Bløf - Umoja (2006)

Van oeverloos geleuter wordt ik altijd erg moe . Mensen die uit hun nek kletsen mijd ik liever . Als ik op de radio een band hoor die semi-intellectuele onzin uitkraamt zoek ik gauw een andere zender op . Mag U raden wat er gebeurd als een DJ vol enthousiasme een plaatje van Bløf aankondigd .

Hans toch, ik dacht dat wij een afspraak hadden

Als je per definitie nederlandstalige muziek maar niks vind en je vindt dat rockmuziek alleen maar in het engels mag, ongeacht de onzin die in die taal wel uitgekraamd mag worden zonder dat iemand zich eraan stoort (wel eens pink floydteksten vertaald gezien?), okee...dan vind je Blof per definitie dus vreselijk.
Maar ik hoef geen liefhebber te zijn van de teksten van Pascal Jakobsen om te horen dat op Umoja fantastische muziek wordt gemaakt. Samen met een aantal topmusici van over de hele wereld. Razend knap om zoveel verschillende stijlen aan te kunnen. Volgens mij zou Blof, als ze in het engels zongen, een absolute wereldact kunnen zijn.

Tegen alle stromen op deze site in, maak ik me er toch maar weer een keer hard voor: Blof heeft met dit album weer een pareltje toegevoegd aan hun verzameling.
Een mooie middenweg gevonden tussen invloeden van muziek uit de hele wereld en het behouden van hun eigen geluid. Ik vind dat knap.

Vooral "Geen tango" vind ik fantastisch, maar ook Binnestebuiten, Mens, Aanzoek zonder ringen, Wennen aan September en Herinneringen aan later hebben de potentie om dat nog te gaan bereiken.

Zo, kom nu maar weer op met al het negativisme. Ik kan er tegen, en Blof gelukkig ook.

Voor mij een niet al te geslaagd project van Blof. Natuurlijk zit het allemaal alleraardigst in elkaar, want dat zijn we wel gewend van Blof. Maar ze kunnen zeker beter.

Geen gezeur: dit is gewoon een kei vette CD!
Invloeden vanuit de hele wereld samengesmolten tot fijne easy-listening pop/rock liedjes. Ik trek het heel goed!
Voor mij blinkt het nummer Aanzoek zonder Ringen écht uit.

Geef mij maar "Blauwe Ruis' of 'Helder'. Wel een goede band trouwens!

Gisteren weer gehoord en weer van begin tot einde boeiend gevonden. Prachtig hoe al die buitenlandse muziekstijlen toch samenvloeien met de onmiskenbare sound van Blof. Het meeslepende van Blof zit hem toch altijd weer in de dynamiek van de composities. Van gevoelig melodieus ineens naar lekker een vet en erg swingend refrein, zoals in aanzoek zonder ringen en mens.
Dat zijn fenomenale nummers. maar ook hemingway met die mooie samenzang met Adam Duritz van de Counting Crows, en Heinnering aan later, idem met Christina Branco zijn prachtig. Ik ga er een hele ster bij doen, een 5 sterrenplaat dus

Ik vind het heel matig, gezocht en te gekunsteld. Blijven sympatieke jongens 2.0

Weer van die halve shit, ben het helemaal mat je eens beruk.

ik vind het een heerlijke plaat, ik luister weinig Nederlandse muziek, maar als ik het luister zet ik altijd deze plaat op, blof heeft met deze plaat werd uitstekend werk geleverd, vooral Binnenstebuiten, Mens, aanzoek zonder ringen en een manier om thuis te komen mag ik graag horen, ook vind ik hemel is de aarde wel leuk, de rest is trouwens ook erg lekker,

een ****

Deel je mening, maar voor mij een gemiddelde (niet goed, niet slecht)

Het is goed dat blof hun geluid proberen te verbreden door de wereldwijde muzikale invloeden en gasten. Het blijft echter een typisch Blof album met het bijbehoprende typische geluid en nogal pretentieuze teksten, dat van mij niet meer dan 2,5 sterren zou krijgen. Ook al is de poging niet helemaal geslaagd om anders te klinken, krijgen ze er een half puntje bij voor het in ieder geval geprobeerd te hebben..

Blof is zo'n band die blijkbaar wel het e.e.a oproept getuige de reacties die ik bij dit album gelezen heb.
Wat ik er i.i.g uit oppik van dit album is, dat het gaat om een band, die zichzelf wil verkennen en dat ook aangaat. Umoja is een project geweest dat veel van ze gevraagt heeft en bijna hun zwanenzang is geworden, getuige de reacties van de band n.a.v hun nieuwe album Oktober.

