Lady Gaga - ARTPOP (2013)

Lady Gaga.... ik vond er in het begin niks aan totdat de nummers van het debuut me ergens toch begonnen te grijpen en ik overstag ging (heb haar zelfs live gezien). Deze dame had in haar genre potentie (kon zelf spelen en zingen i.t.t. sommige van haar collega's).
Het nummer Born This Way vond ik leuk maar toen het album kwam ging het een beetje fout: iets too much, te volgepropte nummers die al minder goed bleven hangen en mevrouw ging dat compenseren met nog meer gekkigheid in haar presentatie.

Artpop.... nee, daar was ik al niet zo nieuwsgierig meer naar als indertijd naar het uitkomen van Born This Way, sterker: het zou wel eens kunnen laten zien of ik Gaga definitief kan afschrijven of dat ik haar blijf volgen als zijnde goede popartieste.

Ik kan er kort over zijn: ik hoor haar bekende deunen in een ietwat ander sausje, ik hoor te vaak die dichtgemetselde sound van de voorganger en ik heb te vaak een Gaga gezien die nog verder en gekker wil doen qua presentatie dan ze al deed (naakt optreden in een homobar???!!!).
Ik hoor een artiest die over haar hoogtepunt heen is, de nummers vervelen me ongelooflijk (waar ik haar eerste nummers nog steeds met plezier kan aanhoren).
Jammer, want juist Lady Gaga kán zingen, kán spelen en kán haar eigen nummers schrijven of moet ik nu zeggen kón schrijven? Deze nummers doen me helemaal niks. Waar op de voorganger nog een paar nummers wel goed vielen daar kan ik hier bitter weinig leuks ontdekken. Ongeïnspireerd en lui: zo zou ik Artpop willen noemen (al die flauwe varianten op de titel laat ik achterwege want die zijn net zo goed lui en ongeïnspireerd).

Blijkt ze voor mij toch een beperkte houdbaarheid gehad te hebben. Kan gebeuren, haar monsters zullen vast wel weer uit hun panty gaan maar hoe lang nog?

Ik moet er nog even aan wennen. Het is niet heel slecht, maar vind het ook niet heel erg goed! Voor mijn doen is het een groeier, denk ik. Bij The Fame was ik meteen verkocht, net zoals bij de versie Monster. Alleen sindsdien vind ik haar zeer achteruit gegaan. Vind 'Applause' en 'Gypsy' tot nu toe goed. Voor de rest ben ik niet echt verkocht. Leuk voor de fans, maar ik wacht op het album van Britney!

Na Born This Way komt Artpop, tenminste in de wereld van Lady Gaga. Born This Way was een draak van een album, één grote rotzooi, een miskleun. En Artpop? We zullen het zien, maar met pop-art heeft het weinig te maken. Eerste single ‘Applause’ was prima te behappen, het had wellicht wat minder hitpotentie dan bijvoorbeeld ‘Born This Way’of ‘Pokerface’, maar qua sound zit het nummer prima in elkaar.

Artpop begint in de vorm van ‘Aura’ met wat valse gitaarpartijen die overgaan in grootse alien-achtige beats, gedateerde synthpartijen en slecht hoorbare vocals. Het is een voorbode voor de plaat, heel Artpop (eigenlijk moeten we van Lady Gaga het als ARTPOP typen, maar we laten ons door haar niet de wet voor schrijven) staat vol met zulke flauwekul.

Lees verder op: Lady Gaga – Artpop | ROAR E-Zine - roarezine.nl

Waarom LADY GAGA de potentie heeft om uit te groeien tot een eclectische superster a la DAVID BOWIE (ja, ik durf hé):

Lady Gaga overtreft al mijn verwachtingen. In tegenstelling tot wat veel critici en luisteraars zeggen, vind ik ARTPOP haar meest ambitieuze én krakkemikkige plaat tot op heden, and that's a good thing. Voor het eerst in haar carrière zoekt ze de grenzen van dubbelzinnigheid op, zonder duidelijke conclusies te trekken, iets dat men niet van haar gewend is. De reden dat ARTPOP mij al zo lang in zijn greep houdt ligt waarschijnlijk ook aan het feit dat ik dit album op het juiste moment heb ontdekt. Net als Gaga sta ik aan het begin van een artistieke zoektocht, die mij dwingt om bepaalde zelfopgelegde restricties te doorbreken, omdat ik anders niet verder raak in mijn persoonlijke ontwikkeling. Bovendien las ik Arthur C. Danto's ''Andy Warhol'' kort voor mijn eerste luisterbeurt. Het reproduceren van iets dat op massale schaal geconsumeerd wordt, maar dan in een andere vorm, is iets waar Gaga zich ook in gespecialiseerd heeft (zie: al haar werk).

