogelijke mind de wereld van Reflector in te duiken.

Want een eigen wereld is het zeker geworden. De opvolger van de succesvolle conceptplaat The Suburbs werd geproduceerd door James Murphy, voormalig frontman van de bevriende band Lcd Soundsystem. Het levert een gedurfd, lang en gevarieerd album op, dat ongetwijfeld een grote haat-liefde verhouding onder fans gaat creëren. Reflector klinkt over de gehele linie meeslepend en ambitieus, zij het minder modern dan voorgaand werk, met soms een opvallend jaren '80-sausje. Denk: meer Talking Heads, David Bowie en - uiteraard - Lcd Soundsystem. En toch altijd herkenbaar als Arcade Fire.

Het getuigt van lef dat Arcade Fire nu met deze plaat komt. De band zoekt voortdurend de grenzen op met maatschappij-kritische teksten en maakt uitstapjes naar onverwachte genres. Opvallend is de opening met de meer dan fantastische single 'Reflector' en de zwoele, dansbare rocker 'We Exist', die niet geheel representatief zijn voor de sfeer van de plaat. Zo is daar ook 'Afterlife', dat even episch als 'Midnight City' van M83 klinkt, en het geforceerd vrolijke 'Here Comes The Night Time' met luchtige disco arrangementen. Fans van het eerste uur kunnen hun hart opgelucht ophalen bij 'Normal Person', een onvervalste Arcade Fire rocker. Bezinning is er in de vorm van 'Here Comes The Night Time part II', met veel ruimte voor de arrangementen van Owen Pallett (de strijkers) en Colin Stetson (de blazers).

De James Murphy-stempel is in veel nummers duidelijk aanwezig. Vooral in de wat melancholischere tweede helft. Niet alleen zijn veel songs meer dansbaar dan we van Arcade Fire gewend zijn, ook gaan ze langer door dan op eerdere platen als The Suburbs. Niet erg, het heeft namelijk zeker zijn charme. Alleen de elf minuten durende afsluiter 'Supersymmetry' gaat te lang door. In 'Porno' is het Murphy-stempel het duidelijkst hoorbaar. De manier van zingen, donkere synthesizers en stuwende climaxen doen in 'Porno' ernstig denken aan Lcd.

Dit alles maakt Reflector een plaat waar we het nog maanden, zo niet jaren, over gaan hebben. Dat is knap in een tijdperk waar de goede releases je om de oren vliegen en echte langspeelplaten vaak worden gemeden. Reflector is een zeldzaam indrukwekkend geheel dat wel veel energie van de luisteraar vergt. Maar die energie wordt beloont. De opgeblazen hype was terecht. Een unieke prestatie van één van de belangrijkste bands van deze tijd.

Van: Daan's Muziek Blog

De verwachtingen waren hooggespannen maar Arcade Fire maakt het helemaal waar!

Reflektor, Joan of Arc & Afterlife mogen zich nu al regelrechte klassiekers noemen. Reflektor behoeft eigenlijk geen betoog meer, ongelofelijk sterk en gelaagd nummer met een heerlijke percussie. Hoogtepunt is de breakdown na bijna 5 minuten waar David Bowie de troepen vocaal komt versterken en een pianoriedeltje de boel succesvol voort blijft stuwen, terwijl iedereen aan het dansen is geslagen.

Joan of Arc, is ook zo`n gelaagd nummer met veel fraaie elementen. Zo neemt Régine Chassagne enkele Franse lyrics voor haar rekening. En dat doet ze op zo`n manier dat ik mij afvraag waarom zij geen eigen nummer in mocht zingen hier. Nummers als Haïti & Sprawl II behoren niet voor niets tot mijn favoriete Arcade Fire nummers! Afterlife mag dan een simpele tekst hebben, dit nummer weet mij emotioneel ten zeerste te raken. Vooral omdat ik dit jaar ook een leuke vakantieliefde in Brazilië heb opgedaan waar de vonken in het begin vanaf sprongen, echter na een half jaar bleek de afstand toch onoverbrugbaar. Ondanks de trieste boodschap van een verdwenen liefde, zorgen alle muziekinstrumenten er wel voor dat je jezelf ergens in Zuid - Amerika waant. Stilzitten op dit nummer gaat mij maar moeilijk af.

De overige nummers mogen er ook zeker zijn, maar moeten vaak nog wat groeien. We Exist is een fantastische nu - disco variant op de overbekende beat van Billie Jean van Michael Jackson. Natuurlijk geeft Arcade Fire hier zijn eigen draai aan. De beat wordt steeds meer naar de achtergrond verdrongen om plaats te maken voor meer vocalen en meer emoties. Zwaar verslavend nummer, waarbij je lekker kunt swingen terwijl Michael Jackson vrolijk voorleeft.

