Transatlantic - Kaleidoscope (2014)

Deze staat hoooooog op het verlanglijstje!

Tourdata:
11-03 Trix, Antwerpen
13-03 013, Tilburg
14-03 013, Tilburg

Een nieuwe Transatlantic! Dat is nog eens iets om naar uit te kijken!

Kijk aan. Vorige release heb ik uiteindelijk maar liefst vijf sterren aan moeten toekennen dus heb wel enige reden om dit ook te willen checken. Was al benieuwd wanneer dit ging komen en hoe ze het deze keer aan gingen pakken, zo te zien gaan ze wel weer terug naar de lang uitgesponnen epics en dat vind ik op zich jammer. Aangezien de kortere nummers eigenlijk een van de dingen waren die maakten dat ik dat album het fijnste vond wat ze tot dan toe hadden gedaan. Maar dat zegt verder op zich niks over de kwaliteit hiervan natuurlijk.

Absolute top muzikanten en hoop dat Roine wederom ook weer zo ontzettend raak zit met zijn gitaar, want dat was en is voor mij toch ook wel een van de hoogtepunten aan de voorgaande.

Is It Really Happening - fenomenaal.

Dus denk dat ik ook wel even ga kijken in Tilburg, in principe om de hoek hier en zijn toch een stel helden bij mekaar die je dan treft.

Tja, Bridge Accross Forever had maar 4 nummer, maar duurde uiteindelijk nog ruim een uur. Hopelijk komt er een beetje een behapbare speelduur.

Dit zonet gelezen in een Mike Portnoy interview, over de nieuwe Transatlantic:

"Kaleidoscope is made up of basically five songs, two of which are huge epics. One is 25 minutes, and one is 35 minutes. The three pieces in the middle are medium-length songs - 6 or 7 minutes. It’s everything that Transatlantic fans would want from the band - taking that classic prog sound from the 70s and giving it a modern twist and taking it to all-new extremes."

Dat belooft! Release eind januari! 11 maart live in Antwerpen! 13-14 maart in Tilburg!

Interview

Video voor Shine!

YouTube - Transatlantic - "Shine" Official Music Video

Tjah, het zoetgevooisde stemgeluid van Morse en het prachtige gemusiceer van deze geweldige muzikanten zorgt weer voor een erg fijn geluid. Leuk voorproefje voor wat komen gaat!

Het is heus niet het beste dat het album te bieden heeft, dat kan ik al zeggen (promoversie voor recensie). Prachtig zangstuk van Daniel Gildenlow in de openingstrack! En de rest leest u over een aantal maanden

Transatlantic mag zo veel kortere nummers maken als ze willen, maar de epics zijn altijd het beste. Heel benieuwd naar de twee op deze plaat. Shine is alvast een aardig voorproefje.

Heb je de promo al?
Damn', ik moet even harder gaan aandringen dan.

Shine is afschuwelijk zoetsappig, daar is niks 'prog' aan maar past gewoon tussen de speellijsten van Skyradio. Waarom pikt men dit toch van al die schijn-progbands..

Waarom vind je Transatlantic een schijn-progband? (Wat dat ook wezen mag )

Hahaha, die clip van Shine. Hilarisch.

Dit

Verhoogd naar 4,5, toch serieus gegroeid de voorbije (bijna)anderhalve maand. Momenteel aan het reviewen voor iO Pages; kan wel eens uitdraaien op een uitermate positieve evaluatie! Black as the Sky is vorige week verschenen op de sample van PROG magazine, misschien al op Youtube te vinden ondertussen. Lekkere up-tempo track en sommige stukken hadden echt op The Flower Kings' Desolation Rose kunnen staan, wat een sfeer! Op het einde ook een "Is It Really Happening?"-momentje (je weet wel, die geschifte ritmewisselingen net voor het laatste deel van The Whirlwind) en onze vier heren die elk eens apart zingen. Ja, er gebeurt heel wat in dat lied. Om dan nog maar te zwijgen van de twee epics, daar staat echt kwaliteit op. Al aan het watertanden?

Ja! Dat wordt vast een vette krent

'Kaleidoscope' is een mooie epic. De acht bonustracks kunnen wat mij betreft zo in de vuilnisbak, voegen absoluut niets toe.

Oei is het zo verschrikkelijk dan? Ik heb And You And I gehoord, wat ik absoluut niet slecht vond. Zeker een mooie zangprestatie van Roine! Indiscipline had ik één keer gehoord, maar met dat lied heb ik sowieso niet veel.

Geen verrassingen, maar wel weer heel erg lekker. De nummers vliegen voorbij.

