Echo & The Bunnymen - Crocodiles (1980)

Deze plaat groeit bij mij behoorlijk. Stond vorige week nog op 4*. Deze week de plaat erg veel beluisterd en zijn de nummers allemaal gaan groeien voor mij. Inmiddels zijn alle 10 de nummers geland en vind ik ze stuk voor stuk prachtig. Tussendoor verhoogt naar 4,5* en nu mijn eindcijfer: 5*.

Heerlijk, zo'n sterk debuut! De eigen sound van Echo & The Bunnymen moet nog verder ontwikkeld worden , maar ze startten hier prachtig. Meteen zijn ze urgent. Met deze plaat grijpen ze terug op de punk muziek van generatiegenoten en voegen daar een vleugje psychedelica aan toe, die niet had misstaan in de late 60's. Ian McCulloch is hier enorm op dreef. Zijn passie in zijn zang , soms tot bijna het maniakale aan toe, trekt me steeds weer! Daarbij zijn de basloopjes van Les Pattinson doeltreffend en hij stuwt zo de muziek steeds weer verder. Favorieten aanwijzen is lastig. De eerste 3 nummers zijn onwijs goed ; kun je een debuut beter starten? Hoogtepunten zijn voor mij op 't moment toch "Rescue" en "Villiers Terrace". Ach wat maakt t ook. Kan ik ze alle 10 aanvinken?

Krachtig debuut hoor met een bloedmooie hoes, wow.
Hier hoor je al het eigen geluid in terug die ze op latere albums nog wat meer eigen hebben gemaakt.
Eigenlijk merk je vanaf het begin al dat dit een hele fijne luisterbeurt gaat worden. Nergens zwakt het echt af en de meeste nummers zijn energiek ten top.
Deze gaat mogelijk op vinyl gekocht worden
Favorieten zijn voor mij atm. toch wel: Crocodiles en going up

Het was 1980, de Koude Oorlog was onverminderd voelbaar met z’n kernwapendreiging en jongeren als ik werden opgeleid om vervolgens werkloos te worden. Althans, dat was het beeld dat via de media op me af kwam.
Bij dit alles kregen we een soundtrack. In mijn geval vooral boze metal vol escapisme en melancholische new wave, een nieuw genre dat uit de kruitdampen van punk tevoorschijn kwam in zowel gitaarpop- als synthesizervarianten. Echo en zijn Konijnenmannen waren typisch zo’n bandje in de gitaarpop, met als voornaamste blikvanger het kapsel van zanger Ian McCulloch en diens klaaglijke stem. Niet zo zwart-somber als bij Joy Division, eerder zoals bij The Cure. Maar dan anders.

Want al op hun debuut Crocodiles hebben Echo en the Bunnymen een eigen geluid, sterk herkenbaar en passend bij die periode. O, o, o, wat had Ian het zwaar. Alhoewel, eigenlijk lette ik niet eens op de teksten, maar ik leidde dat af uit de sferische muziek, gestoken in een passende aparte en fraaie hoesfoto.
Bovendien wordt duidelijk dat McCulloch een capabel liedschrijver is, zeker met gitarist Will Sergeant aan zijn zijde. Diens partijen klagen soms mee, andere malen zijn ze furieus, waarin de echo’s van punk klinken.

Mijn favoriete nummers zijn die met de meeste melodie. In de categorie weemoed zijn dat Monkeys, Rescue en Pictures on my Wall, in de cateorie boos zijn het Crocodiles, Villiers Terrace met z’n pianootje en All that Jazz met het knallende drumwerk van Pete de Freitas en dito gitaarspel.

Van Wikipedia leer ik dat de twee laatste nummers aanvankelijk werden weggehouden van de plaat vanwege de vermeende teksten. In Do it Clean zingt McCulloch de longen uit zijn lijf en klinkt een stranglersiaans orgeltje, Read it in Books bevat wederom de repetitieve drumpatronen die in de wave nogal eens klinken.
Op streaming kom ik bovendien de nodige aardige bonussen tegen, waaronder Simple Stuff uit de eerste dagen toen de band nog met drumcomputer werkte. Leuk om te horen.

Dit was typisch zo’n bandje dat ik met BBC-dj John Peel associeerde, de man die altijd op zoek was naar nieuwe namen. Heerlijke new wave, passend bij een tijdsbeeld en tegelijkertijd onverslijtbaar.

Mooi stukje! Heb jij deze op 4 johan de witt?

Nee, dat niet, jij? Of op 5?

Heb je dat in boeken gelezen?

Al die jazzzz