De nummers die volgen geven perfect aan waarom ik zo`n groot fan van Arcade Fire ben. Ze doen waar ze zelf zin in hebben en beperken zich nimmer tot 1 genre. Flashbulb Eyes is een logische reactie op Haïti, jammer dat dit nummer maar zo kort duurt. Here Comes The Nighttime is een lief en speels nummer met de overbekende tempowisselingen waar ze om bekend staan. Het slotakkoord is springerig zoals Animal Collective dat kon in zijn hoogtijdagen. Geweldig hoe er tussen al die chaos en drukte weer ritme in het nummer komt als Win Butler de vocalen gaat bedienen. Normal Person is een uitstekend rocknummer dat ik echter niet te vaak moet horen, alhoewel ik hier live zeker op uit mijn dak zou gaan. You Already Know is tenslotte een catchy en schattig popnummer, waarvan ik niet genoeg kan krijgen.

De 2de schijf bezorgde mij in het begin niet gelijk een halleluja gevoel. Met name het duo Awful Sound (Oh Erydice) & It’s Never Over (Oh Orpheus) vond ik na een paar keer draaien maar vreemde eenden in de bijt. Gelukkig ben ik alsnog helemaal bijgedraaid, in beide nummers schuilt een schat aan emoties. Ze weten mij nu gemakkelijk te ontroeren en kennen mooie muzikale arrangementen, net zoals Supersymmetry zich omvormt van een prachtig dromerig luisterliedje tot een pompende DFA track. De laatste 5 minuten vind ik echter wat teveel van het goede. Nogal pretentieus zelfs, om te denken dat iedereen 5 minuten naar bijna niets gaat zitten luisteren. De track had na 6 minuten gewoon op slot gegooid moeten worden of men had de laatste minuten groots uit moeten pakken of tenminste afsluiten met wat mooie ambient of zo.

Ondanks enkele (kleine) minpunten levert Arcade Fire gewoon weer een meesterwerk af!

En ik kan niet wachten totdat ik ze een keer live mag zien. 4,5*

David Bowie op de vierde plaat van Arcade Fire. Verrassend. In 2005 hebben ze samen al eens een live EP opgenomen, dus erg onverwachts kwam de samenwerking niet. Desalniettemin waren de verwachtingen hooggespannen voor Reflektor. Een uitgekiende marketingcampagne moest de huidige fans doen smachten naar nieuw werk en tegelijkertijd een nieuwe doelgroep aantrekken. Onlangs nam de band nog een special op, ‘Arcade Fire in Here Comes the Night Time’ op NBC. In een volgepakte club wist Arcade Fire nieuwe muziek naar een hoger niveau te tillen. De wereld was klaar voor een nieuw meesterwerk van de veelgeprezen Canadezen.

Het dubbelalbum start met de titeltrack Reflektor en bevat op het einde inderdaad de schitterende vocalen van de kameleon: David Bowie. Zodra de piano klinkt weet je dat je iets bijzonders aan het luisteren bent. Het is het begin van de odyssee tussen Orpheus en Eurydice, een wereld tussen liefde, leven en dood, en de reflectie daarvan: “See you on the other side." Een mooiere opening kun je echt niet hebben. Precies lang genoeg. Vervolgens gaat de band terug de tijd in met baslijnen die doen denken aan Michael Jackson’ Billie Jean. Aanstekelijke jaren ’80- ritmes verpakt in een modern jasje. Een nieuwe Arcade Fire zonder melancholie, maar met elektronische invloeden en dansbare ritmes.

En dat is wennen. Waar The Suburbs, hun voorganger, uitblonk in melancholie en een duidelijk opgezet thema, doet dit werk eerder chaotisch aan. Het gaat verder in het wederom ritmische Flashbulb Eyes. Weer andere invloeden. Haïtiaanse drumbeats volgestopt met synthesizers. Het klinkt op het eerste gehoor niet minder dan goedkoop en lelijk. Toch weet je dat je je mening moet herzien als je het vervolg hoort en het album rustig de tijd geeft op je in te laten werken.

