Jake Bugg - Shangri La (2013)

Opgepikt via de platenzaak omdat het zo lekker klonk, en na twee keer beluisteren zit ik ergens tussen positief en enthousiast in. Z'n debuut ken ik niet, dus vergelijkingen kan ik niet maken, maar als ik het hier zo lees kan dat een nóg leukere verrassing worden. Elders op deze pagina worden overigens Oasis en de Arctic Monkeys genoemd, daar kan ik inkomen, maar waar ik zelf heel erg aan moet denken zijn The La's (1990). Niet dat Bugg daar veel aan kan doen, in principe vist hij toevallig in dezelfde vijver : Engels + klassieke gitaar-georiënteerde Kinksy popmuziek (en hoe meer er daarvan is, hoe beter) + vooral dezelfde stem als L.A. Mavers (en daar kan Bugg natuurlijk weinig aan doen). Een echt frappante vocale gelijkenis, die me doet hopen dat deze plaat na verloop net zo goed gaat blijken te zijn als die ene La's-plaat.

Zijn debuut vond ik best goed eigenlijk maar deze vind ik een tegenvaller. Ligt het aan de meligheid in z'n tragere nummers of aan het feit dat de nummers geen blijvende indruk nalaten? Feit is dat waar ik zijn debuut nog verrassend vond, deze shangri-la bij mij wat routineus overkomt. Het zou best kunnen dat hij op een volgend album mij terug kan boeien maar deze gaat het niet worden voor mij…

Ik vind die redenering te kort door de bocht.
En de 3,35 gemiddeld ook te laag.

De catchy, vlugge rocksongs van Bugg trekken uiteraard al snel de aandacht. De vraag is of de rest niet het vermelden waard is.

Hij is inderdaad nog uitermate jong, maar de wijze waarop hij door een nummer als All your Reasons gaat (wat hij zelf heeft geschreven) doet vermoeden dat hij een muzikant is met jarenlange ervaring, die een kwalitatief zeer hoogstaande rocksong in het AOR genre inmiddels tot in de puntjes beheerst.

Hij is echter pas 20. De soepelheid waarmee hij dit nummer speelt, verraadt een groot vakmanschap.
Ik krijg daarom steeds meer waardering voor Bugg, vooral omdat die catchy songs helemaal niet aan kracht inboeten, integendeel. Voor mij is Jake Bugg één van de grootste revelaties van de afgelopen jaren.

Jaaa, onze Jakie... De eerste artiest die een favoriet van mij is en JONGER dan ik. Het moment dat dat gebeurt is toch een mooi én pijnlijk mijlpaaltje, al zullen sommigen er hier om moeten lachen - zijn er al muziekliefhebbers hier die geen favorieten meer overhebben die ouder zijn dan zij? Goed, Jake Bugg dus.

Zijn eerste album vond ik interessant en erg lekker, maar toch ook wat saai; bijzonder door de energie, door zijn leeftijd en volwassen geluid, maar weinig vernieuwend of écht spannend, vooral een zeer geslaagde oefening. Op dit album vindt Jake veel meer een eigen geluid, niet per se origineel maar wel onderscheidender. De composities vind ik veelal beter.

Wederom wisselt Bugg steviger songs af met rustige zwijmelliedjes. Die combinatie gaat er bij mij prima in, al is het evenwicht hier wat wankel: halverwege dit album komt qua energie de klad er een beetje in. De hoogtepunten zijn voor mij toch de stevigere nummers, d.w.z. de nummers 2, 3 en 5. Ik ben ontzettend benieuwd hoe deze jongen zich ontwikkelt. Het kan veel kanten op, maar vooral qua teksten en eigenheid heeft hij nog steeds een wereld te winnen. Ik heb er zin in!

Deze gisteren opgepikt uit de bak met aanbiedingen. Ik ken van zijn debuut alleen maar Lighting Bolt, en ben dus niet 'belast' met de kennis van dat eerste album. En in dit geval is dit gewoon een heel lekker wegluisterend album. Lekker veel up tempo, afgewisseld met af en toe een rustiger nummer. Er zijn inderdaad invloeden waar te nemen, ik ga ze niet allemaal noemen. Voor alle namen die ik in eerdere posts over dit album heb gelezen is wel iets te zeggen. Bugg is in elk geval opgegroeid met leuke muziek in het ouderlijk huis.