Mike Oldfield - Man on the Rocks (2014)

Vergeet de productie niet en die is best droog op dit album. Maar goed, het had het over "vol op" en nu nog maar over drie nummers die qua tijd een kwart van het album op zich nemen. Dus dat is toch een ander verhaal

Tsja, maar dan heb je ook nog Nuclear, Minutes en Chariots die mijn inziens zo op een Amerikaans; "ik ben ouder dan 40 en ik wil nog wat in mijn leven", hardrockalbum zouden kunnen passen. Het einde van Castaway heeft ook van die bombastische Amerikaanse gitaartjes. Ik vind AOR niet eens zo gek label voor deze plaat.

Ik moet hierin toch met PParos meegaan. Het is dat ik Oldfield af en toe aan zijn gitaarspel herken, maar dit album had zo van een willekeurig andere B-artiest kunnen komen.

Nu kan je Oldfield natuurlijk moeilijk verwijten dat hij ouder is dan 40 en nog wat wil beleven in zijn leven.

Indruk die ik had was dat hij de laatste twintig jaar helemaal niets meer wilde beleven.
Languit in de hangmat onder de wuivende palmbomen op de Bahamas: het Boney-M gevoel.

En dat flirten met dance-elementen ging hem al helemaal niet af.
Steeds maar terugkeren naar Tubular Bells en de beproefde gitaarriffs, het liep de spuigaten uit.

Dat hij met dit album weer een paar frisse popsongs aan zijn oeuvre wil toevoegen, lijkt me verdienstelijk.
Ook al heb ik op de single na het album nog niet gehoord, daarvoor alleen al verdient hij een paar sterren.

Ik hoop dat niemand zat te wachten op Tubular Bells 387.
Ik acht de kans klein dat hij nog voldoende creativiteit bezit om een Amarok II
(wat op zich al een soort Ommadawn II was) uit de hoed te toveren.

Dan hoor ik hem liever zoals op Crises of Discovery.
Goeie popmuziek met herkenbare gitaren.

Hopelijk staan er niet te veel Earth Moving tracks op Man on the Rocks.
Maar ik heb de indruk van wel als ik de commentaren lees, helaas.

Met een beetje goede wil kun je zeggen dat Man on the Rocks consequent is: het album is een hecht geheel van popliedjes met steeds dezelfde zanger in de hoofdrol.

Daarmee houdt het positieve nieuws zo ongeveer op. Het ene nummer is nog voorspelbaarder dan het andere en de zang van Luke Spiller wordt al snel vermoeiend. Vanaf het schreeuwerige Nuclear wordt het niveau bedenkelijk en wat mij betreft is Irene het 'ideale' AOR nummer. .

Een enkele keer, wanneer de zanger eindelijk zijn mond houdt, hoor je een echo van de grote Oldfield uit het verleden. Tijdens de outro van Castaway bijvoorbeeld. Maar die momenten zijn helaas niet genoeg om mijn oude held een voldoende te gunnen.

Nu twee keer beluisterd. Behoort zeker niet tot zijn top albums maar is in ieder geval anders dan zijn laatste albums. Gaan er nog maar een paar keer naar luisteren.

Ik ben blij dat Mike Oldfield weer een album heeft uitgebracht, ondanks dat mijn verwachtigingen gematigd waren. Toen ik voor het eerst de single Sailing hoorde werden die verwachtingen niet verhoogd, maar dat bleek enigszins onterecht.

Het album bevat een paar erg mooie nummers (naast een paar behoorlijk gemiddelde nummers, gelukkig niks echt slechts). Vooral het middenstuk van het album (tracks 6-8) vind ik sterk.

Ik vind de nummers muzikaal mooi gelaagd en verzorgd (dit wordt vooral duidelijk in de instrumentale versies van de deluxe editie) en het gitaarwerk is subliem. Ik ben echter zeker geen fan van de zanger die Oldfield heeft gebruikt (Luke Spiller). Hij heeft wel een goede en veelzijdige stem, maar ik vind het allemaal nogal over-the-top met veel overdreven aanzetjes en trillertjes. Het komt daardoor wat geforceerd over. Daarom prefereer ik de instrumentale versies en ook de demo versies ingezongen door Oldfield zelf hebben mijn voorkeur (alleen te vinden in de zeer mooie superdeluxe editie box). Oldfield is natuurlijk geen topzanger, maar het leidt nooit af van de compositie en het is geloofwaardig. Bij Luke Spiller geloof ik het allemaal wat minder en overheerst de zang over de muziek.