Het is onvoorstelbaar dat in minder dan 24 uur tijd een kunstuiting je laat schrikken, verafschuwen, teleurstellen, bij je strot grijpen, en ineens volledig tot leven komt. De dynamiek is er wel degelijk. Na Flashbulb Eyes gaat de outro mooi over in de intro van Here Comes The Night Time, het hart van de plaat. In het experimentele nummer kondigt Arcade Fire de nacht aan. De stijl heeft iets weg van Vampire Weekend. De nacht gaat in ieder geval niet zonder (gitaar)geweld voorbij, want Normal Person is daar. Win Butler vraagt aan de luisteraar of hij/zij wel van rockmuziek houdt: “Do you like rock music? Because I don’t know if I do…” En daarna vraagt de band zich nog af wie nog normaal is in een individualistische wereld. Geweld is de nieuwe normaal? Betekenisvolle tekst.

In You Already Know keren de elektronische klanken terug. Aan de stem van Brits presentator Jonathan Ross te horen, lijkt het alsof het direct uit een tv-show is opgenomen. In de eerste minuut kreeg ik gek genoeg Rick Astley voor mij te zien. Niet dat het doet denken aan diens hit “Never Gonna Give You Up", maar wel aan het enigszins carnavaleske deuntje van het nummer. Zijn we hier 'rickrolled?' Daar lijkt het bijna wel op. De afsluiter van het eerste deel, de introductie van de nacht, komt in het standaard popnummer Joan of Arc. Interessant al die referenties naar de historie, “Joan of Arc, Jeanne d’Arc aah-uuh”, maar nauwelijks echt serieus te nemen. De wind blaast de nachtkaars uit.

En dan is daar Here Comes the Night Time II. Dit doet denken aan het fantastische slot van The Suburbs drie jaar geleden. Melancholiek in de sfeer. Dromerig. Het verhaal uit de Griekse mythologie gaat weer verder. Dat gebeurt in het tweeluik Awful Sound en It’s Never Over. Het eerste heeft een schitterende opbouw, maar het tweede gaat daar gemakkelijk overheen. Orpheus en Eurydice bezingen elkaar in een denkbeeldig duet op leven en dood. Mijn persoonlijke favoriet vanwege de riff en de meerwaarde van het thema erachter.

Porno is samen met Joan of Arc het zwakste materiaal op dit album. Je hoort eerder Depeche Mode dan Arcade Fire, en dat klinkt toch afgezaagd. Een overdadig en overbodig nummer wat mij betreft. In Afterlife maakt de band het echter ruimschoots goed. Het zou niet hebben misstaan op The Suburbs of zelfs Neon Bible. Een weergaloos mooi nummer met een fantastische beat. “Is this the afterlife?” Zo moet dat dan klinken in Supersymmetry. De swing is eruit, de rust is terug. Een afwijkend slot dat helaas te lang voortsleept. De laatste zes minuten doen vrijwel niets. Had daar de piano nog even ingezet en je had het begin met het einde kunnen verenigen.

Al met al is Reflector opnieuw een voltreffer in de rijke (muziek)geschiedenis van Arcade Fire. De enkele missers wegen niet op tegen de klasse van de rest. Het is verbazingwekkend knap hoe de Canadese band zichzelf keer op keer evalueert en daarna ondersteboven keert. De band klinkt oud, fris, dynamisch, en weet het grootste gedeelte van de tijd te boeien. Pretentieus? Ja. Kitscherig? Ja. Meeslepend? Ja. Luisteren, luisteren, en nog eens luisteren. Je gaat hem steeds beter vinden. Prachtig album.

Van een onvoldoende naar een zeer dikke voldoende. Ik kan het zelf amper geloven!

Het is een hele hoop, ik weet het, maar dit is mijn review van Reflektor

Arcade Fire - Reflektor: Een Griekse tragedie

Het had iets weg van een guerrilla-oorlog: reflektor logo’s die in het straatbeeld opduiken, verassingsconcerten in Montreal, Miami, New York en Brooklyn, teasers op youtube en dan vorige week de nieuwe single Afterlife. Je had al letterlijk onder een steen moeten leven om aan de Reflektor-hype te ontsnappen. Wil zo’n uitgekiende reclamecampagne iets zeggen over de kwaliteit van de songs op Reflektor? We zagen het eerder dit jaar gebeuren met Random Acces Memories, de nieuwe van Daft Punk, waar ook een groteske marketingcampagne aan de release voorafging en het uiteindelijke resultaat eerder tegenviel. Gelukkig doet Arcade Fire hier beter dan Daft Punk. Meer zelfs, sommige tracks op Reflektor hebben meer groove en discopotentieel dan de laatste worp van de Fransozen.

Neem de vooruitgeschoven single en titelsong Reflektor, een zevenminuten lange odyssee met de ijle zang van Regine Chassagne en David Bowie als gids doorheen le royaume des vivants et des morts. Het mag duidelijk zijn dat Arcade Fire niet verlegen is om nieuwe paden te verkennen. Dat kon ook haast niet anders met LCD Soundsystem-frontman James Murphy achter de knoppen.

