Radiohead - OK Computer (1997)

Gister maar weer eens opgezet en hoewel ik het een leuke plaat vind is het voor mij geen klassieker. Ik vind de nr.1 notitie hier dan ook misplaatst, kijkende naar andere geweldige albums in de lijst.
Nu begin ik wellicht vrij negatief, kijkende naar de euforie in de meeste posts, maar ik vind het wel zeker een lekker album.

Airbag is een lekker album met mooie gitaren, Paranoid Android is geweldig, Karma Police....hele fijne nummers. De rest is gewoon goed.

3,5*

Euh Ik kan niets bedenken dat 'steriel en koud' zou kunnen klinken in die nummers. Yorke's uithalen, de aanzwellende instrumentatie en warme synths zijn toch vooral het tegenovergestelde daarvan.

Voor mij net wel, er zit iets onderkoeld in die gitaarsound, en dan die iele stem van Thom Yorke... Allesbehalve warme muziek als je't mij vraagt. Kweet niet wat het is, maar het sfeertje bevalt me echt niet zo bij die nummers. Bij andere nummers heb ik dat gelukkig veel minder.

Bij warme muziek denk ik aan U2, of Elbow ofzo. Bij die groepen heb ik (zeer) vaak echt zin om iets van hen op te zetten, iets wat me met Radiohead zelden overkomt.

Ik heb dit album een tijd terug gekocht omdat hij met voorsprong op nummer 1 staat hier, en ook omdat het mijn genre wel een beetje zou kunnen zijn. Ik heb hem nog maar 2 keer afgespeeld. Echt zin heb ik er niet vaak in. Ik denk toch te depressief, wat vooral door de zeurderige stem van die zanger komt. De zanger is gewoon te bepalend vind ik om van dit album te kunnen genieten. Ik zal hem zo af en toe eens opzetten. Misschien dat hij ooit een keer helemaal gaat vallen bij mij. Maar ik vrees het ergste.

Dit album is gewoon fantastisch. Karma Police, Paranoid Android, Lucky, No Surprises,... wie deze waslijst aan toppers kan voorleggen, kan zich meten met de groten der aarde ( als ze hier al niet zelf tot behoren).

andere groten der aarden in dat rijtje zijn?....

Sonic Youth, Arcade Fire.

sjee we verschillen wel erg van smaak vandaag

Op zich een heel erg sterk werk. Muzikaal virtuoos op z'n plaatsen, eigenlijk vooral _creatief_ virtuoos, er zitten echt geniale ideeën in. En die galmende productie bij de meeste nummers, prachtig!

Het enige waar ik mee achterblijf, is het gevoel van 'dit was het dan?'. Dé beste plaat ooit gemaakt volgens MuMe-gebruikers en vele muziekluisteraars...? Ik bedoel, het is nou ook weer niet perfect (het saaie No Suprises, het onbetekenende Fitter Happier) en het maakt nou ook niet echt gevoelens los die op een ander wereldje thuishoren ofzo. Sommige nummers gaan wel erg ver te lang door, en Karma Police doet me eigenlijk ook nog steeds niets.
Ik hoop uit de grond van m'n hart dat dit niet werkelijk het beste album ooit is, anders valt de wereld me nogal tegen

Als je nog maar 2 - zij het goeie - platen uit hebt lijkt dat me een tikkeltje voorbarig, nee?

Zie mij niet als een haat stemmer.. Dat doe ik namelijk nooit.
Maar ik heb deze cd van een vriend geleend omdat deze op nr.1 stond van de top 250.

Ik had er ontzettend veel zin in, maar dit pakt me totaal niet.
Ik vind het zijkerig klinken, de stem pakt me niet, het irriteert me vooral. Het kan best geniaal of wat dan ook zijn, maar niet voor mij.
Voor mij moet ''muziek die ik goed vind'' mij pakken, waardoor ik wordt mee genomen met de muziek. (Dit is vooral met rock - pop rock zo, brand me dus niet af op mijn Dr Dre cd, in mijn top 10.)

Ik ga hier voor geen 0,5 - 1,5 geven omdat dit voor artiesten zijn die echt geen muziek kunnen maken. Ik geef dit een 2, omdat het een goede band is, maar totaaal niets voor mij is. Ik vind het daardoor onvoldoende.

Msh moet je toch nog een paar keer proberen, want bij mij bloeide deze plaat ook uit tot een topper, niet dat ik het een echt slechte plaat in het begin vond maar ook niet zo super....

