Echo & The Bunnymen - Crocodiles (1980)

Deze plaat groeit bij mij behoorlijk. Stond vorige week nog op 4*. Deze week de plaat erg veel beluisterd en zijn de nummers allemaal gaan groeien voor mij. Inmiddels zijn alle 10 de nummers geland en vind ik ze stuk voor stuk prachtig. Tussendoor verhoogt naar 4,5* en nu mijn eindcijfer: 5*.

Heerlijk, zo'n sterk debuut! De eigen sound van Echo & The Bunnymen moet nog verder ontwikkeld worden , maar ze startten hier prachtig. Meteen zijn ze urgent. Met deze plaat grijpen ze terug op de punk muziek van generatiegenoten en voegen daar een vleugje psychedelica aan toe, die niet had misstaan in de late 60's. Ian McCulloch is hier enorm op dreef. Zijn passie in zijn zang , soms tot bijna het maniakale aan toe, trekt me steeds weer! Daarbij zijn de basloopjes van Les Pattinson doeltreffend en hij stuwt zo de muziek steeds weer verder. Favorieten aanwijzen is lastig. De eerste 3 nummers zijn onwijs goed ; kun je een debuut beter starten? Hoogtepunten zijn voor mij op 't moment toch "Rescue" en "Villiers Terrace". Ach wat maakt t ook. Kan ik ze alle 10 aanvinken?

Krachtig debuut hoor met een bloedmooie hoes, wow.
Hier hoor je al het eigen geluid in terug die ze op latere albums nog wat meer eigen hebben gemaakt.
Eigenlijk merk je vanaf het begin al dat dit een hele fijne luisterbeurt gaat worden. Nergens zwakt het echt af en de meeste nummers zijn energiek ten top.
Deze gaat mogelijk op vinyl gekocht worden
Favorieten zijn voor mij atm. toch wel: Crocodiles en going up

Het was 1980, de Koude Oorlog was onverminderd voelbaar met z’n kernwapendreiging en jongeren als ik werden opgeleid om vervolgens werkloos te worden. Althans, dat was het beeld dat via de media op me af kwam.
Bij dit alles kregen we een soundtrack. In mijn geval vooral boze metal vol escapisme en melancholische new wave, een nieuw genre dat uit de kruitdampen van punk tevoorschijn kwam in zowel gitaarpop- als synthesizervarianten. Echo en zijn Konijnenmannen waren typisch zo’n bandje in de gitaarpop, met als voornaamste blikvanger het kapsel van zanger Ian McCulloch en diens klaaglijke stem. Niet zo zwart-somber als bij Joy Division, eerder zoals bij The Cure. Maar dan anders.

Want al op hun debuut Crocodiles hebben Echo en the Bunnymen een eigen geluid, sterk herkenbaar en passend bij die periode. O, o, o, wat had Ian het zwaar. Alhoewel, eigenlijk lette ik niet eens op de teksten, maar ik leidde dat af uit de sferische muziek, gestoken in een passende aparte en fraaie hoesfoto.
Bovendien wordt duidelijk dat McCulloch een capabel liedschrijver is, zeker met gitarist Will Sergeant aan zijn zijde. Diens partijen klagen soms mee, andere malen zijn ze furieus, waarin de echo’s van punk klinken.

Mijn favoriete nummers zijn die met de meeste melodie. In de categorie weemoed zijn dat Monkeys, Rescue en Pictures on my Wall, in de cateorie boos zijn het Crocodiles, Villiers Terrace met z’n pianootje en All that Jazz met het knallende drumwerk van Pete de Freitas en dito gitaarspel.

Van Wikipedia leer ik dat de twee laatste nummers aanvankelijk werden weggehouden van de plaat vanwege de vermeende teksten. In Do it Clean zingt McCulloch de longen uit zijn lijf en klinkt een stranglersiaans orgeltje, Read it in Books bevat wederom de repetitieve drumpatronen die in de wave nogal eens klinken.
Op streaming kom ik bovendien de nodige aardige bonussen tegen, waaronder Simple Stuff uit de eerste dagen toen de band nog met drumcomputer werkte. Leuk om te horen.

Dit was typisch zo’n bandje dat ik met BBC-dj John Peel associeerde, de man die altijd op zoek was naar nieuwe namen. Heerlijke new wave, passend bij een tijdsbeeld en tegelijkertijd onverslijtbaar.

Mooi stukje! Heb jij deze op 4 johan de witt?

Nee, dat niet, jij? Of op 5?

Heb je dat in boeken gelezen?