Is Reflektor, na Funeral, Neon Bible en The Suburbs de vierde voltreffer op een rij voor Arcade Fire. Helaas is het antwoord nee. Daarvoor zijn er te veel skipbare nummers (Flashbulb eyes, You Already Know) of onnodige fantasietjes (Here Comes The Night Time II en de eindeloze outro van Supersymmetry) die er de vaart uit de halen. Misschien had Arcade Fire hier beter geopteerd voor één plaat met een speelduur van een klein uurtje zoals The Suburbs in plaats van het dubbelalbum dat nu in de winkel ligt.

Maar er valt gelukkig nog veel meer te beleven op Reflektor. Zo barst er een carnavalsfeest los in Here Comes The Night Time, keert Arcade Fire eventjes terug naar de folkrock van Funeral op Normal Person en dan hebben we nog het lepe Porno dat duidelijk de LCD Soundsystem stempel draagt.

Als we de cover mogen geloven is het centrale thema deze keer niet de dood, religie of de eigen neighborhood, maar de Griekse mythe Orpheus en Eurydice. Alleen wordt er enkel op Awful Sound en It’s Never Over letterlijk naar verwezen. Tekstueel gaat Reflektor meer over verandering in je zelfbewustzijn. Over de reflectie van jezelf door de media en dat die nogal vaak verkeerd is. Of zoals Win Butler het zingt op Joan of Arc: “First they love you/then they kill you/then they love you again.”

Net als in de mythe van Orpheus en Eurydice slaat Arcade Fire hier een nieuwe weg in zonder achterom te kijken naar hun geliefde folk-rocksound. Want dat is de enige manier om ze terug te kunnen herenigen en verder te gaan.

Oordeel: 4/5 (ondertussen al omhoog geschroefd naar 4,5)

van op de blog: REVIEW Arcade Fire - Reflek...

Dit album voldoet volledig aan mijn torenhoge verwachtingen. Het is gedurfd, experimenteel en tóch ook echt Arcade Fire (uiteraard o.a. met dank aan de unieke stem van Win Butler). Ik heb hier al een keer kritiek geuit op de laatste 5 minuten van het album, maar dat is dan ook ongeveer het enige wat ik aan het album zou veranderen.


Reflektor is veruit het meest gedraaide nummer van de laatste maand en nog steeds ben ik min of meer verslaafd aan het nummer.
We Exist, Here Comes The Night Time (oh jawel, ook de extreme versnellingen!), It's Never Over, Porno en Afterlife zijn allemaal uitstekend.
Normal Person is min of meer briljant en ook de rest is minstens goed tot zeer goed. Ook al is Joan Of Arc nu niet meteen mijn favoriet, storend is het nummer zeker ook niet.

Het is volgens mij vrij uitzonderlijk hoe snel de 70 minuten (de laatste 5 minuten skip ik meestal) passeren. De ideeën zijn misschien lang uitgesponnen (heb ik hier ergens gelezen), maar nergens verveelt me dat. Repetitief of herhalend zou ik de nummers dus zeker niet noemen. De 70 minuten vlíegen gewoon voorbij!

Al de albums van Arcade Fire zijn geslaagd, maar dit kan wel eens hét album van Arcade Fire worden voor mij. Funeral heeft die status voorlopig en is een ongelofelijk straf album, maar dit kan zo mogelijk nog straffer zijn. Daarvoor moet ik het natuurlijk wel nog wat weken, maanden, jaren laten bezinken. De score start alleszins met een 4,5/5 en op (middel)lange termijn zie ik het eerder nog dat laatste halfje stijgen dan dalen. Al is dat natuurlijk geen zekerheid, er bestaat altijd een waterkans dat ik er binnenkort toch op uitgeluisterd ben en mijn enthousiasme niet volledig terecht blijkt te zijn.

Noot: Wat een ongelofelijk leuk muziekjaar is 2013 toch. Enerzijds weer wat nieuwe persoonlijke ontdekkingen (Villagers, Savages,...) en anderzijds doen de gevestigde namen het dit jaar weer (zeer) goed (Arctic Monkeys, Eels, The National(!), Miles Kane, Vampire Weekend(!)...) in tegenstelling tot vorig jaar (teleurstellingen van The Killers, Muse, Bloc Party, The Temper Trap ...)
Ook nog deze week valt Radical Face's tweede deel van de trilogie in mijn bus, wat hopelijk ook mijn -eveneens- torenhoge verwachtingen kan inlossen.