ARTPOP kent genoeg mindere nummers (Jewels & Drugs, Swine, Dope) die te eenzijdig en simpel zijn voor een album met deze pretenties. Aura, ARTPOP en Applause daarentegen bevatten een existentiële boodschap waarmee ik me al snel kon identificeren, zeker gezien mijn interesse in de audiovisuele kunsten. Een passender openingsnummer dan Aura had Gaga niet kunnen kiezen. In dit nummer rekent ze af met haar oude ik. Ze bevrijdt zichzelf van haar eigen kader binnen de hedendaagse popmuziek. Ze gebruikt haar stem om de contrasten tussen haar oude en haar nieuwe geaardheid te accentueren. In de eerste minuten moeten we ons erdoor heen worstelen, tot ze zichzelf, en haar (artistieke) stem hervindt, zodat ze kan maken wat ze wilt zonder te dansen naar de pijpen van de muziekindustrie.

In de nummers Venus, G.U.Y. (Girl Under You), Sexxx Dreams en MANiCURE bestrijkt ze feministische thema's, het belang van seksuele vrijheid (zowel voor vrouw als man) en zelfacceptatie binnen de hedendaagse maatschappij. Hoewel het allemaal fijne popnummers zijn, is er weinig nieuws onder de zon, toch zal ik in mijn conclusie uitleggen waarom dit in haar voordeel kan gaan werken. In Do What U Want steekt ze een metaforische middelvinger op naar de media en de manier waarop zij, en de vrouw in het algemeen, geportretteerd wordt. Het nummer ARTPOP is vrij simpel, maar spreekt mij aan omdat ik me in het verleden teveel heb aangetrokken van andermans meningen, iets waar ze tegen predikt. Dan gaat ze in Donatella en Fashion! in op haar liefde voor mode en dat je je als tiener niets aan moet trekken van de publieke opinie, maar gewoon je eigen passie moet volgen (en dat daar ook mee gepronkt mag worden). Mary Jane Holland gaat (net als Dope) over haar drugsgebruik terwijl Gypsy een dankbetuiging is aan haar fans over de hele wereld.

En dan sluit ze af met Applause, een hele dikke plaat die op een ambigue wijze omgaat met het vraagstuk of ze populaire popmuziek wil blijven maken of dat ze meer de kunsten moet betrekken (waarvan ze weet dat het haar inkomsten en fans kan kosten: ''I stand here waiting for you to bang the gong. To crash the critic saying, "is it right or is it wrong?" alsof ze bij voorbaat al wist dat dit album ging floppen).

Gaga lijkt niet te weten welke richting ze op wil, simpelweg omdat ze zelf ook nog zoekende is. Zo zegt ze in BBC's The Culture Show: ''I don't actually create with the intention of the finale.'' en ''With ARTPOP I want to put art in the front to show that being a student is okay.'' ook gaat ze in op het bekende verschijnsel dat beginnende kunstenaars vaak nog teveel kopiëren van hun idolen: ''And I'm still very young in the duration of my work, and if you look at the early work of many artists over a sphere of many mediums, you can see them channeling and imitating and bringing along the artist that they've admired and learned from their teachers and then... later on in their careers, that's when the real, sort of, amazing work starts to happen.'' Dat ze dit uit zichzelf toegeeft is bewonderenswaardig.

Als opzichzelfstaand album is ARTPOP matig. Maar als Gaga op dit werk blijft voortborduren, dan zal deze plaat aan het eind van haar carrière wel eens gezien kunnen worden als de bepalende kentering binnen haar repertoire. Enkel als ze besluit deze weg definitief in te slaan, natuurlijk. Het zou een prima overgangsalbum zijn. Aan de ene kant bedient ze het mainstream publiek, terwijl ze ook al lichtelijk laat doorschemeren een andere kant op te willen gaan. Vooral een superster als Gaga (''The first true millennial superstar.'') kan dit enkel en alleen geleidelijk doen, omdat ze anders teveel fans zou verliezen.

En ja, ik bewonder haar omdat ze fouten durft te maken, ze denkt out-of-the-box terwijl ze ook binnen de kaders van haar eerdere werk had kunnen blijven. Lekker buiten de lijntjes kleuren. Vind ik leuk!

Salomonsoordeel: