menu

Madrugada - Industrial Silence (1999)

mijn stem
4,18 (411)
411 stemmen

Noorwegen
Rock
Label: Virgin

  1. Vocal (6:29)
  2. Beautyproof (3:59)
  3. Shine (4:14)
  4. Higher (4:48)
  5. Sirens (6:18)
  6. Strange Colour Blue (5:07)
  7. This Old House (5:09)
  8. Electric (4:54)
  9. Salt (4:52)
  10. Belladonna (4:21)
  11. Norwegian Hammerworks Corp. (5:29)
  12. Quite Emotional (4:20)
  13. Terraplane (4:04)
  14. Wheelchair * (4:35)
  15. Move * (4:15)
  16. Sweet Simone * (4:13)
  17. Strange Color Blue [Alternative Version] * (4:31)
  18. Highway 2.000.000 * (4:11)
  19. Oceanliner * (4:48)
  20. The Riverbed * (4:45)
  21. Tonight I Have No Words for You * (4:58)
  22. 1990 * (3:16)
  23. I'm Life's Wonderful Way of Letting You Down * (4:13)
  24. Bill Skins Fifth * (3:28)
  25. Mother of Earth * (4:22)
  26. Legends and Bones * (3:12)
  27. Step Into My Mirror * (3:02)
  28. Hush Sleep Tonight [1996 Demo] * (3:42)
  29. Shine [1996 Demo] * (4:06)
  30. I'm in Love with You * (4:32)
  31. This Must Be the Song That Will Pay My Bills [Demo] * (5:09)
toon 18 bonustracks
totale tijdsduur: 1:04:04 (2:19:22)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Dat ik donkere melancholieke muziek waardeer mag onderhand wel bekend zijn, en zo past Madrugada uiteraard ook in het lange rijtje artiesten die dit genre vertegenwoordigen.
Klinkt het gek als ik dit toch hier en daar lichter (lees: minder donker) noem? Soms welhaast groots en meeslepend......
Puur, ontroerend en toch ingetogen. Jazeker, een en al tegenstrijdigheid die ik hier verkondig want hoe valt groots en meeslepend nu te rijmen met ingetogen? Precies, dat vraag ik me nu ook af en toch weet Madrugada dit af te roepen met dit debuut-album. Dat is knap. Zeer knap.
Dit album weet zich langzaam uit diepe krochten omhoog te werken om zich vervolgens in een groots licht aan mij te presenteren. Ja aan mij, want zo is dit album gemaakt: het is er voor mij alleen (en dat er daarvan een hele hoop rondlopen is dan slechts bijzaak).

avatar van deric raven
4,0
De diepe wouden van Noorwegen.
Dennenbomen als kolossale reuzen.
Gedachtes aan kerstmis.
Bij nacht schitterend onder de hemel.
Sterren als natuurlijke piek.
Belichaming van de overleden gitarist Robert Burås.
Overige leden van Madrugada in warme winterse truien.
Staande in humus der ontbindende plantenresten.
Knikten bevestigend.
Zagen dat het goed was.

Vocal is het Twin Peaks van Scandinavië in een notedop.
Agent Cooper verdwaalt in een droom.
Ontwakend in het koude Noorden.
Madrugada als huisorkest.
In een hutje aan de rand van deze bosrijke omgeving.
Geweldig aan Chris Isaak en Walkabouts herinnerend materiaal.

Wat volgt is een sfeervol geheel.
Zang die prettig de hoogte ingaat bij Shine.
Waarbij ik moet denken aan een der hoogtepunten van Radiohead.
High & Dry.
Kwaliteiten van zanger Sivert Høyem benadrukken.
Natuurlijk blijft ook de link naar The Smiths en het later startende Editors aanwezig.
Muziek die spannend en onnavolgbaar blijft.
Sfeervol en duister.
Overtuigend en draagbaar.
Sirens met de Oosterse opbouw.
Gekweld door de eerste maandag van de maand.
Steeds om dat middaguur het vervelende geluid.
Wat te doen bij een ramp.

