Godspeed You! Black Emperor - Slow Riot for New Zerø Kanada (1999)

Ik heb ook examens, maar ik ga hoe dan ook naar Paradiso in januari.

Dit weekend een magistraal MOYA gehoord, vandaag nog eens beluisterd

Waar dan? Moya was het enige mindere moment zaterdag, volledig verkracht door de drummer :s

Wat was er dan precies?

Schijnbaar was hij zijn ritme volledig kwijt tegen het einde aan. Hoop dat het vanavond wel goed gaat.

Waaraan kan ik je herkennen?

Dit album laatst binnengekregen, meteen de auto ingestapt en een ritje gemaakt. Geniaal.

Het hele genre post-rock samenvatten binnen het half uur. Precies wat Godspeed You Black Emperor! (hierna GYBE!) op deze EP doet. Iedereen die niet bekend is met het genre, hoeft alleen maar even naar Slow Riot for New Zerø Kanada te luisteren en weet precies wat hij verder kan verwachten. Of nee, niet precies, want het niveau zal in veruit de meeste gevallen niet eens in de buurt van dit werkje komen. GYBE! geeft hier namelijk niet zomaar een samenvatting, maar een samenvatting van hoogtepunten. Alles wat post-rock interessant kan maken, zit hier in.

Moya is misschien wel de meest bejubelde track die GYBE! gemaakt heeft, en daar zal ik nog eens een klein schepje bovenop proberen te doen. Qua opbouw is dit nagenoeg perfect, de stijl die op F♯A♯∞ gezocht (en ook al gevonden) werd, wordt hier tot in de puntjes benut en geeft een ongekend resultaat. Van de eerste zware, lage, tonen tot het meer euforische middenstuk is dit een boog die steeds sterker opgespannen wordt om uiteindelijk, uiteraard, losgelaten te worden en weer tot een rustig einde te komen. Als je al met het genre bekend bent, klinkt dit als vanzelfsprekend, maar GYBE! laat het hier elke keer weer als nieuw klinken.

Om Blaise Bailey Finnegan III is iets meer te doen en dus ook te zeggen. Duidelijk de mindere broeder op deze EP, met zo'n gesproken dialoog waar sommigen iets tegen schijnen te hebben en ook nog eens een stuk donkerder. Die dialoog, een interview met iemand die zich Blaise Bailey Finnegan III noemt en duidelijk een beetje anarchistisch ingesteld is, beheerst het eerste deel van het nummer. GYBE! wil wel vaker zo'n protest tegen het moderne Amerika (en de militair-industriële machthebbers) in zijn nummers verwerken.

Pas hierna pakt GYBE! zijn normale stijl weer op en als je het nummer pas vanaf vijf minuten zou laten beginnen, zou je het stuk daarvoor eigenlijk niet missen in de structuur. Qua sfeer vind ik het echter wel een onmisbaar deel van deze EP, het weerspiegelt de band en geeft hier meer intensiteit.

Na vier minuten breekt het nummer weer even af, voor nog een stukje Blaise met lichte begeleiding, eindigend met een "gedicht" (de tekst van Virus van Iron Maiden). Dit stuk vind ik persoonlijk minder interessant. Goede teksten heeft Iron Maiden eigenlijk nooit geschreven, en dit is hier geen uitzondering op. Het einde van het nummer maakt gelukkig nog een heleboel goed. Een wat minder lang aanloopje dit keer, en ook zonder een overheersende melodielijn zoals in Moya. Iets rauwer ook, en meer ruimte voor de drums. Blijft het ook altijd erg goed doen, het volume gaat bij mij in elk geval altijd een paar tikjes omhoog. De laatste twee minuten voegen helaas dan weer weinig toe, dus daar zal ik maar niet te veel woorden aan wijden.

Het niveau van BBF is dus gewoon minder constant. Erg sterke stukken, tussen de twee tekstgedeelten en direct na de tweede, maar ook twee mindere stukken. De spanningsboog blijft in stand, maar met veel meer moeite dan in Moya.

In de inleiding had ik het verdict eigenlijk al bijna gegeven, maar dat ene stukje in BBF en het feit dat de algemene sfeer van Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven en F♯A♯∞ gewoon een stuk sterker is, maken dat dit net geen vijf sterren worden. Als iemand je nog eens vraagt om een introductie in de post-rock, kan er geen betere tip gegeven worden dan deze EP. Wil je het beste van GYBE! horen, dan zou ik me toch tot de eerste twee albums wenden.

GYBE! is de ontdekking voor mij dit jaar. Hoe deze band sfeer en emoties en een muziekstuk kan stoppen is werkelijk uniek. Zo'n beetje elke gemoedstoestand heb ik voorbij horen komen in de 3 albums die ik beluisterd heb. Hun muziek is zo intens en spannend ook. Ook die samples uit die films en interviews onder de begeleiding van muziek geven me al kippenvel , zeker als je op de tekst gaat letten. Ook heeft het echt toegevoegde waarde aan de plaat , bij deze niet anders. 2 dingen staan wat mij betreft centraal bij deze EP , en dat is woede en agressie. Dit is echt machtige muziek, zonder ook maar 1 woord te zingen zeggen ze meer dan 1000 woorden.

Volledig mee eens, ik heb nu al drie platen van hun gehoord en 2 daarvan geef ik een 4.5* en hun debuut zelfs een 5*. De opbouw is perfect de climax is ook perfect en de sfeer is ook perfect alleen geef ik dit nog geen 5* omdat hij nog net iets mist wat hun debuut wel heeft. Misschien is het omdat hun debuut langer duurt dus kan je er langer van genieten.

Dit is een totaal ander soort plaat dan het debuut, ik zou 'm eerder met Skinny Fists vergelijken. Minder 'leeg', en (dus) ook minder sfeervol.

Vooral Moya vindt ik toch meer op hun debuut lijken dan Skinny Fists. Vooral door die spanning die er hangt ( die is er bij Skinny Fists ook maar op een andere manier, minder donker).

Je kan het totaal niet met elkaar vergelijken kwa sfeer. Deze EP is het meest epische werk van de band. De muziek is een stuk grootser en meer op melodieën gebasseerd dan de albums.

Moya zou prima op F♯A♯∞ hebben gepast. Ook Blaise Bailey Finnegan III heeft z'n charme, met name de gesproken tekst was een geniale inval. Toch prefereer ik het volledige album, omdat die toch wat epischer en indrukwekkender is. Deze is zeker niet slecht, maar ik hou het op een hele dikke 4,0*. Er mist iets, weet alleen niet wat.

Moya is veel meer recht-door-zee postrock dan op het debuut staat, daar wordt veel meer aan geluidsexperiment gedaan, en is het niet allemaal zo standaard naar climaxen opbouwen (wat ze wel goed doen trouwens)...

Past in mijn ogen ook veeeeeeeeeeeeeeel beter op Lift...

Ik vind Moya niet meer of minder cliché dan Dead Flag Blues.

Kwam laatst een klassiek stuk tegen van Henryck Gorecki, en dat klonk echt heel herkenbaar!
Volgens mij is moya hierop geïnspireerd. Opmerkelijk is ook dat Godspeed Moya bij optredens vaak ook Gorecki noemen.

Hier het stuk: http://www.youtube.com/watc...

Dat schreef ik al in het eerste bericht bij deze EP.

Moya: wat een prachtnummer. Deze ep kampeert al even in mijn cd speler en ik kan nog steeds van dat nummer genieten. Ik zal me binnenkort ook maar eens aan hun ander werk wagen.

14 september 2011 14.25: ik hoor voor het eerst van mijn leven Moya. Mijn hemel...

Indrukwekkend he . Mijn reactie was ook zo toen ik het voor het eerst beluisterde, ik was even van het padje af , op een goede manier wel te verstaan.

En toen was de kijk op muziek nooit meer hetzelfde...

Nou , zo erg ook weer niet maar Godspeed heeft wel een behoorlijke impact op me gehad ja. Net zoals Radiohead trouwens.

Moya.
11 minuten genieten.

Ik zet maar eens in op 4,5 met een optie op de 5. Het toffe van dit EP'tje is dat het niet te lang is. Waar ik bij LYSFLATH na een ruim uur altijd onrustig word is het hier korter en ontbreken de lange tussenstukken.

Potentiële top 10-klant dit...

Godspeed You Black Emperor! - Slow Riot for New Zerø Kanada

Deze fantastische groep heeft ons jammer genoeg maar 3 albums bezorgd en één fantastische EP dit: Slow Riot for New Zerø Kanada. Er staan hier twee schitterende songs op die samen 28 minuten duren.

Deze EP start ook met mijn favoriet van de twee -en trouwens ook een van mijn favoriete GYBE! songs- : Moya. Een song van 11 minuten die je geen seconde uit zijn greep laat.
Hij is net zoals mijn favoriete album ooit: F♯A♯∞ zeer donker.
We horen de fantastische violen, ze klinken samen met de donkere ruis op de achtergrond zeer dreigend en wanhopig tegelijk.

Na 4 minuten stoppen de violen en ook klinkt het nu niet meer zo donker.
De gitaar begint te spelen en na een minuutje komen ook de drums erbij, de opbouw van iedere song die Godspeed You Black Emperor maakt zijn geniaal ze behoren naar mijn mening tot de beste. Ook Moya bouwt zich fantastisch op de violen keren terug en je raakt in de war klinkt dit nu hartverwarmend en lief of klinkt dit eigenlijk wanhopig.

Wat ik wel weet is dat dit een van de mooiste composities is die ik ooit gehoord heb, de drums versnellen maar ze gaan daarna gewoon weer door aan eens sneller tempo.
Een fantastische melodie, waar iedere muzikant zijn instrument geweldig bespeelt.

Het grote voordeel aan deze EP is dat je ze in tegenstelling tot de volledige platen je deze EP snel eens kunt draaien. De violen bouwen de song af en Moya eindigt.

Dan gaan we naar de tweede song, ook een geweldige song maar moya is toch beter op ieder vlak. We horen een man de tekst van Virus van Iron Maiden opzeggen in de vorm van een interview. Terwijl de man spreekt horen we natuurlijk een schitterende composite die opvallend rustiger is dan Moya. Maar het past perfect bij de stem.

De man stopt met spreken en de violen nemen het even over. Daarna horen we een gitaar die volgens mij ook op de plaat F♯A♯∞ voorkomt. Ook dit stuk bouwt zich mooi op allemaal wat sneller dan op de platen maar het blijft geweldig gedaan. De gitaren worden luider en ook hier komen er weer meer en meer isntrumenten bij.

Het stuk bouwt zich af en in de verte horen we het interview(?) terug. De stemmen worden duidelijker. Op de achtergrond horen we een piano. De viool keert ook terug.
Ik blijf me verbazen hoe mijn mening over de viool door GYBE! is veranderd.
Ik vond het eerste een verschrikkelijk instrument maar door de composities van GYBE! met de viool erin ben ik het instrument meer en meer gaan waarderen.

Maar ik blijf erbij dat een viool nog nooit zo mooi klonk als in een song van Godspeed You Black Emperor! Ook Blaise Bailey Finnegan III versnelt op de 12de minuut de drums klinken harder. De afwisseling tussen het gesprek en de snellere muziekstukken zijn zeer goed gedaan.

Ook het laatste muziekstuk eindigt en na een korte stilte horen we opnieuw violen.
We zijn deze EP begonnen met donkere violen en deze EP eindigt met violen die klinken also ze verdriet hebben. En ieder moment in tranen kunnen uitbarsten.

Conclusie: dit is en blijft nog altijd mijn favoriete EP, Moya is een van de betere GYBE! songs en Blaise Bailey Finnegan III is toch ook wel een pareltje.

Deze ep is mijn eerste kennismaking met post-rock, en het bevalt erg goed.
De prachtige soms wat oosterse composities zijn gewoonweg fantastisch.

Wat me vooral aanspreekt is de vaagheid van dit album.
Er wordt heel veel aan de eigen verbeelding overgelaten. Nu is dat natuurlijk niet nieuw, maar door het (grotendeels) ontbreken van tekst is het op dit album meer dan op andere albums die ik ken.
Dat je het plaatje voor het grootste gedeelte zelf in kan kleuren, is heel fijn. Je kunt lekker zelf bepalen wat die violen impliceren, of wat die climax betekent. Je eigen verbeelding is vaak toch het mooist, of dat is bij mij in ieder geval vaak het geval.

Maar aan die vaagheid kleeft ook een klein nadeel: Godspeed gaat wat mij betreft iets te ver. Het is onduidelijk wat de bandnaam betekent, wat de albumtitel betekent, wat de titels van de nummers betekenen, op de hoes staan een aantal ondefineerbare tekens (voor mij dan) en wat Godspeed nu precies met het interview in het tweede nummer wil zeggen blijft me ook wat onduidelijk.
Af en toe wordt het mijn verbeelding een beetje te veel.
Maar ach, dat heeft ook wel weer iets mysterieus.

Inderdaad, dat je hier je verbeelding kunt bij gebruiken is zeer leuk.
Ik zou eens hun debuut proberen, mijn favoriete plaat allertijden. Die is nog verhalender, en donkerder.

Naar aanleiding van mijn GYBE! dag - ik beluister vandaag gewoon alle platen nog eens na elkaar- heb ik deze EP nog eens beluisterd, en hij blijft prachtig! De mooiste EP die ik al gehoord hebt, Moya is een van de beste GYBE! songs naar mijn mening, de opbouw is prachtig, de violen ontroeren mij en dat donkere randje maakt de song af. Ook Blaise Bailey Finnegan III is fantastisch, vooral de sfeer maar hij haalt het toch niet van Moya. Ook horen we eens een piano, wat toch niet veel voorkomt in GYBE! songs. 4,5*