Mike Oldfield - Man on the Rocks (2014)

Ah, daar staat hij, het nieuwe album van Oldfield. Geen TB connecties deze keer, altijd weer iets om naar uit te kijken al moeten we nog even wachten.

Ik ging zeggen: vreemd, geen Tubular Bells 3D Esthetic Extended Bonus Part V. Vigil was me voor.

Met Mike Oldfield heb ik het ondertussen wel gehad, eerlijk gezegd. Niet dat zijn recente platen slecht zijn, ze zijn zeer genietbaar, maar hij heeft toch wat last van - laat ons zeggen - het Moby-syndroom.

Ach, niet schelden voor je geslagen wordt! Elk album kan verschillend zijn en volgens mij heeft Mike Oldfield hier geruime tijd over gedaan, langer dan ooit (6 jaar).

Het duurt inderdaad nog even voor het album uit is, Maar ach, dan kunnen we in ieder geval alvast ons lijstje voor 2014 gaan opmaken en er ook naar uitkijken.

Ik ben wel benieuwd. Mike Oldfield heeft vele muzikale wegen bewandeld, meestal geslaagd, soms even wat minder geslaagd.
Maar ik heb wel respect voor zijn werk en de man zelf. We wachten het dus nog maar even af.

Ik heb ook nog geen tracks of passages kunnen vinden. Zo te zien sowieso geen lange uitgesponnen instrumentale stukken.
Ik weet wel welke zanger er gaat zingen, Luke Spiller van The Struts.
Het schijnt een afwisselend album te zijn, met commerciële rockers als ook folk en zelfs gospel, volgens zijn site:


Ik hoopte op een kleine bijdrage van oude bekenden zoals Maggie Reilly maar dat gaat niet gebeuren. De enige andere muzikanten die worden genoemd zijn bassist Leland Sklar die vooral afkomstig is uit de westcoast en southern rock kant. En drummer John Robinson (o.a. van Daft Punk).

Leland Sklar is die baardmans die alle 80's platen van Phil Collins ingebast heeft (onder andere). Hij heeft meer dan honderd platen ingebast.

John Robinson schijnt de drummer te zijn die op de meeste opnames ter wereld heeft gespeeld.

Michael Thompson (gitaar) idem ditto (van Cher tot Aguilere tot Mariah Carey.

En verder nog Matt Rollins, die ook bij meer dan tientallen muzikanten heeft meegespeeld.

Een dure groep sessiemuzikanten dus. Er moet flink in de buidel zijn getast.

Alleen Luke Spiller is een onbekende, maar dat zijn The Struts ook.

Sklar zit tegenwoordig ook in Toto, grote basnaam hoor.

ALs ik het nu zo lees dan kan dit zeker interessant zijn. Interessante line-up in ieder geval. wel ben ik enigszins verrast dat oldfield weer onder virgin zit.

De Virgin van de 70s heeft werkelijk niks meer gemeen met de Virgin EMI van nu.

Nee, hij tourde alleen met ze in 2007/2008. Nathan East is momenteel de bassist van Toto. Sklar staat wel op de live registratie "Falling in Between Live". Daarnaast behoort ook hij bij één van de meest gebruikte sessiemuzikanten ter wereld met meer dan 2000 albums op zijn naam(!)

Indrukwekkende naam, maar zo te zien geldt dit voor alle sessie muzikanten van dit album. Het maakt me nieuwsgierig naar het eindresultaat.

Ow oke, hij zit er al niet meer in. Nou ja wat maakt het uit. Er schijnen een paar rockers op het album te komen voor zover ik het begrepen heb. Slechter nieuws is dat de plaat naar alle waarschijnlijkheid pas eind feb. uit gaat komen.

Stond bij een Phil Collins show ooit in de buurt van een goed hoorbare basmonitor. Pfffff killing goed gewoon. Zeg maar rustig een gigant die man. Heeft trouwens begin jaren 70 ook voor Jackson Browne, James Taylor, Carole King en David Lindley bas gespeeld.

28 feb is de nieuwe release datum.
Er komen 4 verschillende versies van dit album

enkele cd
dubbel cd
drie cd's in een luxe box
dubbel lp

Er is voor elck wat wils.
Ik geloof dat ik de enkele cd heb besteld, al weer lang geleden.

