Bløf - Umoja (2006)

Oei, dat heb ik weer.

Geneigd tot een zeer positieve bespreking van deze cd, zie ik overal opeens toch vrij negatieve berichten.

Merkwaardig. Hoewel het algemene gemiddelde hoger ligt dan de negatieve stemmers op pagina 9 van deze bespreking zouden willen doen geloven.

Ik ben een beetje aan Blof gehecht geraakt, ná de greatest hits Eind van het begin. Die beviel dusdanig, dat ik langzaam maar zeker met terugwerkende kracht alles verzamel. De cd's zijn vaak niet zo duur te krijgen.

Zo heeft een verzamelaar óók z'n nut, iedereen die bij zo'n compilatie zuurpruimerig laat weten alles al te hebben en dat de cd dus niets is, hóéft het ook niet te kopen.

Ja, er wordt Nederlands gezongen. Maar de muziek rockt Onnederlands. Het heeft geen hoempapa, geen cabareteske of studentikoze of Hazes-insteek. Als er Engels zou zijn gezongen, had Blof dan een internationale uitstraling?

De "wereldse" aanpak op Umoja is sympathiek en eerlijk gezegd, nauwelijks van invloed op het eindgeluid. Ja, af en toe een mondiaal aanvullend gezongen lied, een niet nader te definiëren muziekinstrument. Maar Blof geeft geen moment de regie uit handen.

Ja, ik heb een grote hekel aan muziek van de Gypsy kings en aanverwante groepen, dus Hemingway wordt al gauw geskipd, maar in z'n algemeenheid wordt er prima gemusiceerd, goede composities.

Nummers als Mens (grandioze opening), Laag bij de grond en De hemel is de aarde zijn echt van wereldklasse. De combinatie Engelse/Nederlandse taal in Wennen aan September (met de Counting crows) is ook prachtig. Heb de leden van Counting crows in ieder geval nog nooit horen klagen over een hoog hoempapa gehalte. Trouwens, dan hadden ze zich ook niet voor dergelijk project geleend, lijkt mij.

Nee, Blof maakt eigentijdse knappe, aanstekelijke rockmuziek waar wij ons niet voor hoeven te schamen. Umoja is een zeer luisterbare cd, Blof heeft goede muzikanten, goede composities en in Paskal Jakobsen een prima zanger.

Ja, ik denk het wel musician. Blof zou een internationaal minstens net zo groot zijn als Counting Crows. dat de modieuze blof-bashers dat niet snappen ligt aan hun vooroordeel ten aanzien van teksten die ze van A tot Z kunnen verstaan. Engelstalige teksten zijn vaak veel slechter, maar dan valt het ze niet op.
Verder ben ik het helemaal met je eens. Zij het dat ik Hemningway ook erg goed vind.
Jammer wel dat het na Umoja een beetje lijkt te zijn afgelopen met Blof

Blof zou internationaal net zo groot zijn als Counting Crows ??? Ik vraag me werkelijk af of Blof zoveel airplay had gekregen als nu, als ze een buitenlandse act geweest zouden zijn.

Een Counting Crows fan ben ik niet, maar CCs' muziek zit qua arrangementen en produktie toch een aanzienlijk stuk beter in elkaar (betere muzikanten mijns inziens); bovendien is het tekstueel sterker. Elke tekst van Adam Duritz vertelt een verhaal, daar waar de teksten van Blof (lees Peter Slager) voornamelijk bestaan uit aaneen geplakte cliches en gerecyclede one liners. Sorry, aardige jongens van Blof, maar toch muzikanten met een gebrek aan creativiteit. Namens mijn buitenlandse vrouw moet ik wel zeggen dat 'een manier om thuis te komen' een mooi nummer is . Blof heeft inderdaad een eigen geluid, maar dat heeft meer te maken met het feit dat het al jaren hetzelfde is.