Vorige week met veel verwachting de nieuwe Arcade Fire lp gekocht.
Het artwork ziet er in ieder geval fantastisch reflecterend uit. Mijn oude lp's van onder andere Bruce Springsteen(Darkness on the Edge of Town), Beatles(Abbey Road), Dylan(Blood on the Tracks) lijken sinds het zien van Reflektor minder mooi dan voorheen.

Het eerste nummer had zijn goedkeuring al gehad en beloofde de aanzet voor een ijzersterk album. De eerste luisterbeurt was echter niet meteen raak. Bij sommige nummers hoorde ik lekkere dansbare en vrolijke deuntjes. De tweede helft van het album vond ik helaas echter erg tegenvallen. Het duurde akelig lang voordat de naald het einde van Supersymmetry had bereikt.

Uiteraard zou het album van mij een tweede-, derde-, vierde- ................. honderdste kans krijgen.
De afgelopen week heb ik het album vijf keer in zijn volledigheid beluisterd. We exist, Flashbulb Eyes, Here comes the Nighttime, Normal Person, You Already Know, Joan of Arc en Afterlife spookten deze week vaak door mijn hoofd. Here Comes The Night Time ll zie ik nu als een prima aankondiging van het donkere tweede deel van het album. Awful Sound en It's Never Over zijn nu toppers geworden. De enige twijfelachtige nummers zijn voor mij Porno en Supersymmetry.

Wanneer Porno en Supersymmetry aanslaan verander ik mijn cijfer in vijf sterren. Reflektor toont een grote diversiteit in emotie en muziekstijlen. De nummers zijn van een kwalitatief hoog niveau met af en toe bakken energie. Nu hopen dat Arcade Fire Nederland snel aandoet om het al indrukwekkende live optreden met Reflektor te versterken.

Slimme marketingboys hebben ze daar in de crew van Arcade Fire. Hoe ze erin slaagden zo’n enorme buzz rond het album te creëren verdient toch wel een applaus. Het was uiteraard uiterst vervelend om gedurende enkele maanden met allerlei obscure stunts en dubbelzinnige twitterberichten opgezadeld te worden maar het is uiteraard wel effectief. Nu viel er ook zonder die uitgekiemde marketingcampagne genoeg te rapen om niet hartstochtelijk naar het album uit te kijken. Alleen al de briljante vooruitgestuurde single ‘Reflektor’ zorgde al voor een spanningsboog van 360 graden.

Het horen van de vooruitgestuurde singles ‘Reflektor’ en ‘Afterlife’ lieten het al meteen horen. Arcade Fire verandert van koers. Als we het vorige album ‘The Suburbs’ nog makkelijk als (een briljante weliswaar) gitaarplaat konden bestempelen horen we toch een breder muziekpallet op Reflektor.

Maar hoewel er duidelijk wijzigingen te horen zijn op Reflektor ten opzichte van de vorige platen, toch verliest Arcade Fire er zijn typische stijl allesbehalve bij. De vertrouwde franstalige intermezzo’s van frontvrouw Régine Chassagne zijn nog zoeter als anders en hoewel de nummers veel electronischer gestuurd zijn en vaak door een onderliggende discobeat worden voortgestuwd, de typische kenmerken – opbouwende gitaren, violen en pianoriedeltjes - van een Arcade Fire nummer blijven onaangetast.

Op sommige momenten lijkt het alsof de nummers rechtsreeks opgenomen zijn in een Afrikaans dorpje terwijl de bevolking weelderig mee staat te dansen. Die Afrikaanse sfeer is vooral op het eerste deel van Reflektor duidelijk te horen. Het is ook het meest euforische deel van de plaat. Deel een is ook meer rechttoe rechtaan terwijl deel twee wat meer een tandje terug schakelt en meer drijft meer op een melancholische stroom waar we met het hoofd in de wolken zitten.

De band zou voor de opnames van het album beschikt hebben over een vracht van 60 nummers om Reflektor tot stand te brengen. En zo klinkt Reflektor, als een uiterst bruisende plaat die bulkt van de pret en de muzikale ideeën. Het spelplezier druipt van de plaat af en zorgt ook voor een zalig gevoel gedurende de hele plaat.

Is dit een definitief afscheid van de oude Arcade Fire? Die briljante tijd van Funeral lijkt inderdaad definitief voorbij. Maar Arcade Fire heeft die aartsmoeilijke horde met bravoure genomen en bewijst eens te meer dat het een van de meest interessante, verbazende en meest gedurfde bands is van de afgelopen jaren en zelf decennia is. Hoedje af.