Je zit op MusicMeter en dan zie je dat deze plaat door bijna iedereen wordt geprezen en ook ruim op kop staat in de top 250. Dan moet je die maar eens kopen zeker? In Rainbows had ik al en die vond ik best goed dus ik had hoge verwachtingen. Die werden ook ingelost.

Na de eerste luisterbeurt had ik zoiets van: wat is dat? Er bleef bijna niets hangen, maar ik had dat wel verwacht, want volgens de berichten hier is het een album dat je eerst een paar keer moet beluisteren.
Maar vanaf de derde luisterbeurt begon ik de schoonheid te ontdekken en na nog een paar keer vond ik het gewoon geniaal. Dit album brengt je in een andere sfeer. Er staat gewoon geen enkel zwak nummer op deze plaat (ook niet Fitter Happier dat een geweldige tekst heeft). Dit album laat je niet los van de eerste tonen van Airbag tot het einde van The Tourist. Ik ben er zowat aan verslaafd en ik word er zeker niet depressief van. De stem van Thom Yorke past ook zeer goed bij deze muziek. De hoogtepunten voor mij zijn Paranoid Android, Karma Police en Climbing Up The Walls. 5*

Ikzelf word hier wel wat neerslachtig van en vind dit niet echt geniaal ofzo. Ok album, met -als je er in de mood voor bent- een prachtige 'Paranoid Android' en het immer mooie 'Let Down'. Pas op, ik ga dit album zeker niet neersabelen, zie mijn score en het is ook zoals hallo! hierboven beschrijft in zijn mooie (ook al ga ik niet altijd akkoord, hoeft ook niet) post: het staat met ruime voorsprong op nummer 1, dus moet het veel mensen toch heel wat doen. Alleen snap ikzelf het grote succes van deze plaat niet echt...Kwestie van feel met de muziek, zeker. Een slecht album is dit zeker niet: er staan heel wat goede nummers op.

Tja, anyway. Ik ben nooit echt fan geweest van Radiohead, en zal het ook nooit echt worden. Ik hou van nature dan ook meer van wat upbeat muziek, dat zal daar wel wat mee te maken hebben.

Ik vind dit ook gewoon een goed album, maar niet het mooiste van Radiohead, dat is bij mij toch Kid A. Heb dit pas nog gedraaid en zelf wordt ik er niet neerslachtig van, maar dat is voor iedereen anders. Wel vraag ik me af of de no.1 plaatsing, veelal tot stand is gekomen door de jongere generatie die OK destijds hebben meegekregen bij de ontwikkeling van hun muzieksmaak, zoals bijv. Wish You Where Here/Dark Side of the Moon voor een andere generatie dat is.
Gezien ook het feit dat Coldplay zo hoog vertegenwoordigt is in de top 10.
Hoe dan ook met 2811 stemmen t.o.v 1771 stemmen is er wel een groot verschil. T.a.v de waardering heeft Dark Side of the Moon dan weer een streep je voor met 4,31 t.o.v 4,08. Anyway 'alles is relatief' of naar een uitspraak van Protagoras; De mens is de maat van alle dingen.

The Beatles (luister voor de gein eens naar het nummer "Sexy Sadie" en je weet waar "Karma Police" ongeveer vandaan komt), Pink Floyd, Queen (het format voor "mini-opera's / symfonien" zoals Paranoid Android is niet nieuw).

De leden van Radiohead (en met name Thom Yorke) zijn componisten van goede popmuziek. Ik ben nu een tijdje thuis in het klassieke repertoire en ik moet bekennen dat door mijn kennis van de klassieken van de laatste eeuwen sommige pop-artiesten vallen en anderen blijven. Radiohead is 1 van de laatste categorie.

Ik wil hiermee niet beweren dat ik geen popmuziek meer kan waarderen die het bij voorbaat nog geen maand zal uithouden. Als het mij kan bekoren, geniet ik er de volle maand van. Bij mij staat nog steeds als een paal boven water dat ik alles goed vind wat ik goed vind en dit geldt voor alle richtingen van pop, jazz en klassiek en alle muzikaliteiten die zich hiervan (proberen te) onderscheiden.

Dat dit album goed is, staat bij mij ook nog steeds als een paal boven water. Het is een document van de jaren negentig, maar het heeft nog steeds niet aan kracht ingeboet. De aanklacht tegen de "modernisering" van de mensheid, met een aantal inmiddels geaccepteerde danwel verworpen punten staat gelijk aan de aanklacht tegen ieder door mensen bedacht systeem. Omdat het door mensen bedacht is / wordt, zal het nooit naar ieders tevredenheid slagen.