Welke status zouden ze veroverd hebben.
Als inwoners van het Verenigde Koninkrijk?
Ongewild stadions moeten vullen.
Muziekliefhebbend publiek aan hun voeten.
Juiste band op een verkeerde plaats.
Gedoemd door het vervroegde overlijden van hun gitarist.
Misschien is het ook wel goed zo.
Rustig in de schaduw blijven staan.
Toekijkend hoe jaren later de waardering wel komt.
Hoop op eeuwige erkenning.

avatar van sjoerd148
5,0
Erg sterk debuut van Madrugada.
Ben per toeval bij deze band terecht gekomen. Soms moet je geluk hebben
Doet me denken aan The National, Radiohead en beetje Editors.
De stem van Sivert Hoyem is helder en is prachtig. Gitaarwerk van Robert Buras ook.

Prima opgebouwde songs; laag voor laag. Goede afwisseling tussen de wat stevigere nummers en rustpunten.

Album beleef ik als een vlucht uit een relatie, maar dit avontuurtje loopt anders dan geplanned.
Begraven in een kussen voor meer dan een miljoen dagen.
Het maakt me niets meer uit wat er gebeurd is.
Ben in de bar een meisje tegengekomen, leren broek en strakke lippenstift.
Samen vluchten, iedereen aan de kant.
We moeten hier weg.
Jij op de achterbank van m'n Terraplane en ik achter het stuur.
Vreemde blauwe lucht betrekt de hemel.
Gelukkig weten we een oud huis in 'the-middle-of nowhere'.
Daar zijn geen geheimen en zijn we alleen.

Spanning loopt op. Zoet avontuur krijgt zoute en wrange bijsmaak.
Dit meisje blijkt zich toch anders voor te doen dan in eerste instantie gedacht.
Voelt als een mokerslag; wegwezen hier. Dit is niet de bedoeling.
Emotionele achtbaan geweest; uiteindelijk weer berusting.

avatar van west
4,5
Deze schitterende debuutplaat van de Noorse band Madrugada is een prachtige mengeling van rustige en wat steviger gitaarmuziek, mooie en soms (tegelijk) donkere muziek, de fraaie stem van Sivert Høyem en het geweldige gitaarwerk van Robert Burås. De productie is kraakhelder, waardoor er veel lagen en details te horen zijn in de muziek. Het songniveau is erg hoog, de plaat staat boordevol (ijzer-)sterke nummers, die ook onderling prettig afwisselend zijn.

De mooie opener Vocal wordt gevolgd door het steviger en erg sterke Beautyproof. Shine is simpelweg een heel mooi lied. Op het pittiger en donkerder Higher valt het uitstekende gitaarwerk op. De rest van de plaat is gevuld met eigenlijk alleen maar hele sterke songs. Buitengewoon zijn het oh zo mooie Strange Colour Blue en het fenomenale Norwegian Hammerworks Corp. Dit is kortom niet alleen een dijk van een debuutplaat, het is een meesterlijk muziekwerk.

avatar van Pietro
5,0
De eerste luisterbeurten van Industrial Silence waren voor mij niet minder dan een openbaring. Een jaar of tien geleden werd ik eens getipt door een vriend, die aangaf dat er een grote kans was dat ik deze muziek wel zou kunnen waarderen. Aangezien hij redelijk op de hoogte is van mijn muzikale voorkeuren, heb ik het album blind aangeschaft zonder eerder iets van Madrugada beluisterd te hebben . Ik heb er geen spijt van gekregen

Vocal is met zijn melancholische klanken al direct een enorme klapper. Hetzelfde geldt voor Strange Colour Blue, dat rustig start maar naar een enorm hoogtepunt toewerkt. Het bitterzoete This Old House is mijn persoonlijke favoriet, omdat de band hier ook wat strooit met andere invloeden zoals americana.

Industrial Silence staat vol met gevarieerd songmateriaal en bevat geen enkele minder nummer, vandaar dat ik niet anders kan dan de maximale score toe te kennen. Daarbij speelt ook mee dat ik vanaf het begin al erg gecharmeerd was van de zang van Sivert Hoyem. De algehele sfeer maakt dat ik het album het liefst opzet op een regenachtige herfstdag of een koude winterdag, om even helemaal te ontsnappen in de muziek. Daar is Madrugada, als een van de weinige artiesten, prima toe in staat: 5*.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:42 uur

geplaatst: vandaag om 10:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.