Echo & The Bunnymen - Heaven Up Here (1981)

Grappig om te lezen. Nee, A promise is inderdaad niet de meest voor de hand liggende single-kandidaat van dit album. Zelf zou ik, met mijn commerciële radiosmaak, het nummer Over the wall tot single gebombardeerd hebben. Ook altijd gedacht dat dat de single was, eigenlijk. Maar nee, in die hoedanigheid is dat nummer kennelijk alleen in Australië verschenen.

Nu ik op Discogs aan het zoeken ben, kom ik onder de titel Over the wall ook een niet-officiële release van een live-concert tegen. Opgenomen in januari '84 in Japan, en dus wel drie jaar na verschijnen van deze LP. Niettemin een interessant hebbedingetje, waar ik best nog wel eens de hand op zou willen leggen, mits enigszins betaalbaar.

Je bedoelt waarschijnlijk deze Over The Wall?

In Holland we say: you should look further than your nose is long - krek zoas tis

Even wat perspectief aanbrengen: wat voor muziekbladen hadden we in NL begin '80s eind '70s? Muziekexpress (regelmatig gekocht ivm teksten - en daar kan ik nog wel meer over vertellen) en OOR (need I say moor?); Vinyl kwam pas later In the UK had je Melody Maker, NME en Sounds en die waren - zoals gebruikelijk vanuit chauvisme - echt wel in synch met nieuwe Britse bands. De alternative charts die die bladen publiceerden waren belangrijk - die pagina's incl allerlei kleine advertenties (labels, releases) behoorden tot de meest gelezen van het blad, ook onder NL muziekliefhebbers. Dat E&B niet verder kwam dan #49 kon niemand echt jeuken; we voeren op de genoemde bladen en hun lijsten. Kijk maar eens naar ouwe clips van Top of The Pops waarin wave-bands speelden: ze voerden vaak met nodig dédain hun song op. Het was overduidelijk dat ze er met afkeer stonden, in opdracht van hun management. De uitzonderingen daarop waren Human League V2, Duran Duran (mediageil as ever) en later ook Spandau Ballet (die in het begin zowat niets van de pers moesten hebben en dat was destijds een bewuste keuze om de hype aan te wakkeren).

Een heel ander - in zeker opzicht baanbrekend - geval was New Order die erop stond Blue Monday live te spelen.

Trouwens E&B was zich wel bewust van de waarde van de 12" - die bood immers de mogelijkheid om speciale uitvoeringen als een soort bonus erop te zetten - denk aan Zimbo met de Royal Burundi Drummers. Zou willen dat ik al die 12"s nog had

A Promise haalde in de herfst van 1981 toch de Humo Toppers lijst (een tweewekelijkse top 20 samengesteld door scholen, universiteiten en jeugdclubs). Niet veel later vinden we daar ook Gloria van U2 in terug. Die Humo lijsten (die jammer genoeg nooit tijdens de zomermaanden verschenen) brengen een interessant perspectief op wat toen (in Vlaanderen weliswaar) als "goed" werd gezien door de wat alternatievere jeugd. Hetzelfde publiek dat Torhout Werchter bezocht en later Studio Brussel ging luisteren. Het verbaasde me inderdaad om A Promise daar toch in terug te vinden. Primary van The Cure stond er in de lente van 1981 ook in. Of een single van Juju (Siouxsie & The Banshees) de lijst zou gehaald hebben, gaan we wellicht nooit zeker weten omdat dat wellicht in de zomermaanden gebeurd had moeten zijn. A Sense Of Purpose van The Sound haalde het niet. Once In A Lifetime van Talking Heads wel. Marliese van Fischer-Z ook.

Oh, ja, die bedoel ik. Verkeerd linkje gebruikt. Dank voor de correctie.

Dat viel toch mee, eerste nummer verscheen in februari 1981.

Volgens mij was de Verrukkelijke 15 van de VARA op Hilversum 3, afgekeken van de Humo Toppers, met het verschil dat je (per briefkaart!) een selectie mocht aangeven van een lijst die door de VARA-DJ's was aangemaakt.