3* voor het album, 4* voor de alternatieve versies

Pure pop van Mike Oldfield neigend naar Mike + The Mechanics, alleen heeft de band van Mike Rutherford altijd wel wat songs per album die de grauwe middelmaat ontstijgen. Dat heeft deze cd van meester-gitarist Oldfield helaas niet. Al ben ik (ook) een popliefhebber, op “Man on the rocks” zijn slechts enkele songs te vinden die iets in me bewegen. Na “Songs of Distant Earth” was de Engelsman het spoor redelijk bijster, al probeerde hij nog wel nieuwe dingen uit. Met dit album zocht Oldfield het pad terug naar “Crises” en “Five Miles Out”. Dat waren twee degelijke popalbums, maar dat niveau wordt hier bij lange na niet gehaald. De meeste composities vervelen door gebrek aan afwisseling en pit. Het gitaargeluid van Mike Oldfield blijft op momenten heerlijk, maar het zijn en blijven momenten. De solo’s beroeren me, maar ze zijn te kort om de songs naar een hoger plan te tillen. Luke Spiller is geen verkeerde zanger, maar hij moest zich blijkbaar (ook) inhouden. Op “Nuclear” komt het rauwe randje enigszins bij hem naar boven en klinkt hij als een Johnny Gioelli (Hardline/Axel Rudi Pell) light. “Man on the Rocks” is als whisky on the rocks… Teleurstellend materiaal van een artiest die er klaarblijkelijk niet meer mee bezig is of hij een Single Malt (zijn gitaarspel) met water verdund. Geen puurheid, geen prestatiedrang... Dat had hij wat mij betreft nog wel enigszins bij voorgaande albums (met wisselend succes overigens). Er zijn artiesten die in prepensioen stand beter presteren. Het respect blijft, want de man heeft veel moois gemaakt, maar dit is wat mij betreft niet het lekkere plaatje waarop ik had gehoopt.

Heel duidelijke taal, symfoton,
en ik denk dat ik precies begrijp wat je bedoelt, ook al heb ik het album nog niet gehoord.

Ik ben het er overigens niet zo heel erg mee eens. Ik heb even gewacht, het is een album dat een paar keer moet worden beluisterd.

Het is waar, dat het geen Crises is of Five Miles Out. Man on the rocks is van een ander gehalte, het vergelijk houdt al snel op. Overigens zijn Crises en Five Miles Out beiden geen popalbums. Liefhebbers van "pop" zijn snel afgehaakt bij Five Miles Out, kan ik garanderen.

Man on the Rocks is een fris rockalbum met middle of the road neigingen en songs die wat sterker zijn en wat minder. 3,5*** lijkt mij netjes.
Die zanger, Luke Speller, doet keurig zijn best en verveelt geen moment.

Er zijn stukken die wat steviger zijn en mij goed kunnen bekoren, zoals de titelsong, Nuclear, Chariots en Castaway. En dan kom je op het punt van durven wegstrepen van materiaal als schrijver. Het album duurt een uur en ik vind er voor 35, 40 minuten goede muziek op staan.

Had Oldfield het daarbij gelaten, was ik naar 4**** gegaan. Maar mindere nummers als Following the Angels, te soft, te lang en geen sterke compositie, hadden van mij gewoon weggelaten mogen worden.

Er zit overigens nog behoorlijk wat herkenbare "oude" Oldfield muziek tussen. Maar hij heeft het zich een beetje te gemakkelijk gemaakt qua uitvoering. Een zware onvoldoende daarentegen is onterecht.

Irene doet mij erg denken aan Honky tonk Women van de stones....Of verbeeld ik me dat?
Voor de rest inderdaad wat tegenvallend, alhoewel ik ook denk dat er nog sprake kan zijn van groei.
Sailing vind ik best aardig, man on the rocks is goed en dreaming in the wind is ook erg lekker.