Al die jazzzz

Mijn probleem –als je dat zo mag noemen– is dat ik in 1981 éérst Heaven up here leerde kennen, en dat was echt een openbaring voor me, niet in de zin van "nieuw" of "onbekend" maar puur vanwege de geweldige nummers die zo indringend een gevoel van desolaatheid zonder wanhoop uitstraalden, kennelijk een levensgevoel dat op dat moment perfect bij mij paste. Toen ik niet lang daarna ook Crocodiles aanschafte (want natuurlijk moest ik weten waar deze geweldige muziek "vandaan kwam") was dat eigenlijk een beetje een teleurstelling: kortere nummers, minder sfeerschets, meer haast dan bespiegeling, en minder "cinemascope" dan op HUH. Bovenal stoorde ik me aan een paar onhandigheden in de composities: Going up opent in overdrive maar schakelt halverwege over naar een anticlimactische lagere versnelling waar het niet meer uitkomt, Rescue heeft een ritmisch flauwe refreinregel ("Wooon't… you come… on down… to my… res-cue") met ook nog eens een verkeerde klemtoon op het laatste woord (want sinds de Thunderbirds weten we allemaal dat het (International) Res-cue is), en Happy death men heeft ook weer zo'n flauw ritme in de manier waarop de titel wordt gezongen met vier accenten op drie woorden. Het leken me allemaal onhandigheden van een band die nog aan het leren was hoe goede en volwassen composities moesten worden gesmeed, en spijtig genoeg waren dat net ook de drie lángste nummers van de plaat.
        Ten tijde van Porcupine begon ik dit eerste album weer te draaien, en sindsdien ben ik wel bijgedraaid. Monkeys opent spannend en neemt daarna tot en met de climax alleen maar in intensiteit toe, het punky titelnummer bouwt daarop voort zonder ook maar íéts van de gekte te verliezen, en de drie middelste nummers van kant 2 vormen in hun onderlinge verscheidenheid voor mij het tweede hart van het album. Mijn bezwaren tegen de drie in mijn eerste alinea genoemde nummers zijn nooit helemaal weggegaan (want nu ik ze weer draai merk ik dat ik nog steeds op die pijnpunten let), maar die vijf ijzersterke nummers, de ruimtelijke sound en McCullochs hier al ruimschoots aanwezige swagger maken dat toch ruimschoots goed, zodat ik uiteindelijk toch een halve ster méér geef dan ik vóór het schrijven van dit bericht van plan was. (Er wordt in deze berichten overigens aan diverse andere bands uit het begin van de 80's gerefereerd, maar mij persoonlijk doet het gitaargeluid van Will Sergeant me af en toe denken aan de Scars, hoewel hun debuut- (en enige) album Author! Author! pas in 1981 zou verschijnen.)
        Beluisterd via de mooie geremasterde CD met aardige bonustracks en de fraaie Shine so hard-EP, maar ik vind het wel een enorme gemiste kans dat de oorspronkelijke single-versie van The pictures on my wall (nog met "Echo" op drums) er niet op staat. Het zal toch niet zo zijn dat de mannen zich er voor schaamden?

Crocodiles werd vaak omschreven als een album waarmee de band meteen haar eigen territorium claimde. Nou, dat klopt helemaal. Deze plaat was mijn eerste kennismaking met een formatie die later een andere legendarische postpunkband op het Korova-label flink in de weg zou zitten.

The Sound werd echter mijn absolute lieveling en de Konijnenmannen konden het sindsdien wel schudden. Nou ja, niet echt natuurlijk. Daarvoor was hun muziek te goed. Maar waar is waar: Ian was knapper om te zien en dat is beter voor de portemonnee. Althans, in de hebberige oogjes van Korova.

Hoe dan ook, de critici in de muziekbladen beoordeelden het geluid toen al als volledig volgroeid. Maar dat moest nog maar blijken; de geschiedenis leert ons inmiddels wel wat anders. Veel indrukwekkender was echter het talent van de jonge Bunnymen om memorabele songs te schrijven. Wat Crocodiles na al die jaren ook nog steeds zo goed maakt, is de ruimtelijkheid binnen de compacte songs: een strak gespannen boog vol korte, felle ontladingen. Vooral Rescue laat dat perfect horen. Dit is een popsong die klinkt alsof iemand op het punt staat te verdrinken, maar tegelijkertijd een feestje aankondigt. Of misschien nog wranger: McCulloch zong ijskoud over de dood, terwijl wij vrolijk stonden te springen op de dansvloer. Geen wollige pretenties of verhullende franjes hier.

Oftewel: hoe gezellig wil je het hebben? Daarom een halfje erbij!

Nu vind ik Rescue het minste nummer en heeft me doen twijfelen om de volle waardering te geven voor dit album. Nostalgische redenen hebben het gewonnen; het was een van de eerste liedjes die ik van ze hoorde op hun verzamelalbum Songs to Learn & Sing, mijn eerste plaat van de band. Pas veel later heb ik hun (eerste) albums gekocht toen ik meer geld te besteden had.