menu

Echo & The Bunnymen - Crocodiles (1980)

mijn stem
3,88 (276)
276 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Korova

  1. Going Up (4:02)
  2. Stars Are Stars (2:48)
  3. Pride (2:41)
  4. Monkeys (2:49)
  5. Crocodiles (2:41)
  6. Rescue (4:29)
  7. Villiers Terrace (2:47)
  8. Pictures on My Wall (2:55)
  9. All That Jazz (2:48)
  10. Happy Death Men (5:00)
  11. Do It Clean * (2:49)
  12. Read It in Books * (2:34)
  13. Simple Stuff * (2:38)
  14. Villiers Terrace [Early Version] * (3:08)
  15. Pride [Early Version] * (2:54)
  16. Simple Stuff [Early Version] * (2:37)
  17. Crocodiles [Live] * (5:09)
  18. Zimbo [Live] * (3:36)
  19. All That Jazz [Live] * (2:53)
  20. Over the Wall [Live] * (5:28)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 33:00 (1:06:46)
zoeken in:
avatar van orbit
4,0
En nu heb ik alles gehad! Ik heb hem nog eens beluisterd en kom erachter dat hier minimaal 1,5* bij moet! En zo geschiedde..
Weet niet wat er eerst loos was, de rest van het E&BM materiaal te sterk of niet genoeg crap gehoord daarbuiten om te beseffen dat dit natuurlijk dik voldoende is All That Jazz

avatar van dazzler
4,0
CROCODILES 1980

Kant 1 van dit debuut valt op door
de energieke aanpak van de bandleden.
Verbeten muziek (Crocodiles) met kervende bas,
sterke akkoorden, een sfeervolle toets en een gepassioneerd zanger.

Monkeys bekoort me het meest. Een song die blijft hangen.
Crocodiles bijt ook voldoende van zich af ... knap gitaarwerk.

De eerste drie nummers bevatten reeds al de ingrediënten
die Echo & The Bunnymen in hun latere werk zal verfijnen.
Zo blikt Stars Are Stars nog het meest vooruit qua sound.

Going Up en Pride vind ik minder overtuigend, te fragmentarisch.

Kant 2 van Crocodiles hapt met meer overtuiging toe.

De single Rescue en het onvolprezen Villiers Terrace
(had ook op single gemoeten) zijn met stip de prijsnummers
van dit album. Fijn besnaarde postpunk met krachtig refrein.

Pictures on My Wall is een heropname van de debuutsingle.
Een nummer dat goed laat horen hoe deze groep met één been
in het geluid van de sixties staat. Doors en Velvet Underground.

All That Jazz bevestigt het nog jonge talent. In het postpunk tijdperk
situeert Echo & The Bunnymen zich ergens tussen de uptempo smeekbede
van Siouxsie & The Banshees en de donkere poëzie van The Sound.

Happy Death Men sluit een album
dat net 4 sterren haalt op gepaste wijze af.
De perfecte soundtrack bij de hoesfoto.

Echo & The Bunnymen hebben zichzelf op de kaart gezet.

Met de single The Puppet / Do It Clean
voegden ze nog een dansbaar facet aan hun groeibriljant toe.
De neurotische a-kant ontbreekt (wat een gemiste kans)
op de anders mooi vormgegeven 25th anniversary edition.

De hitpotentere b-kant zorgt er uiteindelijk
toch nog voor dat de poppen aan het dansen gaan.
Wat een schitterend nummer is dit toch.

Is this the blues I'm singing, vraagt Ian McCullough
zich af in volle postpunk tijden ... Echo & The Bunnymen
is een groep die erin slaagt tijdperken en genres te overstijgen.

avatar van Omsk
4,0
Ik durf het woord eclectisch nauwelijks te gebruiken (een vriend van mij gebruikt het altijd als scheldwoord als hij het over muziek heeft), maar dit soort gelaagde donkere compacte spring- en stuiterwave begint meer en meer mijn ding te worden.

avatar van frolunda
4,0
Sfeervol en uitstekend album en één van de betere debuut platen uit de jaren tachtig.Nummers als Pictures on my wall en Rescue blijven toppers.Op uitgebreidere versie staat ook nog Do it clean nog zo'n geweldig nummer.De opvolger Heaven up here vond ik zelfs nog beter en sfeervoller.

avatar van brandos
4,5
Welke jongen droomt er nou niet van? Spelen in een bandje en er zo cool uitzien maar vooral klinken als the Bunnies. En debuteren met een plaat als 'crocodiles'. Grote gevoelens met een kleine bandbezetting, alles zit er in. Zwarte romantiek die vanuit je speakers een ongekend schijnsel oplevert in je kamer. Deze plaat die speciaal voor jou lijkt te zijn gemaakt.

avatar van Manfield
5,0
Heerlijk, zo'n sterk debuut! De eigen sound van Echo & The Bunnymen moet nog verder ontwikkeld worden , maar ze startten hier prachtig. Meteen zijn ze urgent. Met deze plaat grijpen ze terug op de punk muziek van generatiegenoten en voegen daar een vleugje psychedelica aan toe, die niet had misstaan in de late 60's. Ian McCulloch is hier enorm op dreef. Zijn passie in zijn zang , soms tot bijna het maniakale aan toe, trekt me steeds weer! Daarbij zijn de basloopjes van Les Pattinson doeltreffend en hij stuwt zo de muziek steeds weer verder. Favorieten aanwijzen is lastig. De eerste 3 nummers zijn onwijs goed ; kun je een debuut beter starten? Hoogtepunten zijn voor mij op 't moment toch "Rescue" en "Villiers Terrace". Ach wat maakt t ook. Kan ik ze alle 10 aanvinken?

Gast
geplaatst: vandaag om 13:05 uur

geplaatst: vandaag om 13:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.