Misschien is het een antieke denkwijze, maar ik wil bij het beoordelen toch vooral de basis voorgeschoteld hebben gekregen.

Wat er daarnaast nog allemaal aan extra's wordt opgediend is leuk voor de fanaten.

Hier is het nieuwe nummer Sailing, opgenomen vanaf de Engelse radio (eerst tekst van een dj). Afgezien van de vocalen, doet het mij sterk aan het Moonlight Shadow tijdperk denken. Maar dan kwalitatief wel iets minder.....

Oei Dat nieuwe nummer dempt de verwachtingen wel wat.

Nee daar gaan mijn handen niet van de lucht in... Maar goed het is de single dus dat hoeft niet te betekenen dat het hele album zo is dat heeft Mike in het verleden wel genoeg bewezen.

Klinkt inderdaad niet echt indrukwekkend, hoop dat de rest van de plaat van een wat hoger niveau is.

Ik wil dit album wel een kans geven.
Dat wil zeggen: ik ga hem eerst online eens aftasten.

Maar of ik hem zal kopen, betwijfel ik.
Ik heb Oldfield sinds The Voyager (1996) beleefd vaarwel gezegd.
En ik verwacht eigenlijk niet dat hij ooit nog wat deftigs zal uitbrengen.

Te veel geld op de bankrekening is funest voor de creativiteit.

Videoclip van Sailing is ingevoerd.

Aardig dertien in een dozijn radiohitje, op het eerste gehoor.
Maar gelukkig maakt Oldfields gitaar ditmaal eindelijk nog eens het verschil.

Geschreven volgens het Moonlight Shadow recept, maar staat er op zich voldoende los van.

Nu de rest van het album nog.

De 3 disc versie van Man on the Rocks is binnen! Of te wel de zogenaamde "Strictly Limited Super Deluxe Edition". Ziet er mooi uit, nu moet het nog mooi klinken

Na de eerste luisterbeurt vond ik het album toch wel tegenvallen. Na drie keer luisteren begint het toch iets beter te worden. Heel voorzichtig geef ik het album en 3,5.

Vandaag de super deluxe editie ontvangen. De reguliere cd heeft z'n eerste draaibeurt er op zitten en ik moet zeggen, ik ben gematigd positief. Een klein overzicht van
de pluspunten:
Mooie verpakking.
Mike heeft de gitaar weer opgepakt en excelleert eindelijk weer in schitterende solo's.
De keuze voor één zanger komt de continuïteit ten goede. Luke Spiller draagt de nummers op meer dan verdienstelijke wijze hij klinkt beter en frisser als hij eruit ziet.
Er zit een cd met door Mike gespeelde en gezongen demo's bij. Die heb ik nog niet beluisterd, maar ik vind de demo's van Mike meestal minstens zo interessant als de definitieve versies.
De muzikanten die Mike om zich heen heeft verzameld, zijn uiterst bekwaam. Er staat hier voor het eerst sinds Crises weer een echte band te spelen. Ik hoop op een tour!

Toch ook een paar smetjes:
De kwaliteit van de nummers is op het eerste gehoor erg wisselend.
De teksten zijn misschien persoonlijk, maar neigen wel erg naar 'rijmelarij'.
Een aantal bruggetjes overtreft qua melodie het refrein.

Nog even geen waardering, ik heb me hier in het verleden bij Music of the Spheres wel erg op vergaloppeerd. Ik heb wel de neiging om nu al te stellen dat deze plaat een aantal van de beste vocale Oldfield nummers herbergt.

Ik ben Oldfieldfan sinds Tubular Bells. Helaas heeft Mike ook wat mindere platen gemaakt en zéker een die ik verafschuw: Guitars. Music of the Spheres vond ik ook niets.
Ik heb net 4 nummer van deze Man on the rocks beluisterd, en deze cd is een vreemde eend in de Oldfield-bijt.
Poppy songs met een jaren 70-sausje en Mike die met zijn unieke manier van gitaar spelen goed aanwezig is. Leuke cd, althans die 1e 3 nummers, maar ik mis de tijden van Tubular Bells, Ommadawn, Hergest Ridge en Amorak.
Als ik Mike's hele carrière uit mijn eigen oogpunt bekijk was Songs of distant earth zijn hoogtepunt.

Tegenvallende cd met meer dieptepunten dan hoogtpunten. Voor mijn gevoel bevat deze cd nauwelijks het typische Oldfield geluid. Had net zo goed van iemand anders kunnen zijn...

