Mike Oldfield - Man on the Rocks (2014)

Nou vooruit dan. Zien we het maar door de vingers.

Overigens zie ik niet wat belabberd is aan wat voor Oldfield plaat dan ook. Het idee hoeft je niet te bevallen maar topkwaliteit krijg je standaard.

We zijn toch allemaal ook muziekliefhebbers?

We hebben nu van twee muzikanten, twee verschillende platen gekregen: Oldfield geeft deze pop/rock plaat, en Reed geeft ons Tubular Incantations Hergest Dawn II.

Ik kan de Reed-plaat echt aanbevelen. Vind je het niet leuk, dan laat je hem links liggen. Vind je hem wel leuk, dan heb je weer een mooie, ouderwetse instrumentale symfoplaat in huis. En daar wordt ook wel een beetje om gezeurd, de laatste tijd.

Zal het eens een luisterkans geven. Beter goed gejat dan slecht geschreven zeggen ze meestal.

Bovendien, herhalen/herkauwen is een geheel andere optie dan in je genre mooi meegaan met de tijd. Dat doet bijvoorbeeld Marillion.

Mike Oldfield heeft alle ruimte gehad (en genomen) om te experimenteren in zijn "soort". Zoals alles in de eerste jaren na Incantations. Best gewaagd maar per saldo geslaagd omdat hij voldoende creativiteit en motivatie wist op te brengen.

Ik heb geen idee waarom Man on the Rocks plotseling een persoonlijk rootsy album straight from the heart zou zijn en al zijn andere albums dan blijkbaar niet. Bovendien, al zou dit zo'n album zijn, dan is dat nog geen garantie voor goede muziek.

Nou, dat staat toch wel als een paal boven water. De man is zoals vele ouder wordende muzikanten in de fase van zijn leven beland dat hij gewoon eens de muziek wil maken waar het voor hem allemaal mee begon. Wat daar goed aan is mag je zelf bepalen maar het komt in ieder geval een stuk spontaner, directer en echter over dan dat uitgedokterde mijlenverre gezweef in de ruimte waar je ook wel eens mee bent uitgevlogen op een bepaalde leeftijd. In die zin is het voor mij althans dus een uitstekend album met hele goede muziek.

Van Marillion heb ik overigens meer 'eigentijdse' albums moeten laten liggen dan van Mike kan ik hier nog aan toevoegen. Die zijn dan ook weer op hun oude(re) schreden teruggekeerd vanwege de onvrede bij de 'massa'. Het hoeft dus niet altijd zo glorieus uit te pakken.

Ja, met "mijlenver gezweef in de ruimte" doet Oldfield mij ook geen plezier, muziek waar hij de afgelopen 20 jaar ook nog wel eens mee wilde komen.

Om heel eerlijk te zijn vind ik Amarok dan een prachtig voorbeeld van een geëvolueerde vorm van de oorsprong van zijn muziek. Daar hang ik dan ook met plezier 5***** aan. Maar daarna is het er voor mij niet veel beter op geworden. Man on the Rocks helaas niet meer dan een verzameling ongeïnspireerde niemandalletjes, geen sterke nummers.

Ik zie niet in waarom dit niet geinspireerd zou zijn. Het is een hele ongedwongen en oorspronkelijke feelgoodplaat geworden. Een waar je nu eens je stropdas wat losser voor mag doen ipv dat je amper meer lucht krijgt bij die gecompliceerde meesterwerken. Nee hoor, prima album. En weer een fijne produktie ook.

Ongeïnspireerd vind ik anders wel een woord dat mettertijd bij Oldfield is gaan passen.

Zo van, het is tijd voor een plaat, wat heb ik nog liggen dat ik verder kan afwerken
en op welk succesvol themaatje uit het verleden kan ik een zoveelste variatie bedenken?

Amarok was inderdaad een verademing op het moment dat hij met Earth Moving
in een soort muzak moeras was beland (een tendens die al was ingezet op de vocale zijde van Islands).
The Wind Chimes had nog de ambitie om dat ongrijpbare natuurelement in muziek te vangen.

Op Heaven's Open, zijn inpakken en wegwezen plaat voor Virgin, wekken de door hemzelf
ingebrulde nummers de indruk dat er niets meer te rapen valt, maar op Music from the Balcony
hoor ik een Oldfield die op een speelse manier met jazz-patronen durft te flirten.

Tubular Bells II was een creatieve en voor mijn part ook gerechtvaardigde update
van zijn meesterwerk. Een mooie manier om dat stuk nog eens een laatste maal te vieren.
Helaas zou het wat TB betreft daar lang niet bij blijven.

