Mike Oldfield - Man on the Rocks (2014)

Vandaag de super deluxe editie ontvangen. De reguliere cd heeft z'n eerste draaibeurt er op zitten en ik moet zeggen, ik ben gematigd positief. Een klein overzicht van
de pluspunten:
Mooie verpakking.
Mike heeft de gitaar weer opgepakt en excelleert eindelijk weer in schitterende solo's.
De keuze voor één zanger komt de continuïteit ten goede. Luke Spiller draagt de nummers op meer dan verdienstelijke wijze hij klinkt beter en frisser als hij eruit ziet.
Er zit een cd met door Mike gespeelde en gezongen demo's bij. Die heb ik nog niet beluisterd, maar ik vind de demo's van Mike meestal minstens zo interessant als de definitieve versies.
De muzikanten die Mike om zich heen heeft verzameld, zijn uiterst bekwaam. Er staat hier voor het eerst sinds Crises weer een echte band te spelen. Ik hoop op een tour!

Toch ook een paar smetjes:
De kwaliteit van de nummers is op het eerste gehoor erg wisselend.
De teksten zijn misschien persoonlijk, maar neigen wel erg naar 'rijmelarij'.
Een aantal bruggetjes overtreft qua melodie het refrein.

Nog even geen waardering, ik heb me hier in het verleden bij Music of the Spheres wel erg op vergaloppeerd. Ik heb wel de neiging om nu al te stellen dat deze plaat een aantal van de beste vocale Oldfield nummers herbergt.

Ik ben Oldfieldfan sinds Tubular Bells. Helaas heeft Mike ook wat mindere platen gemaakt en zéker een die ik verafschuw: Guitars. Music of the Spheres vond ik ook niets.
Ik heb net 4 nummer van deze Man on the rocks beluisterd, en deze cd is een vreemde eend in de Oldfield-bijt.
Poppy songs met een jaren 70-sausje en Mike die met zijn unieke manier van gitaar spelen goed aanwezig is. Leuke cd, althans die 1e 3 nummers, maar ik mis de tijden van Tubular Bells, Ommadawn, Hergest Ridge en Amorak.
Als ik Mike's hele carrière uit mijn eigen oogpunt bekijk was Songs of distant earth zijn hoogtepunt.

Ik heb stiekem even gekeken bij de stemmen van Pparos en ik zag dat dit de 2de stem was bij een Oldfield album, de andere was voor een remix album dus of hij dan het Oldfield geluid wel echt kent weet ik niet. Dit is natuurlijk wel een aanname dus ik kan het mis hebben en moeten er nog vele stemmen vergeven worden.

Maar goed mijn bevindingen:

De box bestaat uit drie cd's. Als eerste het standaard album, de 2de schijf is een instrumentale variant van het album en op de derde staat een (gedeeltelijke demo) versie van het album waarop Oldfield alles zelf doet dus ook de zang. Op de derde schijf staat na het album ook nog een viertal remixes/andere versies van nummers op het album.

De box is qua omvang zo ongeveer net zo groot als een dvd, qua dikte is deze wel een stuk dikker dan een dvd. In de box zit een echtheidscertificaat, een vijftal fotokaarten en een boekje specifiek voor de 3 cd box.

Dan de muziek, het goede nieuws is dat het al enigszins bekende Sailing het slechtste nummer van de plaat is. Het was al wel bekend dat het een popalbum zou worden in de stijl van de popkanten van Five Miles Out en Crisis. Dit klopt ook wel, op een enkel moment na geen dance invloeden maar gewoon een eerlijk poprock album met de nodige folk invloeden. Het klopt wel dat er geen lange solo's in zitten maar het Oldfield gitaar geluid is zo uniek en zo herkenbaar dat je dit direct zult herkennen.

De zanger Luke Spiller doet zeker zijn best en is geen slechte zanger, het had van mij nog wel iets "vetter" gemogen. Muzikaal is het niet direct een ultiem album. Veel herkenbaar materiaal en muzikaal weinig spannend. Tekstueel is het niet heel diepgaand maar dat komt bij Oldfield ook niet al te vaak voor. Dus een matig album? Nou dat valt wel mee, het klinkt soms wat dun maar wel vertrouwd Oldfield. Verwacht geen Amarok, Ommadawn of ander meesterwerk maar gewoon een lekker in het gehoor liggend album.

Met een beetje goede wil kun je zeggen dat Man on the Rocks consequent is: het album is een hecht geheel van popliedjes met steeds dezelfde zanger in de hoofdrol.

Daarmee houdt het positieve nieuws zo ongeveer op. Het ene nummer is nog voorspelbaarder dan het andere en de zang van Luke Spiller wordt al snel vermoeiend. Vanaf het schreeuwerige Nuclear wordt het niveau bedenkelijk en wat mij betreft is Irene het 'ideale' AOR nummer. .

Een enkele keer, wanneer de zanger eindelijk zijn mond houdt, hoor je een echo van de grote Oldfield uit het verleden. Tijdens de outro van Castaway bijvoorbeeld. Maar die momenten zijn helaas niet genoeg om mijn oude held een voldoende te gunnen.

Zal het eens een luisterkans geven. Beter goed gejat dan slecht geschreven zeggen ze meestal.

Long time Oldfield observer hier. Of zeg maar gewoon een fan. Over het algemeen merk ik wel dat de meesten hier (al dan niet fan) het er over eens zijn dat de kwaliteit van Oldfield's latere jaren doorgaans niet van het niveau was van het begin. Ik probeer geen oordeel te vellen over het wel of niet waar zijn van die stelling. Ik denk dat de waardering in sterren van alle albums door de jaren heen een redelijke weerspiegeling is van de kwaliteit van de platen. Zelf kan ik gerust een andere voorkeur hebben, want muziek is nu eenmaal een kwestie van smaak.
Kijkend naar Man on the Rocks wil ik er zelf 3-3,5 ster aan geven. Die 3 komt dan vooral door de laatste 2 nummers, waar ik echt niks mee heb. De rest vind ik wel weer goed te pruimen, en van tijd tot tijd zet ik de plaat ook graag op. Niet dagelijks, maar periodiek krijgt ie wel een slinger. Vinyl, CD of stream is dan vooral een kwestie van de mood of the day. Wil ik iets vasthouden, bekijken, lezen, of kies ik puur voor gemak... (dat krijg je met fan verzamelaars).