Ik ben zeker geen Blof basher, maar ik ben naar mijn idee qua muziek dusdanig breed georienteerd dat ik wel degelijk het kaf (lees Blof) van het koren kan scheiden (zowel muzikaal als tekstueel). Bij het ontdekken van nieuwe interessante muziek probeer ik zelf op ontdekking uit te gaan (ook via musicmeter) en wil me niet door een zich populair voordoende discjockey voor laten schrijven wat ik goed moet vinden.

Ik weet niet wie je bedoeld met 'een zich populair voordoende discjockey' maar op musicmeter zitten volgens mij liefhebbers alleen maar te pennen.

Ik ben geen discjockey en ik luister ook nooit naar de mening van een discjockey. Hij draait maar wat hij wil, vooral omdat het zijn programma is. Ik laat er mijn smaak niet door bepalen.

Je mag er niet van houden, maar aan kreten als 'Kaf (Blöf) kunnen onderscheiden van het koren' heeft werkelijk niemand iets. Het voegt niets toe en zegt vooral niets over de plaat.

Dat Counting crows (al meerdere malen) meewerkt aan een plaat van Blöf geeft volgens mij wel een goede indicatie hoe er ook internationaal, of door een groep als Counting crows, tegen Blöf wordt aangekeken.

Aangezien Counting crows wereldwijd terecht waardering oogst, is het onzin te stellen dat de muziek van Blöf internationaal niets zou kunnen voorstellen.
Counting crows had er dan niet aan meegewerkt.

Als verzamelaar van aardig wat muziek kan ik beamen dat Blöf heel goed mee kan komen en zich bepaald niet hoeft te schamen, zeker niet voor Umoja.

zomaar een greep:

Het is niet moeilijk om te zien.
Dat de voorraad langzaam opraakt.
Maar misschien is dat wel goed.
Omdat je dan op eigen kracht moet.
En probeer maar te bewijzen.
Dat het goed is wat je doet.
Aan iedereen.

wordt dan:


it aint dificult to see
the source is running empty
but maybe thats good
and try to prove
that its good what yer doin'
to everybody

klinkt idd een stuk beter ook al is het net zo grote kul

of:

Hé!
Ik kom eraan
Nu is het genoeg
Je hebt genoeg gedaan
Hé!
Ik kom eraan
Nu is het genoeg
Voor jou

wordt dan:

He!
i'm coming
now its enough
you did enough
He!
i'm coming
now its enough
you did enough
for you

wordt een lekker vunzige tekst waahaha

Eerlijk gezegd is mijn opmerking van 'het kaf van het koren scheiden' enigszins ongepast en getuigd toch wel van 'enige' arrogantie van mijn kant.

Neemt niet weg dat Blof muzikaal gezien weinig risico's neemt waardoor de meeste Blof producties toch wel erg voorspelbaar zijn.

Oh ja, dit was de Blof-doet-experimenteel-met-wereldinvloeden-plaat? Ik vond dit heel vervelend als mijn ouders dit draaiden... Afrikaanse sentimentele koortjes, indische drums...

sjah, als je ouders iets draaien moet je per definitie tegen zijn

in dit geval is dat geen enkel probleem

Op zich was dat wel zo. Tot aan Umoja. Bij de voorganger daarvan "Omarm" had ik wel iets te veel een deja vu. dat borduurde sterk voort op betere albums als Blauwe Ruis en wat daarvoor zat. Maar Umoja was een vernieuwing die, vond ik, sterk uitpakte. Dat zat hem niet in indiase trommeltjes en afrikaanse koortjes, maar in sterke composities en durven werken met andere musici, invloeden en stijlen. Op Umoja doen diverse internationale grootheden mee, waaronder Christina Branco en Adam Duritz
Umoja was kortom geen voorspelbaar album. Maar Oktober en April vind ik dat juist weer wel.

Toevallig zijn er inderdaad maar weinig artiesten die ik gemeen heb met mijn ouders. Joe Jackson, Neil Young en... nou ja. Bekend probleem natuurlijk.

Zoals zo veel ouders van leden hier blijkbaar doen, draaien ook mijn ouders dit album regelmatig. Nu ben ik zelf niet zo'n fan van deze ondertussen aardig uitgekauwde muziek, maar ik vind toch dat de band hier een aardige keuze gemaakt heeft door elementen van andere muziekstijlen erin te verwerken. De teksten zijn nog steeds niet veel soeps, maar bijvoorbeeld de Japanse trommels (ik zou niet weten hoe die dingen heten) en andere exotische elementen zijn zeer genietbaar en ook zitten hun eigen nummers hier toch goed in elkaar. Van mij dus drie sterren.

de afkeurpen lag al klaar. en het hielp al weinig dat ik nu ziek thuis zit. maar wat hoor ik nu. Dit is best goed. tussen alle tmv en mtv crap hebben wij toch nog een goede band als blof. teksten varieren van normaal tot werkelijk goed(hemingway ). snap eigenlijk niet waarom hansje dit zo nodig moet afkraken. die wereldse invloeden zijn erg sterk.

Ik heb dat gevoel altijd bij deze groep (en bij De Dijk, en bij Acda & de huppeldepup)... Hopppa, pak het woordenboek er bij gooi er een paar ingewikkelde woorden bij die we zelf niet eens snappen, en klaar. Weer een liedje af. NEXT!

Ik weet niet, maar als je al een woordenboek nodig hebt bij de Nederlandse teksten die je aanhaalt van Joy, ben ik bang dat dit niet meer aan Blöf ligt.

Denk je echt, dat een groep als Blöf teksten zit te schrijven met een woordenboek op schoot? En dan daadwerkelijk allerlei moeilijke woorden zit op te zoeken om jou te pesten?

Ik vind de teksten van Blöf altijd heel toegankelijk, er wordt verstaanbaar Nederlands gezongen (wil bij andere groepen ook wel eens anders zijn). Heb je misschien bepaalde teksten van Blöf waarvan je zegt: geen doorkomen aan, als voorbeeld?

Ik denk ook niet dat Blof met een woordenboek op schoot zit. Maar soms heb ik ook wel het gevoel dat er onnodig ingewikkeld gedaan word. Niet zozeer met woorden, maar dat het allemaal wat te abstract word. Maar goed, voor echt wazige teksten moet je zijn bij Tori Amos.
Trouwens degene die wel degelijk met een woordenboek op schoot zat voor zijn teksten is....Andre Hazes.

Dat zal vast niet zo zijn, maar het valt me wel op dat vele zinnen me totaal niets zeggen.

Neem de klok mee. Zet hem ongelijk. Laat de wijzers draaien
Pak je schoenen. Zet ze uit de pas. Ik zal de doos bewaren
Tot-ie vol is

Wat moet ik daar mee?

Misschien helemaal niets, het zou de schrijver nog kunnen worden gevraagd.

Het is qua begrijpen in ieder geval geen abracadabra.

Maar wat moet je er inderdaad mee. Zijn er trouwens ooit veel bands geweest die zinvolle mededelingen hadden? Het valt ons misschien niet altijd op, omdat we vaak Engelse teksten horen. En dan laat je het meestal voor wat het is, ook al is het, als je het allemaal zou vertalen, vaak de grootste onzin.

Het nadeel van Nederlandstalige bands is dat we allemaal precies verstaan wat ze zingen. Maar ik zou maar concluderen dat het niet meer of minder onzin is dan wat andere bands, niet Nederlandstalige, tot ons brengen.

Mee eens. wat is je favo engelstalige band Kasztor? Ga daar nou eens de teksten van uitpluizen. In 9 van de 10 gevallen zul je net zulke, zoals jij het noemt wazige - ik noem het liever dichterlijke - vrijheid tegenkomen.