Volgens mij als laatste persoon op deze Aardkloot, maar ik heb ook eindelijk een mening over de nieuwe van Arcade Fire. Waarom dat zo lang moest duren? Nou, om eerlijk te zijn keek ik erg tegen dit album op. De vorige albums vind ik erg matig (zo ongeveer als enige ter wereld) en dat deze dan maar liefst 78 minuten moest duren… Ik durfde het gewoon niet aan. Maar ik heb me er over heen gezet, en ben dus maar gewoon gaan luisteren.

En ik moet eerlijk zeggen: dat valt allemaal nog best mee! Nee, m’n eindejaarslijstje gaat ie niet halen, maar er staan toch nog zeer behoorlijke nummers op! Reflektor, Joan of Arc, You already know… Die kan ik niet alleen waarderen, maar zijn gewoon erg goed! De rest van de cd is eigenlijk een grote rollercoaster. Veel verschillende stijlen, bombastisch, grootst. Nee, niet alle nummers zijn raak, maar ik moet eerlijk bekken dat het allemaal veel beter is dan ik had verwacht. En het leuke is: hij wordt steeds beter! Na de eerste keer luisteren had ik mijn twijfels, maar nu draai ik deze zelfs vrijwillig.

Al met al dus een positieve verrassing. En dat verbaasd ook mijzelf. Een fan wil ik mezelf nog niet noemen, maar ik kan dit album zeker waarderen. Het is anders, het is spraakmakend en het zorgt voor opschudding. Dat in combinatie met de toffe nummers zorgt voor een dikke voldoende.

Overgenomen van mijn blog

Grote tegenvaller na The Suburbs. Teksten boeien niet, muziek nog minder. Spijt van m'n pre-order...

Het is gebeurd: alles is bezonken, ieder nummer op de nieuwe Arcade Fire heeft zijn eigen plekje gekregen in mijn hoofd en de opgetrokken wenkbrauwen (vanwege de veranderingen in stijl althans) komen niet meer terug. Zodra dit album van ondertussen toch wel ongeveer mijn favoriete band ooit beschikbaar was heb ik 'm meteen binnengehaald en het was wennen, genieten, maar achteraf ook enigszins teleurgesteld achterblijven.

Let wel: teleurgesteld betekent niet dat dit een middelmatige plaat is - kijk maar wat het sterretje boven m'n berichtje zegt. Luister maar naar zo'n liedje als Here Comes the Night Time, waar sprookjesachtige synthesizers, een kreunend basgeluid, exotische trommels en verbeten zang van oude vertrouwde Butler voorbij komen en waar al mijn genietsensoren in m'n hersenen van op hol slaan. En het blijft niet bij één hoogtepunt: wat mij betreft wordt ook het naar mijn mening schromelijk ondergewaardeerde Flashbulb Eyes, met zijn tekst die het midden houdt tussen mysterieus en theatraal, zijn radicale echo en zijn goddelijk geniale gitaarriffje ingelijst in de Hall of Fame van de moderne muziek. En ja, ook single Afterlife doet vanaf de eerste tonen wat met mijn stemming (met één groot minpunt - scroll naar beneden voor verdere info) en zelfs vuller Here Comes the Night Time Part II zou ik niet overbodig willen noemen.

Het is bewonderenswaardig hoe Arcade Fire weigert om na de koerswisseling van 90 graden op The Suburbs in dezelfde richting door te bewegen. Natuurlijk, al die elektronica kwam niet uit de lucht vallen als je even naar Sprawl II op de voorganger luistert, maar zo dominant, zo duister als ze hier zijn: ik had het voor het horen van topsingle Reflektor niet gedacht en zal personen die beweren van wel ook ernstig sceptisch aanstaren. Het is bewonderenswaardig hoe Arcade Fire, hoe recht voor z'n raap ze op deze nieuwkomer ook kunnen zijn, toch nog hun oude mysterieuze ondertoon kunnen houden. Het is bewonderenswaardig hoe perfect de samenzang tussen Butler en Chassagne klinkt - alsof ze niet alleen in het echie, maar ook op plaat elkaars foutjes aanvullen. Het is bewonderenswaardig hoe waanzinnig catchy ze sommige liedjes (iedereen die niet eens mentaal losgaat in het heerlijke refrein van You Already Know moet vast een grijs leven leiden) kunnen maken zonder de diepgang uit het oog te verliezen. Maar toch: ik ben een beetje teleurgesteld.