Terechte nummer 1, wat mij betreft, omdat het perfect de (misschien wel eeuwige) spanning tussen individu en systeem laat horen.

Ik vind dit album ook overgewaardeerd. Maar ik kan het album wel waarderen. Ik geef er 4* sterren aan en luister persoonlijk liever naar The Bends van Radiohead. Radiohead is sowieso niet een band waar ik alle albums van heb of zou willen. Vind het wel prima zo (heb ook nog Hail The Thief). Toch iets te depressief en als ik depressieve muziek wil horen, luister ik liever naar Depeche Mode. Totaal ander genre, maar die staan wel hoger in mijn persoonlijke pikorde.

Wat mij betreft is dit een album van ongekende schoonheid.

Ook een terechte nr. 1.

Maar het puntenverschil met de rest is wel heel erg groot.

Zonet mijn oor nog eens te luisteren gelegd en het was alsof ik dit album voor het eerst hoorde. Misschien omdat ik hier gewoonlijk op zoek was naar goeie songs en ik nu in de eerste plaats naar de muziek zelf ging luisteren. Dat blijkt een waanzinnig mooi en bizar klanktapijt te zijn en tot mijn verrassing zitten daarin de songs verborgen, komen ze maar tot hun recht als ze van binnenuit beluisterd worden ipv langs de buitenkant. Heel mooi. Meteen een volle punt erbij. Als ik hier ook nog eens verslaafd aan raak krijgt het de volle pot. Met dank aan degenen die dit album in hun top hebben staan, want doordat ik het op deze site op 1 zag staan heb ik het weer wat kansen gegeven.

behoorlijk album. Radiohead heeft een paar sterke nummers, maar om nu te zeggen beste album aller tijden.

Ik kan na nu na een tijdje eignelijk alleen nog maar gaan genieten van let down en airbag op dit album

Kan toch, als blijkbaar veel mensen dat vinden..

Kan er met mijn kop niet bij dat Electioneering tussen de minst-favoriete tracks staat? Man, veel beter dan dat nummer wordt het toch niet?

kan idd, maar geloofwaardig is het niet

Blijkbaar vinden heel veel mensen dit een heel goed album en geven ze het een plekje in hun top tien waardoor het hier op nummer 1 staat.

Ik zie niet in wat daar ongeloofwaardig aan zou zijn.

De conclusie dat het daarom het beste album allertijden zou moeten zijn, die klopt natuurlijk niet.

Ik kan er niet aan doen maar vind zijn stem soms zo zagerig. en dergelijke uitlatingen geven soms een soort 'diepte' Coldplay heeft dat ook. Daarom zal ik nooit fan worden van beide groepen

tjsa ik moet de radiohead haters meegeven de stem van yorke is een aquired taste. zelfs voor een liefhebber als ik wil zijn stem nog wel eens te veel worden(videotape). de stem past echter wel goed bij de muziek. op een of andere manier geeft hij de muziek een extra lading. het geeft net dat beetje extra emotie aan de nummers mee. en om heel eerlijk te wezen weet hij me op nummers als paranoid android en karma police echt kippenvel te geven.

korter gezegd ik mag die thom yorke wel.
(zolang hij niet aan het zeiken is over het opnemen van een nieuw album)

Je hebt inderdaad gelijk dat zijn stem de muziek een extra lading geeft en je hoort dat hij de groep uitstekend aanvoelt.

En achja, kippenvel is zo iets persoonlijks. Ik kan ook niet goed uitleggen waarom de nummers van radiohead me weinig doen, aangezien dat wél mijn soort muziek is. Placebo geeft me wel kippenvel soms.

Een heuse klassieker ! “OK Computer” is geen album dat je meteen vanaf de eerste draaibeurt pakt en je niet meer loslaat, maar meer een slow burner dat, wanneer het je eenmaal heeft, je niet meer los laat.
De songs zijn donker, en zijn een combinatie van progressieve rock, new wave en ‘gewone’ popsongs. Nummers als “Paranoid Android” en “Climbing up the walls” zijn donker, dromerig en moeilijk, terwijl “Let down” en “Karma police” weer erg luchtige popsongs zijn en “No surprises” en “Lucky” gewoon mooie ballads zijn.

Het groeibriljantje van het album is de song “Exit music (for a film)”, dat begint als een luchtige ballad gedreven op een akoestische gitaar, maar dat gaandeweg het nummer een donkerder karakter krijgt door de treurige synthesizers die je naar je strot grijpen (“We hope that you choke”).

Moeilijk op te nemen maar eenmaal opgenomen niet los te laten.
Klassieker van begin tot eind. Lucky ruled echt!