Transatlantic - Kaleidoscope (2014)

Allemaal een mening gevormd over zo'n grote hap prog op 2 dagen? Straf Ik beluister de plaat nu zo'n twee maand en heb 'm pas een week of 2, maximum 3, geleden écht leren appreciëren. Het heeft tijd gevergd, maar het loont, wat mij betreft, ik ben er erg tevreden mee. Ga ze zelfs in Tilburg en Karlsruhe zien. Ik lees hier veel beschrijvingen van gevoelens die ik ook ervaarde in het begin! Gun het wat meer tijd dan 2 dagen. Een "herhalingsoefening" gewoon omdat het de Transatlantic-sound is, is toch wat te kort door de bocht, vind ik Alle Neal Morse solo-albums kunnen zo dan ook inwisselbaar genoemd worden, terwijl ze dat mijns inziens helemaal niet zijn. Soit, veel luisterplezier nog gewenst aan allen

Zo werkt dat (tegenwoordig) niet voor mij. Ik heb deze 2 keer volledig en 2 a 3 keer met onderbrekingen beluisterd, maar dan weet ik echt wel of het iets wordt. Als ik een plaat pas na ruim een maand kan gaan waarderen dan is er iets mis. Je zou ook kunnen zeggen (vrij naar David Lee Roth) dat wanneer je mensen maar lang genoeg stront voert ze vanzelf denken dat het pindakaas is.

Ik heb hem "slechts" 3x helemaal kunnen beluisteren en vind het helemaal niets... Alsof we getuigen zijn van een jamsessie ofzo. Er is geen begin en er is geen eind en op mij komt het allemaal een beetje ADHD over. Ik reken mij toch als een grote liefhebber van (neo)progrock, daarom heb ik deze cd beluisterd omdat ik deze naam regelmatig tegen komt bij MuMe-gebruikers waarvan ik vind dat ze een goede smaak hebben maar deze, en ook de wervelwind, smaakt mij totaal niet.
1 ster voor de moeite en omdat Shine wel een goed nummer is met een begin, middenstuk (gitaarsolo) en een eind toch een extra ster! (eigenlijk zijn de bonustracks het meest te pruimen maar die mag ik in de beoordeling niet meenemen (vind ik zelf).

Hier put ik wel hoop uit. Ik moet zeggen dat ik nog niet echt weet wat ik met dit album aan moet. Het titelnummer vind ik weergaloos, maar de rest gaat nog een beetje ongemerkt voorbij. En dat terwijl ik al hun eerdere albums met 5 sterren heb beoordeeld. Ik verwacht wel dat deze nog gaat groeien en wellicht dat het kwartje na het concert in Tilburg helemaal valt. Er is nog hoop

En dan is Dogs maar een luttele 17 minuten

Ben het verder wel met je eens, al zijn het er voor mij wel meer dan twee en ook deels wel van recentere datum.

Eerlijk gezegd zit ik hier dus niet echt op te wachten. Stom is dat, wat Morse, Trewavas, Stolt en Portnoy staan allevier bovenin mijn lijstje topmuzikanten, en hun afzonderlijke bands (op Dream Theater na, dan) vind ik echt te gek.

Maar de tijd dat ik echt warm liep voor songs van een half uur is voorbij. Zelfs The Flower Kings, die ik echt te gek vind, draai ik bijna nooit. Ook de nieuwe plaat draai ik zelden.

Ik weet zeker dat deze plaat waanzinnig is, maar ik weet ook bijna zeker, dat ik geen zin heb, om ervoor te zitten. Misschien ben ik een luie muziekluisteraar geworden.

Of je bent gewoon progrock moe? Niet?

Ja, ik denk het. Maar ik doe het niet met opzet. Want ik probeer het wel iedere keer weer. Omdat ik gewoon weet, dat ik er vroeger zo van kon genieten.
Misschien moet er binnen de prog weer een frisse wind waaien, zoals ooit ook de Neoprog is ontstaan. Nu is het allemaal too much.

Er is idd heel veel dat op ons afkomt. Ik begrijp het ergens wel. Voorlopig heb ik er nog geen last van maar je weet nooit natuurlijk.

Kwestie van altijd genoeg variatie behouden in waar je naar luistert

Vijf jaar geleden zou ik bij referentie aan een frisse wind de naam Porcupine Tree hebben laten vallen, maar inmiddels ben ik daar (en vooral op de rest van de Steven Wilson projecten) ook wel een beetje op uitgeluisterd. Toch is die wind van pakweg 1990 tot 2005 wel fris geweest. Nu denk ik bij frisse wind eerder aan Beardfish of Galahad. Of wat verder van de traditionele symfo af aan Archive of North Atlantic Oscillation.