Jawel - maar mindset is een opmerkelijk fenomeen: als je - in een groepje gelijkgestemden - al een aantal jaren Britse bladen leest/deelt (en een gezamenlijke afkeer hebt van OOR - uitzonderingen daargelaten), komt daar niet zomaar iets tussen. Toegegeven Vinyl was verfrissend - ik zou willen dat ik ze nog had, incl die flexidisks. En zoals gezegd deed je de mooiste ontdekkingen door 'the classifieds' door te spitten; zodoende heel wat singles uit de UK laten komen, zoals deze incl bestelsores, waar de Brexit niets bij is; maar dat is een ander verhaal

Misschien wel hét new wave album van de vroege jaren 80. Voor mij althans wel. Hun debuut LP en de albums die hierna volgden zijn ook briljant, maar deze springt er voor mij toch wel uit. Waarom specifiek dit album kan ik moeilijk zeggen, het zit hem in de productie, de sterke songs en de variatie denk ik. En ze komen ook uit Liverpool, misschien dat het ook daarmee te maken heeft. Maar het is ook hier toch vooral opnieuw jeugdsentiment. Over the Wall, All My Colours en A Promise waren de eerste songs van ze die ik luisterde. Daarnaast waren Echo & The Bunnymen samen met Siouxsie en The Cure ook een van de eerste bands die ik ontdekte in het new wave genre. Oude liefde roest niet!

Mjuman, het is wat laat maar nog bedankt voor je bijdrage van 26 februari j.l. Zoals over de beschikbare muziekbladen en het dédain waarmee wavers in TopPop stond: klopt helemaal! Goed om die context erbij te geven.

En over de 12"s die je kennelijk niet meer hebt: ach ja, zo gaat dat soms, dat je later heimwee krijgt naar muziek waar je destijds bv op was uitgekeken. Soms koop ik daarom muziek opnieuw...

Nieuwe videosingle! En er komt een nieuw album aan, dat in september zal verschijnen; Apples For Isaac. Echo & the Bunnymen - Apples For Isaac - bunnymen.lnk.to

Brussels Is Haunted

Brussels is Haunted bevalt wel

Mij ook!

Het staat me bij dat veel van mijn muziekvrienden in 1981 wegliepen met Unknown pleasures van Joy Division en/of Faith van de Cure, maar de eerste vond ik te overdreven somber en de tweede teveel een kopie van Seventeen seconds. (Op die eerste mening ben ik later wel teruggekomen, maar tussen Robert Smith en mij is het na The head on the door nooit meer helemaal goedgekomen.) Voor mij was 1981 juist het jaar van Heaven up here, want al vanaf de eerste keer dat ik dit album hoorde was ik diep, diep onder de indruk. Somberheid, energie, dreiging en duisterheid allemaal hand in hand zonder dat je het idee kreeg dat de zanger zich zomaar zou kunnen opknopen (of dat al gedaan had).
        Tegelijkertijd was er ook toen al een deel van het album dat mij niet aansprak, want op sommige nummers leek het wel alsof de band zichzelf voorbij liep waardoor ik geen pakkende melodie of aansprekend arrangement kon onderscheiden (met name op It was a pleasure en het titelnummer), en ook No dark things en het slotnummer zijn nooit helemaal ingedaald. De zeven overige nummers zijn echter van de buitencategorie, en de plaat als geheel heb ik zó vaak gedraaid dat mijn buren in de studentenflat er wel gèk van moeten zijn geworden – niet vanwege het volume, maar wel omdat hij elke keer opstond wanneer ik stond te koken.
        Indertijd viel ik vooral voor sfeerstukken als Over the wall, The disease en (natuurlijk) All my colours, tegenwoordig ben ik vooral onder de indruk van de take no prisoners-uitstraling van de eerste twee nummers. Wat mij 45 jaar later daarnaast vooral opvalt zijn het mooie kamerbrede geluid dat Hugh Jones deze (toch meestal maar vier) instrumenten heeft meegegeven (inclusief sfeerscheppende geluidseffecten op bijvoorbeeld Show of strength en All my colours) en de veelheid aan sounds die Will Sergeant uit zijn gitaar (of gitaren) weet te toveren: alleen al op With a hip lijk ik bij elk couplet een ander soort gitaar te horen. Los daarvan is het leuk dat in het open geluidsbeeld van deze band de ritme-instrumenten altijd heel verfrissend gelijkwaardig aan de melodie-instrumenten zijn, want hoewel Sergeant en McCulloch een voorkeur hebben voor een fel gitaargeluid is dat nooit zo hard of "breed" dat het bijvoorbeeld de bas overstemt.
        Eén van de voordelen van deze tijd: op internet kan ik nu tenminste nalezen waar McCulloch het over heeft, want zijn schallende stemgeluid maakt het niet altijd even gemakkelijk om te horen wat hij zingt (om het maar voorzichtig te formuleren). Niet dat dat nu helpt om hem ook meteen te begrijpen, maar nu hoor ik tenminste dat het eerste woord dat ik op dit album van hem te horen krijg "realistically" is – ik heb altijd luidkeels "We've lost the glee" meegebruld. (Nú versta ik trouwens nog vooral "realostically".)