Geen lange uitgesponnen nummers begrijp ik?
Raar verschil in constateren merk ik wel: je schrijft dat het geluid van Oldfield ontbreekt en dat het net zo goed van iemand anders had kunnen zijn.

Robo schrijft

Ik heb stiekem even gekeken bij de stemmen van Pparos en ik zag dat dit de 2de stem was bij een Oldfield album, de andere was voor een remix album dus of hij dan het Oldfield geluid wel echt kent weet ik niet. Dit is natuurlijk wel een aanname dus ik kan het mis hebben en moeten er nog vele stemmen vergeven worden.

Maar goed mijn bevindingen:

De box bestaat uit drie cd's. Als eerste het standaard album, de 2de schijf is een instrumentale variant van het album en op de derde staat een (gedeeltelijke demo) versie van het album waarop Oldfield alles zelf doet dus ook de zang. Op de derde schijf staat na het album ook nog een viertal remixes/andere versies van nummers op het album.

De box is qua omvang zo ongeveer net zo groot als een dvd, qua dikte is deze wel een stuk dikker dan een dvd. In de box zit een echtheidscertificaat, een vijftal fotokaarten en een boekje specifiek voor de 3 cd box.

Dan de muziek, het goede nieuws is dat het al enigszins bekende Sailing het slechtste nummer van de plaat is. Het was al wel bekend dat het een popalbum zou worden in de stijl van de popkanten van Five Miles Out en Crisis. Dit klopt ook wel, op een enkel moment na geen dance invloeden maar gewoon een eerlijk poprock album met de nodige folk invloeden. Het klopt wel dat er geen lange solo's in zitten maar het Oldfield gitaar geluid is zo uniek en zo herkenbaar dat je dit direct zult herkennen.

De zanger Luke Spiller doet zeker zijn best en is geen slechte zanger, het had van mij nog wel iets "vetter" gemogen. Muzikaal is het niet direct een ultiem album. Veel herkenbaar materiaal en muzikaal weinig spannend. Tekstueel is het niet heel diepgaand maar dat komt bij Oldfield ook niet al te vaak voor. Dus een matig album? Nou dat valt wel mee, het klinkt soms wat dun maar wel vertrouwd Oldfield. Verwacht geen Amarok, Ommadawn of ander meesterwerk maar gewoon een lekker in het gehoor liggend album.

Inmiddels heeft de reguliere CD er een paar draaibeurten op zitten. Ik vind deze plaat wel een mooie voldoende waard. Mijn eerste indrukken (zie boven) lijken wel te kloppen.
Het album is ook prima geschikt voor in de auto.

Ah, Mike Oldfield heeft weer eens een nieuw album uit. Zijn vorige album(Music of the spheres) vond ik best heel vermakelijk, al miste ik nog wel een stukje pit. Hoewel de beste man zich na de succesvolle jaren 70, 80 en vooruit ook de jaren 90, niet heeft weten te vernieuwen, blijft de man toch wel iets van een held voor me.

Grote epische nummers hoef je natuurlijk niet meer van de man te verwachten. Al sinds de jaren 80 scheer hij soms gevaarlijk dicht langs platte top 40 pop. Toch is er altijd net die touch die mijn interesse pakt. Een heel album vol popsongs hoeft dan ook zeker geen bezwaar te zijn.

Deze “man on the rocks” is desondanks een behoorlijke domper! Van de voorgaande albums kon je nog zeggen dat Oldfield zijn hand onsuccesvol waagde aan moderne muziekstijlen. Hier gaat Mike echter vol op de AOR tour. Compleet futloze muziek.

Een paar muzikaal sterke momenten weten deze plaat te redden van de diepste onvoldoende, maar als kerel van 21 voel ik me toch al snel een jaar of 60 te jong voor dit soort muziek. 1.5*

P.S het laatste ècht goede album(amarok) van deze top muzikant is al weer bijna een kwart eeuw oud.

AOR? Nee dat hoor ik er niet in, daarvoor mis ik een moddervette productie, zwaar aangezette gitaren, bovenliggende synthpartijen en een Amerikaans geluid...

Het zo'n beetje beste album kwam overigens 4 jaar na Amarok

Sailing, Irene en Man on the rocks passen in ieder geval prima onder die beschrijving