...of tot een jaar of vijftien geleden aan Spock's Beard, juist Neal Morse dus.

Zo zag ik het ook. Ik vergeet helemaal die nieuwe lichting in het kielzog van Porcupine Tree. Dingen als Gazpacho, Airbag, Pineapple Thief. Ik ben er een tijd echt mee bezig geweest, maar ik trek het niet meer zo.

Misschien moet ik me weer eens helemaal richten op iets totaal anders: country, hiphop of blues, en dat ik dan op een later moment weer helemaal proggish wordt.

Het vorige album was juist één grote epic. Welliswaar onderverdeeld in hoofdstukjes, maar opde laatste 2(!) livealbums werd The Whirlwind "gewoon" als één enkel nummer van 119 minuten gespeeld.

Ik vind The Whirlwind niet slecht, maar draai zelden het hele album, meestal heb ik na een half uur wel gehoord.

En toch benieuwd naar Kaleidoscope.

Heb zelf ook regelmatig dit soort momenten. Dan doe ik uitstapjes naar bv Volcano Choir, alles van Justin Vernon, Elbow, ook graag klassieke moment. En dan komt er weer een honger naar Symf..

Ik sta nu klaar voor mijn eerste luisterbeurt naar Kaleidoscope. Heb honger om te luisteren en ben heeeeeeel erg benieuwd want heb ook kaarten voor 013 in Tilburg ( de vorige keer in 013 was errug goed, retestrak en memorabel).

Ik ben stiekem dan wel weer enorm benieuwd naar de cover Nights in White Satin. Overigens alle covers trekken mij wel.
Ben benieuwd wie de fluitsolo's doet.

help , ik kan niet meer volgen !

Disc 2 staat vol met covers waaronder Sylvia van Focus en Nights in White Satin van The Moody Blues. Daar zit toch dwarsfluit in. Oh nee, in Sylvia alleen van die hoge zang. Maar in Nights... zit toch echt een dwarsfluitsolo.

Helaas Ozric. Het is een toetsensolo die weliswaar klinkt als een dwarsfluit.

Nou, zo zie ik dat toch niet helemaal. Het is een samenhangend geheel net als een
Dark Side of the Moon of Misplaced Childhood dat is. En net als bij die albums is er wel degelijk sprake van een collectie individuele nummers met kop en staart, en veelal ook een gangbare couplet/refrein constructie.

Dat levert naar mijn idee ijzersterke nummers op zoals A Man Can Feel,
Rose Colored Glasses (machtig gitaarwerk), Set Us Free, het pompende Lay Down Your Life,
en natuurlijk het weergaloze sfeerstuk Is it Really Happening? (nog machtiger gitaarwerk)

Stuk voor stuk nummers die ik zo nu en dan graag los van elkaar mag luisteren.

Die losse nummers die ze hier dan nog even bijgooien hebben voor mij vaak toch een soort filler vibe. Blijf het jammer vinden dat ze niet gewoon weer zoiets als The Whirlwind hebben gemaakt,
met een stel kortere nummers komt het op mij ook een stuk meer gestructureerd over dan die epics meestal.

Deze plaat is in ieder geval alvast kandidaat voor lelijkste albumcover van 2014.

Zowel qua cover als titel vind ik dit inderdaad ook een best wel een aardige achteruitgang te noemen.

Dat vlammend geïnspireerde van The Whirlwind mis ik hier aan alles eigenlijk.

Jammer.

Over weinig vernieuwend gesproken. Ik heb het niet helemaal nagelezen, maar volgens mij is de discussie meer van hetzelfde rondom met name Neal Morse al sinds Day for Night van Spock's Beard. Ik durf te stellen dat als deze man in de jaren 70 was geboren hij een grootheid was op hetzelfde niveau als de mannen van Genesis of Yes. Zijn grote pech is, dat door de moderne techniek hij bijna permanent muziek kan opnemen. Daar waar zijn illustere voorgangers eerst een paar weken een dure studio huurden en dan beperkt konden opnemen, creëert Morse elke dag muziek. Natuurlijk heeft hij daarbij ook wel eens de plank misgeslagen. Maar pak alle bovengemiddeld goede nummers van Morse en kijk eens hoeveel uren muziek je dan hebt. Dat is zonder twijfel meer dan bovengenoemde grootheden van Genesis en Yes bij elkaar hebben gecomponeerd aan bovengemiddelde muziek. Het is een soort Pavlov reactie aan het worden. Je hoort muziek waaraan Morse heeft meegeschreven, dus het zal wel weer meer van hetzelfde zijn. Dat klopt: meer van hetzelfde genie. Als de muziek van Kaleidoscope was gemaakt door een beginnend obscuur bandje, waren we volgens mij over elkaar heen getuimeld in bewondering. Maar genoeg gezeurd. Ik ga weer genieten van al die heerlijke kwaliteitsmuziek waaraan Morse een bijdrage heeft geleverd. Dus ik denk dat ik wel een week of wat onder de pannen ben.