Ook op The Songs of Distant Earth had Oldfield nog een verhaal,
al was het de roman van Arthur C. Clarke die hem daar letterlijk in stuurde.
Zijn muziek was modern, hield de vinger aan de pols van de opkomende elektronica.

The Voyager verwarde mystiek met mist-iek: ik hoorde of zag niet waar hij met die plaat naartoe wilde.
Ik haakte af. Dat wil zeggen: ik kocht zijn platen niet meer, maar bleef aanvankelijk nog luisteren.

Maar telkenmale hoorde ik datzelfde ongeïnspireerde herhalen van zijn eigen muzikale echo.
Dat hij dat nog niet uitdrukkelijk gedaan had met zijn jaren 80 popsong werk, maakt hij nu goed
met Man on the Rocks. Maar het blijft dan ook gewoon aardig om hem zo nog eens te horen.

Ik verwacht meer van het nog te verschijnen bonusmateriaal van de remasters
van Discovery en The Killing Fields dan van een nieuw Mike Oldfield album, helaas.

Al is Man on the Rocks in zekere zin een verdienstelijke plaat
(goeie vondst ook die jonge gozer op vocalen), maar Oldfield kan zo veel beter.

Dat staat dan ook wat mij betreft
al 20 jaar in koeien van letters onder zijn rapport: niet slecht, maar kan zoveel beter.

Bah. Geef mij maar, in het geval van Mike Oldfield, de psychisch labiele neuroot met een neerslachtig karakter.
De angstzweet van de passagier met vliegangst in een vliegtuig bij turbulentie in zwaar weer. En dat weten om te zetten in muziek.

Mist en regen. Rotsen en de donkere branding in een desolate omgeving.
Volgens mij passen bij dit soort thema's het woord oorspronkelijk heel goed.

Niet bij een vakantie op een tropisch eiland. Het is haast tegennatuurlijk, in het geval van Oldfield.

Met feelgoodplaten kun je de grachten dempen. Daar zijn er trouwens ook genoeg van, velen beter dan deze.

Kwestie van smaak en beleving dus. Met wat er recentelijk allemaal aan vliegrampen al is gepasseerd is dit dan toch weer een welkome afleiding met de weer wat betere weersvooruitzichten.

Met niet meer te bevatten progexperimenten kun je overigens evenzovele grachten dempen. En ook velen 'beter' dan van onze onvolprezen TB luiwammes op de Bahama's.

De finesse zat hem er in dat er geen vliegramp gebeurde, alleen de angst werd op Five Miles Out mooi weergegeven.

Het spijt mij. Oldfield mag van mij elke muziekstroming eens brengen die hij graag wil en dan noemen we het Oorspronkelijk en Eindelijk Vrij Van Zijn Ketens.

Maar ik trap daar niet in. Ik had deze plaat van elke willekeurige ander artiest ook niet goed gevonden en ik ga er geen positieve waardering aanhangen, juist omdat het Mike Oldfield is.

Weet je wat het is, die zanger zit sowieso al in een andere band, die ook weinig potten breekt. Dan hoor je een muzikale omlijsting die door willekeurig welke andere artiest ook had kunnen worden gespeeld. Er is geen moment dat je denkt dat Mike Oldfield lekker aan het spelen is.

Als je "wie herkent deze artiest" bij dit album zou spelen, wordt de anonieme Oldfield zonder voorkennis niet herkend. Het is dat het op de hoes staat. Een niet te definiëren artiest met magere songs met weinig ambities.

Voor sommigen luistert het wellicht lekker weg. Ik stel zwaardere eisen aan Mike Oldfield en dat doe ik dan gebaseerd op zijn oeuvre. Ik weet ook wel dat successen uit het verleden geen garanties bieden voor de toekomst. Maar hier maakt Mike Oldfield zich er wel heel erg gemakkelijk van af.

Maar jij mag het uiteraard prachtig vinden

Laat ik Five Miles Out nou weer een draak vinden.......... En wie kende Maggie Reilly eigenlijk op dat moment, en zovele andere gastzangers die mij volslagen onbekend waren. Je kunt van Oldfield zeggen wat je wil, qua vocalisten, nog niet verpest door het sterrendom en dus gemotiveerd hun beste beentje voor te zetten, heeft hij altijd een fijne neus gehad. Als hij hiermee jong talent ook weer een kans wil geven is daar niks mis mee. Met Bonnie Tyler is ie dan wel tot op zn kruis uitgegleden maar dat was dan gelukkig ook maar een eenmalige ervaring. Ook op een eiland overigens............ zou het daar misschien aan liggen?