Wat ook heel veel wordt vergeten is dat teksten van popliedjes niet alleen vanuit een betekenis of onderwerp worden geschreven, maar om klank en ritme te krijgen.
Neem bv. I am the walruss van The Beatles, de hele dark side of the moon van Pink Floyd, veel werk van Bob Dylan....het is vaak onduidelijk waar het over gaat, maar het klinkt lekker, het is ritmische taal,zingt lekker, rijmt....dat is ook iets waar het bij teksten over gaat.
Dus laten we het bij Blof ook eens over de muziek gaan hebben. Een betere band is er in Nederland nauwelijks vandaag de dag.
Ik moet daar wel bij aantekenen dat ik April wat beneden de maat vind.

Floyd heb ik altijd perfect begrepen en de rest van mijn favoriete platen begrijp ik volkomen, behalve m'n metal-muziek, maar dat genre wordt sowieso tekstueel al behangen met cliche's. Maar daarover staat dan wel een duidelijk muzikaal tegenwicht. Blöf vind ik muzikaal niet slecht, maar de muziek is niet opvallend genoeg om de teksten te verdoezelen. Moet wel gezegd dat ik dit stukken beter waardeer dan een Kane, want die holle poses werken vooral op m'n lachspieren of m'n maag, afhangende van m'n humeur.

Ik denk dat I Am The Walrus een typische Lennon-prank is.
Dylan, daar heb ik eigenlijk niet zoveel mee. Ik heb waardering voor z'n oeuvre en er zitten zeker wat klassiekers tussen, maar z'n stem moet ik niet te lang horen.

Even om dit kracht bij te zetten een stukje van ons aller bejubelde Counting Crows:
Everybody's gone
They left the television screaming that the radio's on
Someone stole my shoes
But there's a couple of bananas and a bottle of booze
Oh, well happy new year's baby
We could probably fix it if we clean it up all day
Or we could simply pack our bags
And catch a plane to Barcelona 'cause this city's a drag

Niet geheel toevallig denk ik dan dat ze dit nummer samen met Blof nogmaals opgenomen hebben.

Overigens ben ik een liefhebber van de muziek van Blof, met dit album als hoogtepunt, maar ook de andere albums bevallen me goed. Kwaliteitspop.

Hmm..kom toch terug op een aantal eerder gezegde zaken. Ook al zijn de buitenlandse invloeden een grapje de nummers zijn gewoon goed. Zeker voor een Nederlandstalige rockband. Bijvoorbeeld Mens of Aanzoek zonder ringen zijn gewoon zeer sterk. 3.0 sterren dus..

niet zo goed als Blauwe ruis

Nuttige comment..

Beter dan blauwe ruis.

Topalbum van de zeeuwse heren. Vooral track 12 is erg sfeervol.

Prachtalbum! De teksten zijn bijzonder mooi, de stem van Paskal Jakobsen (misschien wel de mooiste mannenstem van Nederland) komt geweldig uit en de instrumentale begeleiding met duidelijk buitenlandse invloeden maakt dit naar mijn mening het beste album van Bløf, al weet ik dat velen dat niet met me eens zijn. Laat ik meteen van de gelegenheid gebruikmaken om het nummer "Geen Tango" (6) uit te lichten: in alle opzichten mooi, luister er maar naar!!! Ik vind trouwens het album als geheel goed, dus niet alleen dat nummer.

Jawel hoor, vind ik ook Dit is het beste album van Blof. Ik draaide het vanochtend nog en op een of andere manier wordt ik altijd blij van deze muziek. Al die landen, sferen, klanken, het is als reizen...

Ben zeer tevreden met deze cd van Bløf! Muzikaal vernieuwend en sprankelend! Mooie samenwerking met vele artiesten waar Bløf weer iets moois van weet te maken. De teksten zijn tevens ook zeer goed.
Zoals bertus99 zei: ''...Al die landen, sferen, klanken, het is als reizen....'' daarmee is alles gezegd....
5*

een supergoed album hele mooie tracks top!

Een van mijn favoriete albums zo prachtig Een manier om thuist te komen mooiste nederlandse track ooti!!!