Grappig dat je Morse noemt en niet Stolt. Die toch duidelijk ook een genie is die ons overstelpt met muzikale projecten.

Ongetwijfeld.

Ik ben het op zich ook best met je eens. Morse is zeker een man van grootse kwaliteiten, het ligt er voor mij alleen wel net aan hoe hij dat uit.

Roine heb ik ook hoog zitten maar het werk van The Flower Kings waardeer ik doorgaans toch net een tandje lager dan dat van Neal.

Drie keer beluisteren is toch echt te weinig. Ik zit aan de plus 10 luisterbeurten en nog steeds ontdekt ik nieuwe dingen.
In het begin was ik ook niet zo enthousiast, maar het is ondertussen een dijk van een plaat geworden.

Ik heb Shine alleen geluisterd toen het clipje uitkwam.

Sindsdien niet eens meer gedurfd.

Ik ben een groot fan van de gitarist Stolt. En ook hij heeft geweldige muziek gecomponeerd. Dat ik hem niet noem is, omdat hij minder vaak kritiek krijgt op ' meer van hetzelfde'. Wel dat er te veel fillers op de albums van de Flower Kings staan. Maar hij heeft natuurlijk ook uitstapjes gemaakt richting jazz en andere muziekstijlen, dus heeft minder last van more of the same. Bovendien vind ik de meeste muziek van Stolt het beste als hij samen met iemand schrijft. De combinatie Stolt-Bodin vind ik vaak geslaagder dan Stolt alleen. Uitzonderingen daargelaten uiteraard.

Inmiddels 8 luisterbeurten erop zitten. Net als het vorige album heeft Kaleidoscope even tijd nodig om te rijpen.

In grote lijnen kennen we het recept van de Transatlantic-Epics inmiddels wel, wat dat betreft niets nieuws onder de zon. Toch is het elke keer weer een heerlijke variatie op het recept.

Een van de hoogtepunten van dit album is wel de partij van Daniël Gildenlöw op Written In Your Heart. Verfrissend om zijn stem hier te horen. Smaakt naar meer! Sympathiek dat Pete Trewavas op Walking The Road een leadpartij mag doen maar doe toch maar niet meer.....

Wat mij betreft hadden ze Beyond The Sun echter weg kunnen laten. Ben wel klaar met die Morse-ballads.

Verder een uitstekend album!

Ik blijf als Transatlanticfan wat op men honger zitten met dit album. Op dit moment zeg ik: het zwakste album van hun discografie. De covers vind ik eigenlijk beter dan het album zelf.

Ik heb daar absoluut geen last van als Transatlantic-fan. Nu moet ik ook wel eerlijk bekennen dat ik helemaal niet wil dat ze vernieuwend zijn. Dus misschien maakt dat dat mijn honger wel gestild wordt. Wel wil ik dat ze afwisselend zijn en verdomd goede muziek maken en dat doen ze in mijn optiek. Nee, vernieuwend is het niet, maar vindt het wel meer, dan meer van hetzelfde. De opbouw qua volgorde van de nummers van dit album is vergelijkbaar met de eerste twee. Maar als de muziek zo afwisselend is en er zo'n goed muzikantenschap aan de dag gelegd wordt, ben ik alleen maar heel tevreden. En dit is toch niet een band die alleen zichzelf herhaalt? Wat mij betreft ook niet inwisselbaar tegen eerdere albums. Er wordt wat mij betreft op heel hoog niveau gemusiceerd en als ik iets anders dan Transatlantic wil horen (wat ik ook heel vaak wil) zet ik iets anders op. Maar wat mij betreft mogen ze nog wel een paar van dit soort albums maken.
Die bonus-cd met covers vind ik dan wel weer aardig, een leuk extraatje, maar niet alles even geslaagd. Zo vind ik de Yes- en Focus-cover niet zo veel toevoegen, omdat ik dat wel wat meer van hetzelfde vindt en vind ik juist Tin Soldier en Goodbye Yellow Brick Road leuk, omdat dat wat meer verrassende keuzes voor mij zijn.

Nooit eerder van gehoord, maar wat is dit goed zeg! Ik had Yes al lang en breed ontdekt maar dit biedt weer perspectieven voor deze stijl muziek en voor mij! En dit is in 013 nog mooi te bekijken zonder dat er een stel bejaarden op een podium staan;)