Ik had zelf een hele erge 'Sharp-Dressed Man' associatie bij het nummer Irene, maar Honky tonk Women kan ik me ook helemaal in vinden. Niets mis mee. Gevoelsmatig doet dit album enigzins gedateerd aan, beetje back to the eighties gevoel af en toe en dat is niet erg. Ik moet ook zeggen dat ik die Luke Spiller prima vind zingen; had nog nooit van de beste man gehoord.

Mike Oldfield keert terug na een pauze van zo'n 5 jaar. Ik ben niet helemaal objectief, wat heet, de man kan in mijn oren weinig tot niks fout doen. Lange uitgesponnen muziekstukken van hem vind ik meestal subliem, maar een een album met "liedjes"met een kop en staart is zeker niet te versmaden. "Sailing" mag dan wat eenvoudig klinken qua compositie, Mike's heerlijke gitaargeluid stuwt deze openingssong naar grote hoogte. "Moonlight Shadow" waart zeker rond op de achtergrond maar is dat erg? Wat mij betreft totaal geen probleem. Luke Spiller is een absolute ontdekking, en inderdaad, de gelijkenis qua uiterlijk met de ( jonge) Freddie Mercury is bijna griezelig. Mijn favorieten zijn "Man on the rocks", wat een heerlijk nummer, mooie opbouw en lekker bombastisch gitaargeluid, "Moonshine", klinkt als de tweede single. Folkivloeden en wederom een magistrale gitaarsolo op het eind die best nog wat langer had mogen duren. Verder vertegenwoordigen Castaway en Nuclear het meer heavy aspect op dit album. "Irene"doet inderdaad ietwat denken aan Honky Tonk Woman maar ach....inspiratie moet ergens vandaan komen. Mike maakt me in ieder geval gelukkig met een collectie nieuwe songs die absoluut een toevoeging van waarde aan 's mans oeuvre zijn.

Ah, een fanboy

Ik zie dat je nog meer Oldfield albums op 5 sterren hebt staan, wat is volgens jou de beste plaat van de meester?

In ieder geval is mijn favoriet van dit album Dreaming in the Wind, heerlijke track!

Ik verdeel het werk van Mike meestal onder in de "lange muziekstukken"en de cd's met "liedjes"hoewel er uiteraard ook mengvormen zijn. Wat de "lange"stukken betreft vind ik "The songs of Distant Earth" erg mooi, alsmede uiteraard de Tubular Bells trilogie. Favoriet blijft verder toch wel het blok; "Five Miles Out"," Crisis", en "Discovery". Bij Five Miles out blijft Taurus 2 en de titeltrack mij het meest boeien. De andere 2 zijn van het begin tot het eind fantastisch. En verder geniet ik van singles als ' Pictures in the Dark( vooral de 12inch) , Shine en Crime of Passion.

Let je even niet op omdat je toch niks bijzonders meer verwacht van meneer Oldfield verschijnt er zowaar nog een nieuw album. En als ik het allemaal zo lees dan schijnt het inderdaad niet echt bijzonder te zijn en is de scepsis bij mij alleen maar gegroeid. Maar goed, we zullen het eens voorzichtig gaan aftasten voor ik me weer tot aanschaf laat overhalen. Ben een enorm Oldfield liefhebber maar dat geldt net zoals de meesten hier voornamelijk de topalbums uit zijn hoogtijdagen.

Freddie Mercury? Mocht ie willen. Ik krijg hier wel een heel sterk Dieter Bohlen gevoel bij.

YouTube - Mike Oldfield - Sailing

Ik durf door alle reacties deze plaat maar niet aan te schaffen.

Ondertussen ben ik ondersteboven van de nieuwe Magnum en Wishbone Ash. Maar een Oldfield moet er toch ook wel in gaan, zou je denken.

Als de nieuwe Ian Anderson er maar niet voor zorgt dat ik het blijf uitstellen.
Anders maar even wachten, wat collega Bluebird er van vindt.