Toch weer een vette plaat... je verwacht het.... maar je verwacht ook dat het een keer tegen moet vallen... doet ie dus *weer* niet ....
kijk erg uit naar het concert in de 013!

Ik heb om de een of andere reden maar geen gevoel met Transatlantic. Maar echter ben ik toch nieuwsgierig naar deze plaat. Ligt deze plaat wat in het verlengde van de voorgangers?

5 jaar na The Whirlwind komt Transatlantic eindelijk met een opvolger. Het album opent sterk met de epic Into The Blue. Het ietwat zoetsappige Shine is toch wel een mooie ballad. Black As The Sky is een mooie kruising tussen het oude Spock's Beard en The Flower kings. De typische Neal Morse ballad Beyond The Sun is het minste nummer van het album. Kaleidoscope is werkelijk de beste epic die de band ooit opnam. Kortom, Transatlantic heeft met Kaleidoscope misschien wel hun beste werk geleverd. Zonder Beyond The Sun had dit album de volle 5 gekregen.

Net voor de eerste keer aan het luisteren. Wat kunnen clichés toch heerlijk zijn. Zeker als er zoveel prettige melodieën op een cd staan. Tuurlijk, je weet echt wel waar een nummer heen gaat. Overture, tempowisseling, Neal zingt, Roine zingt, solootje, Pete mag even zingen, weer een tempowisseling, Mike roept wat en daar is de reprise van het begin. Maar het werkt. Het plezier spat er weer van af, er wordt op idioot hoog niveau gemusiceerd. Ga nog geen sterren uitdelen, maar een topper is het zeker weer.

Kaleidoscope voor 2e maal aan het luisteren, ruime voldoende!
Maar waarom toch zo`n niets zeggende bonus cd als gift?
Night of white satin had ik "anders" verwacht... slappe gong op eind

Heel mooie hoes die versie met 2 cd's en dvd's, werkelijk een plaatje.

Ben het wel met je eens. Totaal gevoelloze en bovenal vervelend langdradige 'prog' (met dank aan Morse volgens mij, die keer op keer hetzelfde trucje uithaalt). Als je niet veel met de vorige 3 platen kon, kan je hier ook niets mee. Verschilt amper van de vorige platen.

Ik vind hun debuut, alle uitspinnerij ten spijt, nog steeds wel een fijne plaat. Op Bridge Across Forever vind ik echter, ook na herhaaldelijk proberen, bovenstaande omschrijving van toepassing. The Whirlwind heb ik één keer al schouderophalend beluisterend en deze laat ik helemaal maar voorbijgaan.

Wat is dat Shine een draak van een nummer zeg, bijna lachwekkend. De rest van de cd is gelukkig wel wat beter, al wordt ik niet van alles even vrolijk. Het openingsnummer lijkt nergens heen te gaan en dat Beyond the Sun had van mij ook niet gehoeven. Gelukkig is Black as the Sky gewoon een lekker degelijke rocker en laat de band na de tegenvallende opener met het titelnummer zien dat ze nog wel degelijk flinke epics kunnen maken. Vooral het contrast tussen de dreigende en lichtere stukken werkt erg goed. Zal het album en vooral de twee lange nummers nog eens wat vaker draaien voor ik hier een beoordeling aan geef.

Inmiddels geluisterd en ik heb dat ook wel een beetje. De eerste twee albums konden mij ook niet echt bekoren omdat ik het gevoel heb dat die epics ietwat geforceerd aandoen en af en toe niet echt ergens naartoe gaan. Dat gevoel heb ik hier nu ook weer.

En is het is inderdaad ook allemaal erg veel meer van hetzelfde.

Zoals ik al zei beschouw ik de voorganger echt als een meesterwerk die ik zelfs op vijf sterren heb staan. Juist met die structuur van kortere nummers konden ze mij veel meer boeien en had ik ook echt het idee dat ze eens wat anders deden.

Zo'n epic kost bovendien erg veel moeite om in te komen en te leren kennen.

Daar heb ik niet altijd zin in - of beter gezegd meestal niet.

En als ze dan individueel van elkaar ook nog eens de ene na de andere uitpoepen zie je al helemaal al gauw de bomen door het spreekwoordelijke bos niet meer.

Voor mij is er maar een zeer gering aantal van plusminus 20 minuten dat ik ooit echt heb door kunnen spitten en is blijven hangen.

Dan heb je het over een Dogs of Supper's Ready.

Heel veel meer hoeven het er voor mij ook niet te worden.

Hier ben ik het volledig mee eens. Dit is eigenlijk gewoon een herhalingsoefening. Ik zou het niet eens progressief of vooruitstrevend willen noemen.