Ik zou trouwens weinig moeite hebben gehad het uit duizenden herkenbare gitaargeluid van Oldfield hier in te herkennen. Ook de songstructuren zouden me gelijk die richting opsturen. Dus zo anoniem vind ik het nou ook weer niet.

Voor de rest gewoon een prettig wegluisterende degelijke basic plaat zonder franje.

En toeters

En tubular bellen

Godezijdank.

Zat belangstelling bij dit album, zie ik.
Heeft de oude vos de hitparades weer gevonden, ofzo?
Ik vraag dit maar even ter informatie omdat ik hier in Amerika de Top 40 helemaal kwijt ben...

Ik denk dat geen enkele user hier de top40 volgt. Maar we hebben zo onze eigen top-nogwats, toch?

Nou nog wel een beetje hoor Ozric maar daar staat Oldfield in ieder geval niet in

Het was aan de users die zich wekelijks bezighouden met nieuw uitgebrachte muziek in het mumeafrekening topic in ieder geval niet besteed

Wanneer zou trouwens de remaster van discovery uitkomen?

Deze vraag misschien beter bij het album zelf plaatsen? Krijgt het wellicht wat sneller de aandacht.

Mijn hemel, wat is de eindscore van deze plaat gedaald in de loop van het jaar.

Alleen jij en Bluebird vinden het echt leuk zo te zien.

Een gemiddelde van 3,21 voor een afgezakte ouwelullenplaat is helemaal niet slecht toch?

Maar ja, het is dan ook de kunst om alles een beetje in het juiste perspectief te zien als men er een verwachtingspatroon er op nahoudt waar een artiest tot in de kist nog aan moet voldoen.....

Nou ja. In elk geval krijgt het de nodige aandacht.

Dat kun je van de nieuwe Heep en Wishbone Ash plaat nauwelijks zeggen.

Als je dit eindcijfer vergelijkt met de andere platen, dan krijg ik toch een vertekend beeld.

En wie weet, jij misschien ook nog wel als Kwienverslaafde.

Al gehoord overigens? Wel aardig hoor.

Mike Oldfield...?????.Mike Oldfield.... ??

Ik herinner mij ineens dat ik een belangrijke afspraak heb.......

IK denk dat als mijn zoon geen fan was van de game Metal Gear Solid ik deze cd nooit zou hebben beluisterd. 'Oldfield?' was mijn verbaasde reactie toen hij me Nuclear liet horen. "Dit is Oldfield?' en 'Leeft die dan nog?' waren mijn eerste niet erg eerbiedige reacties.
Ik vond de combinatie van Metal Gear Solid en Oldfield ook niet erg voor de hand liggend. Metal Gear is zwaar en duister, zeker als je de trailer van The Phantom Pain bekijkt - METAL GEAR SOLID V: THE PHANTOM PAIN | E3 2015 Trailer [Long] (EU) - YouTube - en Oldfield was toch altijd zo'n lieve jongen.
Ik was destijds (1973) erg blij met Tubular Bells en later iets minder met Hergest Ridge en Ommadawn, en ik kan me nog iets herinneren van zijn zus, maar verder is mijn universum leeg van Oldfield. Tot ik Nuclear hoorde.
En dat maakte wel nieuwsgierig, het nummer is naar mijn mening niet erg Oldfields. Het klinkt toen ik de rest van dit album hoorde ook veel desolater dan de andere nummers. Ik ben toch wel aangenaam verrast door dit album, ik heb het nu 3 keer gehoord en het is zeker niet slecht. Ook niet dat het je bij je kuif pakt maar dat doet maar 1% van alle muziek die ik ken. Nu is mijn kuif ook niet meer wat het ooit was, maar voila.
Oldfield heeft een erg aardig album afgeleverd dat zelfs de fans hier verrast.

2 sterren voor dit niemendalletje van Oldfield. te sereen, te lief en zo binnen zijn randjes. Maatjes op drum begeleid door gitaar in up tempo dat nergens variatie heeft op de gebaande momenten na.

20 januari weer een nieuw album zag ik: Return to Ommadawn.

Alweer mooi nieuws en dank daarvoor. Opvallend dat veel oudere artiesten weer teruggrijpen naar vroeger. In het geval Oldfield is dat met een knipoog vast te stellen aangezien TB nummer zoveel wel iets teveel van het goeie zou zijn.

Ik heb zonet een fragment gehoord van Return to Ommadawn.

Ik hoorde een slappe Oldfield adaptatie van Telstar van The Tornados,
gevolgd door een botte remix van het Ommadawn koor en een klinische gitaarsolo.

Een link voor wie mij niet zou geloven: video 2 on Vimeo.

Het komt nooit meer goed tussen Oldfield en dazzler.