Wat mij trouwens opvalt is dat er in de voorgaande 223 berichten meermalen aan Jim Morrison en/of de Doors wordt gerefereerd, maar dat nergens de naam van Del Shannon valt. Ben ik de enige die al vanaf de eerste keer dat ik dit album hoorde bij de regel "I'm walking in the rain" (na 2:17 op Over the wall) aan het refrein van Runaway dacht?

Dat " eerbetoon" is al vaker hier en daar genoemd en live deden ze er meestal een stapje bovenop, zoals, During “Over the Wall,” McCulloch sang a bit of Del Shannon’s “Runaway.” Sergeant echoed the vocal melody on guitar. “Villiers Terrace” morphed into the Doors’ “Roadhouse Blues” and then Bowie’s “The Jean Genie

Bron. Live Review: Echo and the Bunnymen at Metro : Illinois Entertainer - illinoisentertainer.com

Het meest interessante aan Crocodiles en Heaven Up Here is dat de albums aanvoelen als twee verschillende wezens. Het is dezelfde band, dezelfde nervositeit, maar de muziek heeft op deze schijf een totaal andere sfeer meegekregen.

Op Heaven Up Here duikt dit illustere gezelschap uit Liverpool namelijk rechtstandig de diepte in. De basgitaar lijkt lager afgesteld en het geluid heeft nu geheimzinnige laagjes meegekregen. En Ian McCulloch zingt alsof zojuist zijn favoriete knuffelkonijn is gestolen.

Ook de productie van dit album klinkt eerder als een proces dat zich heeft afgespeeld in de kerkers van Chillingham Castle dan in de legendarische Rockfield Studios. Het gehuil van het jongetje Blue Boy – wiens naam werd ontleend aan de restanten van zijn blauwe kleding – torent ijzingwekkend boven de gesmoorde kreten van de talloze gemartelde gevangenen uit. Je hoort het donkere vocht letterlijk uit de eeuwenoude muren sijpelen. En de meeste liedjes nodigen nog amper uit tot hoekige vreugdedansjes. Tenzij je jezelf wilt verliezen in een zwierige wals tussen benevelde oud-bewoners zoals de overspelige kasteelheer Lord Ford Grey met de bijnaam 'De Romantische Schurk' en de sadistische John Sage alias 'De Beul van Chillingham'.

Tip: Je kunt zelfs overnachten in het kasteel en vergeet dan vooral niet Echo en de grammofoon mee te nemen. Succes!

Verder maakt het niet zo heel veel uit. Want dit is kwalitatief hoogstaand in allerlei opzichten en de voorkeur voor een album hangt bij mij toch meestal af van het tijdstip en de locatie. Crocodiles is prima voor op de dansvloer in het weekend – doordeweeks mag ook – en Heaven Up Here is meer voor de late uurtjes met je neus in een spannend boek.

Het tweede album van Echo & the Bunnymen bevalt mij op dit moment wel iets minder dan Crocodiles, maar dat kan morgen weer compleet anders zijn. De favorieten zijn wél zonder enige twijfel Over the Wall, All My Colours en Turquoise Days. Daarom laat ik de waardering staan zoals die nu is.

Nou, laat AI dit maar eens na doen. Geweldig!

AI heeft geen fantasie. De mens wel!