Daarnaast is dit album mooi van opzet, de teksten vinden m.i hun basis in het land wat dat nummer vertegenwoordigt. Soms gaat dat goed en soms wat minder. Verder hebben ze de samenwerking opgezocht met niet de minste muzikanten uit dat land. Getuige de medewerking van Kodo, Cristine Branco, Counting Crows en Femi Kuti.

Kenia (Binnenstebuiten), Klinkt lekker m.n door de zang in het Swahili 's en heeft ook wat bezwerends over zich.
Turkije (Mens), Stuwend en met mooi instrumentarium. Daarbij toch dat typische Blof geluid er doorheen, mooi in balans.
Japan (Aanzoek zonder Ringen), Niet mijn favoriet, ook ik vind het wel een heel wazige tekst en te ver gezocht. Daarnaast vind ik het jammer dat ze niet meer gebruik hebben gemaakt van de kwaliteiten van Kodo en die meer naar voren hebben laten komen. Getuige van wat ze kunnen op de Cd die ik van ze heb.

Cuba (Hemingway), Is tekstueel niet zo pretentieus als dat men denkt, juist het tegengestelde daarvan. Dit is een van de mooiere nummers van Umoja en een waarvan de samenwerking heel degelijk uitpakt. Leuk ook dat ze dit opgenomen hebben op de veranda van een huis aan zee aldaar..net dat extra tintje.
Amerika (Wennen aan September), De weemoed van Adam Duritz van de Counting Crows geeft het een mooie klank. Alleen jammer van het twee-talig tegelijk zingen. Dit leid de aandacht af en komt tonaal niet goed uit de verf en doet afbreuk aan het geheel.
Argentinie (Geen Tango), Vind dat dit nummer zich wat voortsleept naar het eind en ontbeert de passie die juist bij dit nummer zou passen. Maar goed het nummer zegt het al...geen Tango...is dus geen passie.

Nigeria (Laag bij de Grond), Een mooi uptempo nummer, met een prima intermezzo. Kan de muziekcultuur van Nigeria in deze niet goed herkennen, behalve misschien dan de YeehYeehYeeh.
Portugal (Herinnering aan Later), Fado...Cristina Branco....Toe maar. Netjes gedaan, maar ook hier geld voor mij weer, aub niet tegelijk in twee talen langs elkaar zingen. Ik word daar Schizoide van.
Ierland (Vreemde Wegen), Easy listening, Road Muziek en krijg zin om op vakantie naar Ierland te gaan.

Rusland (Donker Hart), Russische muziek in deze...mwaah niet echt. Op zich wel aardig en op een mooie lokatie daar in St. Petersburg opgenomen. Maar ja daar was ik niet bij, dus ik moet het wel met de muziek doen jongens.
Bhutan (Een manier om Thuis te komen), Gaaap, een beetje teveel van het goede voor mijn gevoel. Op de e.o.a wijze beklijft het niet.
Australie (De hemel is de aarde), Kicken begin en dan...Blof..wel oke pakt redelijk goed uit.
India (een en alleen), Is een sfeervolle afsluiter.

Ik ben van mening dat dit initiatief op zich al respect verdient. Het getuigt van betrokkenheid en explorerings behoefte.
De kleuterrijmelarij waar de bassist nogal eens van beschuldigt word is Bullocks. Dan toch i.i.g niet op dit album. Maar verwacht ook geen Bram Vermeulen of een Robert Long of een woordenkunstenaar als Toon Hermans. Ik kan ook genieten van heavy-metal, bier en zweet rock 'n roll, daar ga ik ook niet zitten te kniezen over teksten.

Blof is leuk voor zo nu en dan. Heb je Umoja en Het eind van het begin, dan ben je wel voorzien volgens mij.
Blof klinkt vooral als Blof, dat is een compliment en tegelijkertijd ook een beperking. Teveel is ook niet goed.

Ik heb 2,5 stemmen gegeven want ondanks dat ik deze al een tijd bezit draai ik deze nauwelijks en grijp dan toch weer naar Blauwe ruis. Het is niet slecht allemaal maar het raakt me niet echt.
Misschien ontbreekt de rode draad op de plaat en is hij te onsamenhangend.
De laatste 2 zinnen van Madjack zijn treffend en kan ik beamen.

Ik ken de nieuwste van Blof nog niet, maar tot en met Umoja vind ik ze goed tot heel sterk. Blof klinkt altijd als Blof, maar een beperking vind ik het niet echt. Umoja is toch wel een totaal ander album met heel andere muziek dan bijvoorbeeld Blauwe Ruis of Omarm.
Je kan net zo goed zeggen dat Neil Young ook altijd klinkt als Neil Young of the Stones ook nooit als The Beatles.
Blof is een van de beste bands van Nederland. Ik zag zaterdag op TV een stuk van hun optreden bij Concert at Sea. Wat een power zeg..

Blof klinkt als Blof, is zoals ik bedoelde ook een compliment, voor het hebben van een eigen geluid. Daarnaast denk ik ook tegelijkertijd een beperking omdat de individuele sound van de nummers inwisselbaar dreigen te worden en niet meer als zodanig herkenbaar. Als je hun herkenbaar geluid juist heel goed vind, prima, des te meer om van te genieten toch?

Verder prima jongens hoor. Geen kapsones bij mijn weten. In mijn studententijd deed ik zo nu en dan portierwerk bij de AOR waar ze kwamen optreden. De tent ging plat zonder pretenties, gewoon gaan, dus geloof ook wel dat ze dat kunnen.

En dus... Vind je dit daarom ook een spetterend, fantastisch, retegoed album?

Die termen zou ik niet in mijn mond willen nemen. Het spettert niet het kabbelt. Het is niet fantastisch, maar wel aardig. Het is ook niet retegoed, maar wel degelijk. Dus i.m.o wel 3* waard, die halve* is voor initiatief van het project.

Tja en misschien is mijn bericht ook wel een beetje , omdat Blof mij wat in Dubio achterlaat.

Op zich helemaal geen slecht idee om de wereld rond te reizen en met muzikanten uit andere landen muziek te maken. Ze beweren ook goed naar 1 Giant Leap geluisterd. Echter wordt het weer op de bekende vlakke Blof manier aangepakt, waardoor het album mij niet boeit. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat éen manier om thuis te komen´best een aardig nummer is, zeker voor Blof standaard.

Ik vind Binnenstebuiten, Mens, Laag bij de Grond en Donker Hart mooie nummers, en dat laatste paar nummers samen hebben ook wel wat, maar de rest spreekt me minder aan, ik vind het een beetje saai. Wisselend dus. Het totaaloordeel zou misschien nog wat hoger kunnen worden bij vaker luisteren.

sjah, zet er het metropoleorkest bij, of van mijn part peruanen, niks plus niks is nog steeds niks

Af en toe eens een Afrikaans stukje zang of wat Japanse trommels. Een standaard rumba en een beetje didgeridoo. Niks baanbrekends dus. Toch is de ophef altijd enorm geweest. Ze hadden die artiesten net zo goed naar Nederland kunnen halen omdat in de studio even in te spelen. De invloeden van de cultuurmuziek uit die landen vind ik dus veels te minimaal. Daarom is het project op zichzelf maar een slap aftreksel van het Graceland project en naar mijn mening niet geslaagd.

Ik ben ook nooit echt een grote Bløf fan geweest. Golden Earring vond ik altijd beter maar verglijken kan je ze natuurlijk niet.

Het is echter absoluut geen slechte plaat!

Bløf blijft typisch Bløf klinken en daar heeft dit project weinig verandering in gebracht. Zelfs op Oktober is het kenmerkende geluid van Bløf terug te horen terwijl dat toch juist een rustige plaat is.
De drumpartijen van Norman Bonnink zijn altijd geweldig goed en anders dan iemand hier al beweerde zitten de teksten van Peter Slager altijd goed in elkaar. De melodieën zijn mooi en de composities goed.

Kortom, ik denk niet dat Bløf een wereldband zou zijn als ze Engels zongen en Blauwe Ruis was een beter album. Het project zelf was al de publiciteit niet waard maar de songs luisteren gewoon goed weg en rocken lekker stevig door.

Gewoon een hartstikke goede plaat.

Nee dit Umoja project komt toch echt niet tot de enkels van wat Paul Simon deed met Rythem of The Saints en Graceland om popmuziek met wereldmuziek te mengen...

Hans Brouwer is officieel mijn held.

goeie recensie LoveStoned...

Met Umoja is Blof weer helemaal terug. Het slappe album Omarm en de negatieve smaak die dat album mij gaf spoelen ze in 1 klap weer weg. Ook de DVD met beelden uit de diverse landen is prachtig vormgegeven.

Toch altijd weer bijzonder dat een band als Blof zulke verdeelde meningen oplevert. Het lijkt wel alsof er mensen zijn die ze haten (ongeacht wat voor album ze uitbrengen) en mensen die ze omarmen voor elke scheet die ze laten. Muzikaal is dit album in ieder geval in mijn ogen gewoon top!

Ik vind het leuke aan Blof dat ze zo lekker Nederlands klinken, en op een goede manier. Op dit album gaat dat een beetje verloren... Het is misschien muzikaal wel goed zoals hierboven gezegd, maar raakte me nergens.

dat argument kun je overal gebruiken

tis ook leuk dat een nl band eens int engels zingt, of spaans, of frans, of bels