Ik ben een beetje teleurgesteld omdat de beste band ter wereld hier de scheurtjes in hun teksten niet kan verbergen - meestal zijn de teksten interessant, maar vaker op de voorganger, waar ze soms het enige kleine struikelblokje waren, heeft Butler niet heel veel boeiends of moois te zeggen. Het refrein van Afterlife is natuurlijk het meest in het oog springende voorbeeld, maar het voor de rest wel redelijk enerverende Porno is tekstueel nou niet bepaald opwindend te noemen. Ik ben in mindere mate ook een beetje teleurgesteld dat zo'n vernieuwende, interessante band als Arcade Fire, die tegen alle clichés aan zou moeten trappen (oké, meestal doen ze het nog steeds wel) valt voor de "hopsakee, 6 minuten oninteressant gefrutsel aan het eind van de plaat'-truc. Maar dat is allemaal relatief tegenover mijn grootste teleurstelling: Arcade Fire heeft het voor het eerst in de tien jaar dat ze in deze formatie op de aarde rondlopen voor elkaar gekregen om twee ronduit matige liedjes te schrijven. En dan ook nog eens in een tweeluik.

Toegegeven, Awful Sound is niet middle of the road. Ook al roept het twee keer weerklinkende refrein in de verte associaties op met de Toppers (en weer die matige tekst), het ritme is nog wel vermakelijk en de pieptonen vlak voor dit refreintje zijn in ieder geval niet standaard - wel hinderlijk. Grootste struikelblok van dit liedje is gewoon dat het niet zo boeiend is. Met 3 minuten hadden ze even veel of meer kunnen zeggen en misschien ook nog even dat infantiele drumloopje voor het refrein weg kunnen knippen. It's Never Over daarintegen overschrijdt voor het eerst sinds deze band bestaat de grens tussen kunst en kitsch in het intro, heeft voor het eerst echt storende elektronica en weer zo'n vervelend refreintje - nu vanwege het nerveuze gemompel van de anders zo fantastische Butler. Zelfs de meer dan aardige coupletten in de eerste minuten weten de wrange smaak van het pielerige refrein en de te repetitieve laatste minuten niet weg te spoelen.

Klinkt te negatief voor 4 sterren hè? Weet ik. Ik geef ze zo'n hoge beoordeling niet omdat het (nog steeds) mijn favoriete band is en ik die liedjes negeer. Ik geef ze zo'n hoge beoordeling omdat ik, hoewel ik het misschien niet genoeg heb benadrukt, het grootste deel van de andere liedjes nog steeds onverminderd geniaal, prachtig en overdonderend vind. Ik leer er ooit wel mee leven, het beruchte tweeluik en de teksten, vooral als ik ze nog een keer live ga zien. Een AF-plaat die niet (bijna) perfect is ben ik nu echter nog niet gewend van deze band en dat is een beetje jammer, maar als ik weer even naar de andere kant van de kamer word gegooid door zo'n nummer als Normal Person wil ik het wel even verdringen.

Mja. Dat is kort samengevat het gevoel dat ik heb bij dit album. Het is niet slecht, maar voor Arcade Fire toch wat te weinig. Of net te veel. Te veel qua speelduur en qua arrangementen. Het lijkt alsof de band te veel tijd gestoken heeft in nummers aan te kleden, in plaats van echte songs te schrijven. Te veel fantasietjes in plaats van de essentie. Je hoort wel dat ze hard aan deze plaat gewerkt hebben en er zitten goede ideeën in, maar toch is er geen enkel nummer dat me van begin tot eind in z'n greep houdt. Dat is mijn indruk althans, het kan natuurlijk perfect zijn dat het plaatje voor anderen wel klopt.

Het album bevat zeker leuke stukken. Reflektor is een uitstekende single, en het heeft iets magisch wanneer Bowie inkomt. In Normal Person zit een impressionante riff, het bezwerende Porno is een bescheiden hoogtepunt, Afterlife is een leuke, dansbare single... Maar mijn enthousiasme blijft beperkt.