Hmmm.... mwoh.... tja........ niet goed en niet slecht wat ik op de tjoep heb beluisterd. Mainstream inderdaad en het blaast me niet echt omver. De combinatie Oldfield en Spiller geeft er in mijn oren een vage Queen en zelfs Keane geliktheid aan maar dat is wennen. Op zich vind ik dat het album best te verteren is al zal het absoluut geen klassieker worden. Oldschool confectiepoprock met een randje zal ik het maar noemen. Dit koop je gewoon als feelgoodbehang. Kwalitatief zit het in ieder geval wel weer snor zoals we dat van Mike zijn gewend. En het luistert gevarieerd en lekker weg.

in OOR trouwens een zeer positieve recensie van dit album, dat ben ik wel anders gewend met recensies in OOR van Oldfieldplaten.

Inderdaad: dat is dan ook voor het eerst sinds Tubular bells

Tja, niet al te moeilijk deze keer, zeer toegankelijk en commercieel dus interessant. Ook dat mag wel eens een pluim verdienen voor een artiest van kaliber. Al vermoed ik dat de positieve recensie nog het meest aan het frisse zangertje te danken is.

Voor mij klinkt het als Queane met een Oldfield gitaar. En dan is het best een aangenaam album als je pet er naar staat. Die pet zal er dan ook wel voor moeten zorgen dat ik de cd nog maar eens aanschaf in een onbewaakt ogenblik.

En toch hoop ik dat de remasters van Discovery en Islands interessanter gaan zijn.
Tenzij die natuurlijk wat op de lange baan worden geschoven ten voordele van Man on the Rocks.

Ik denk dat ik mijn pijlen maar lekker richt op Ian Anderson.
Ik ben bang dat ik deze Oldfield koop en dan teleurgesteld mijn geld heb verspild. Zo breed heb ik het even niet.

En historicus en archivaris zijnde schaf ik het in de toekomst wel aan.

Op joetroep kun je het hele album horen. Dus een buil kun je je er nooit aan vallen beste Michiel.

Eindconclusie: voor de überkritische Oldfieldfan wellicht een groeialbum, voor de doorsnee nieuweling een probleemloos klinkende hapklare brok. Het gekke is dat het album toch zo fris en catchy klinkt dat het niet snel verveelt ook. Waar een doorgewinterd virtuoos al niet toe in staat is. Mike is goed bezig op zn ouwe dag.

Ik heb het album vanmorgen in de auto nog eens hard aangezet. Maar ik had het beter kunnen hebben als Maggie Reilly Man on the Rocks had mogen volzingen.

Als er dan toch werd gezocht naar een vertrouwd geluid...

Toch vind ik het jammer dat mensen in deze moderne tijd, snel roetsj-roetsj door de nieuwe releases heen racen. Zo'n 10 platen per dag beoordelen, en eigenlijk dus niet meer een plaat echt laten inwerken.

De Oldfield-fans zullen waarschijnlijk deze plaat over 5 weken, of 5 maanden of 5 jaar nog steeds opzetten, maar er zijn ook users die na 1 keer luisteren, de plaat nooit meer draaien, maar wel de plaat beoordelen en omlaag stemmen.

Natuurlijk mag dat. All is fair in love and war. Maar ik vind het wel jammer.

Dan was het dus Woman On The Rocks geworden. Oldfield en Reilly staan op slechte voet met elkaar vanwege een royaltiekwestie heb ik begrepen dus dat zal er wel niet zo snel meer inzitten. Ik vind het contrast en de chemie tussen deze levendige jonge hond en de corrigerende vaderlijke hand van de meester toch wel geslaagd in dit geval. En weer eens wat anders dan die eeuwige Reilly.

Wil Maggie geld zien (een beetje van Mike en een beetje van Maggie?), moet ze niet vergeten dat zonder Oldfield ze waarschijnlijk nu voor een hongerloontje de vuilniszakken staat te vervangen bij de plaatselijke apotheek

Dat zou dan ook zomaar eens het geval kunnen zijn.

Staat Maggie ook niet nu nog To France en Moonlight Shadow te recyclen?