Transatlantic - Kaleidoscope (2014)

Ik heb hem "slechts" 3x helemaal kunnen beluisteren en vind het helemaal niets... Alsof we getuigen zijn van een jamsessie ofzo. Er is geen begin en er is geen eind en op mij komt het allemaal een beetje ADHD over. Ik reken mij toch als een grote liefhebber van (neo)progrock, daarom heb ik deze cd beluisterd omdat ik deze naam regelmatig tegen komt bij MuMe-gebruikers waarvan ik vind dat ze een goede smaak hebben maar deze, en ook de wervelwind, smaakt mij totaal niet.
1 ster voor de moeite en omdat Shine wel een goed nummer is met een begin, middenstuk (gitaarsolo) en een eind toch een extra ster! (eigenlijk zijn de bonustracks het meest te pruimen maar die mag ik in de beoordeling niet meenemen (vind ik zelf).

Mijn recensie voor iO Pages

(Vette Krent)

Niemand had vijf jaar geleden zien aankomen dat het intussen legendarische Transatlantic plots een lied van 78 minuten op de wereld zou loslaten: The Whirlwind. Nu valt mij de eer te beurt om opvolger Kaleidoscope te bespreken. Mag ik alvast het predicaat “Vette Krent” bovenhalen? Met een structuur die neigt naar die van Bridge Across Forever, wordt Kaleidoscope geboekstaafd door twee grootheden van 25 en 31 minuten respectievelijk. Daartussen vind je de drie kortere nummers, waarvan Shine je de mogelijkheid geeft even uit te blazen, Black As The Sky alle remmen losgooit en Beyond The Sun fungeert als een rustige en instrumentaal sterk uitgeklede intro voor de titeltrack. Eerlijk en ingetogen, wars van alle pompeusheid.

Opener Into The Blue kent een typische Transatlantic-ouverture, met strijkers zoals bij Duel With The Devil. Sommige stukken zijn echter bijzonder duister, met name wat na die strijkers en de obligate bombast volgt. Donkere riffs, een zware beat, gedreven door sterk pulserende baslijnen van Pete Trewavas en zelfs dubbele basdrums van Mike Portnoy. Roine’s gitaren en Neal’s toetsen verleiden je voortdurend met doordachte, stuwende, maar evenzeer melancholische en rustige momenten. “Kleurrijk” is nog de beste omschrijving. Neal en Roine zijn bovendien erg goed bij stem. Een vijfdelig openingslied, waarbij Daniel Gildenlöw na een goed kwartier één van de meest aangrijpende momenten van de plaat voor zijn rekening neemt: zijn zangstem en -melodieën vallen onder de noemer “hemels”. Over de titeltrack kan ik een aparte recensie schrijven: er gebeurt te veel om hier te vermelden, maar ik kan de lezer toevertrouwen dat we de groep bij aanvang dan weer op z’n vrolijkst horen.

Transatlantic heeft zich met Kaleidoscope echt een eigen identiteit aangemeten. Invloeden van andere (pioniers)groepen vind je altijd, maar wat hier wordt gepresteerd, is een resultaat om trots op te zijn. De zangharmonieën klinken fantastisch, het spelplezier barst doorheen de koptelefoon en de composities zijn clever en niet eens te lang. Black as the Sky heeft een heerlijk ingewikkeld “Is It Really Happening?”-momentje, de vier heren zingen samen én apart en die drive… Daar kan je onmogelijk op blijven stilstaan – wat een feest!

Hoewel Kaleidoscope misschien eenvoudiger te behappen is dan z’n voorganger, heb ik er goed aan gedaan om de plaat anderhalve maand te laten bezinken. Het is een cliché, maar zo lonend. Wie Bridge Across Forever en SMPT:e hoog heeft zitten, kan Kaleidoscope blind aanschaffen. De wervelwindfanaat zoals ikzelf in feite ook.