Ik mis het euforische van Rebellion (Lies), het opzwepende van Intervention, het ontroerende van The Suburbs... Het klinkt wel lekker hier en daar, maar ik word zelden overdonderd door dit album. Nochtans heeft Arcade Fire al een hoop nummers gemaakt waarmee ze mij wel overdonderen. En wellicht zal het Arcade Fire in de toekomst nog lukken nummers te maken die me diep raken, of waar ik euforisch van word. Maar Reflektor vind ik dus wat magertjes, de rijke arrangementen en lange albumlengte ten spijt. Magertjes naar Arcade Fire-normen wel te verstaan, want Arcade Fire is en blijft een geweldige band.

stiekem toch wel een hoop briljante platen op dit album, waar ik het tweede deel eerst een beetje links liet liggen heb ik nu juist ontdekt dat daar nog een paar groeitracks tussen zitten zoals Oh Orpheus, Porno, Afterlife en Supersymmetry. Een diversiteit aan sounds die je niet vaak meer ziet en de elektronica doen het goed. Verfrissend, mooi, dansbaar, (ingehouden) euforisch, alles komt voorbij. Cool om te zien dat ze mede door de bizarre weersomstandigheden uitblinken op Pinkpop met een ingekorte set en dat ze me op Glastonbury weer wat tegenvallen. Misschien moeten ze toch echt effe een andere zangeres scoren voor festivals want zij zingt echt te vals!!

Bij de release van dit album was ik erg teleurgesteld in AF, het leek tenslotte niet op de voorgaande albums. Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en is het kwartje gevallen. Dit is geen muziek maar kunst in zijn meest pure vorm. Een 5!

Reflektor vind ik een heerlijke plaat, en daardoor kon het beluisteren van de recentste AF niet uitblijven. Al snel blijkt dat Reflektor binnen dit album toch vooral een wereldplaat an sich is. Zeker, er staan meer goede nummers op deze cd, maar het niveau van het titelnummer wordt mijns inziens nergens gehaald. Dit ligt niet aan het muzikale aspect en/of de zang, maar eerder aan een gesprek aan onderscheid. Enkele nummers vind ik niet enorm boeiend, waardoor Reflektor je niet constant in de houdgreep houdt. Here Comes the Night Time en Awful Sound zijn wel andere favorieten.
Ik begin voorzichtig met 3,5*, maar deze plaat zal wellicht een groeier blijken.

Na een tijdje heb ik het toch echt opgegeven met dit album. Er waren periodes dat ik het waardeerde, periodes dat ik het helemaal niks meer vond. Maar mijn 'eindoordeel' (dat heb je bij Arcade Fire, gaan soms jaren overheen) is dat dit gewoon een duf album is. On-interessante composities, het enige waar het van moet komen is het intellect. Dit album is volledig met het brein geschreven. Maar misschien was dat ook hun bedoeling. In dat geval: leuk, maar daar is alles mee gezegd voor mij. Ik vind dat muziek uiteindelijk altijd het hart moet raken.

Kan me wel een beetje vinden in bovenstaande dat het album vanuit het brein is geschreven, maar dat houdt het bij mij niet tegen om ook het hart te raken. Met de composities is imo weinig mis. De lengte van het album had wel korter gemogen, dan had dit voor mij een 5 sterren album kunnen zijn. De eerste vijf tracks aangevuld met Porno en Afterlife had een heel eind gekomen.

Reflektor was een van de weinige tracks die mij bij de eerste luisterbeurt al beviel en nog steeds bevalt. Fijn dat ie zo lekker lang duurt!

We Exist en Flashbulb Eyes spreken me tekstueel erg aan en bij Here Comes The Nighttime zorgt de verandering in tempo ervoor dat ik niet stil kan zitten.

Normal Person ook tekstueel erg sterk en ligt in het verlengde van We Exist.
When they get excited, they try to hide it
Look at those normals go
If that's what's normal now
I don't want to know

De composities die volgen tot aan Porno vind ik niet slecht, maar wel minder dan de rest en ook niet allemaal goed bij elkaar passen.

Met Porno en Afterlife volgen voor mij dan wel zo'n beetje mijn 2 favoriete nummers van Arcade Fire.
Porno:
You can cry, I won’t go
You can scream, I won’t go
Every man that you know
Would have run at the word go
Little boys with their porno
Oh, I know they hurt you so
They don’t know what I know

Afterlife was nooit een echte favoriet van me tot het concert op BKS. Alleen de eerste zin al;
Afterlife, oh my god, what an awful word

Met de afsluiter heb ik dan weer erg weinig.

Door BKS van net aan een 4,0 naar een ruime 4,0. Echter teveel net niet nummers om hoger te kunnen scoren.

Iets minder dan de vorige drie albums van Arcade Fire. Het blijft natuurlijk wel Arcade Fire en voor mij hebben die een soort speciale plaats in mijn muziekbibliotheek. Deze plaat is nergens echt "slecht" of neemt nergens af van kwaliteit maar kent ook weinig hoogtepunten die ik meemaak in de vorige platen.

Nog een meesterwerk. Wie schrijft dat supersymmetry niet op het album had gehoeven snapt er niks van. Het einde is van een apocalyptische schoonheid. Je moet wel goede geluidsboxen hebben