Radiohead - OK Computer (1997)

image

Dit is hem he....ja die bedoel ik dus.

Ehh.... haha! Gelukkig dan maar dat meningen mogen/kunnen verschillen!

Aan die indruk kon ik me inderdaad ook niet onttrekken.

Het lijkt er sterk op dat dit album helemaal niet over mensen gaat, maar eerder over androiden of desgewenst Cyborgs. Zo uit mijn hoofd enkele aspecten die er naar verwijzen:

-I may be paranoid but no android (ontkenningsfase?)
-Intro Climbing up the walls.
-De stem van Fitter Happier

Het album zit vol met geconditioneerde/aangeleerde emoties. Ik kan mij dan ook niet aan de indruk ontrekken dat de hoofdpersoon in minimaal 6 liedjes een robot is en helemaal geen mens.

Ik blijf bij mijn 'conceptalbum van een mensenleven' theorie. En voelt een mensch zich soms ook niet een robot?

Sterker nog, ik ben er een.

Misschien voelt deze robot zich wel net een mens. Traumatische ervaring na een auto ongeluk...

Of voelt hij zich meer mens dan 'echte' mensen...

Of voelt hij zich minder robot dan echte robots

Teksten geschreven vanuit het perspectief van een robot of cyborg? Wat 'n onzin! Deze CD gaat over hoe veel mensen zich voelen in de hedendaagse wereld die meer en meer wordt gedomineerd door technologie en bijna compleet onthecht lijkt van de natuur/oorsprong. De hoofdpersoon is de belichaming van die gedachte; je kunt je maar beter als een soort robot aanpassen aan die technologische onthechting om een goeie overlevingskans te hebben. In 'Fitter Happier' voelt de hoofdpersoon zich zelfs geruduceerd tot niets meer dan een anonieme productie-eenheid ('a pig in a cage on antibiotics'). Maar dat gaat natuurlijk helemaal in tegen de natuur en dus onstaan er gevoelens van vervreemding die de mens in het ergste geval tot waanzin kunnen drijven, vandaar alle spookachtige geluidseffecten die uiterst schizofreen aandoen. Ik interpreteer die als waanwaarnemingen van de hoofdpersoon. Op Kid A en Amnesiac wordt dit idee nog verder doorgevoerd. Waar op OK Computer nog 'n link lijkt te zijn met de echte wereld, is die op Kid A vrijwel verdwenen. Luister maar naar het titelnummer, daar is de stem van de zanger één geworden met 'z'n synthetische omgeving

Jouw interpretatie is niet de mijne. De hoofdpersoon ontkent letterlijk dat hij android is (maar wel paranoide) en blijkt keer op keer onsterfelijk te zijn. Dat lijkt mij niet menselijk. Ook geeft de tekst aan dat het over de toekomst gaat en niet over het heden. Een robot als hoofdpersoon lijkt mij dan ook helemaal niet vergezocht.

Jouw uitleg lijkt mij meer van toepassing op Kid A!

Hmm, interessant... Maar zou je kunnen uitleggen op welke tekstdelen je dit allemaal baseert? Ik kan namelijk geen één van dingen die je noemt erin terugvinden. Het enige dat wordt gezegd over toekomst zie ik in Airbag, waar de hoofdpersoon het heeft over 'n technologische wedergeboorte in 'n volgende wereldoorlog om de wereld te redden. Maar zelf zie ik dat als een wens van de hoodpersoon om eventueel in een volgend leven iets zinvols te kunnen doen aangezien 'ie de hoop daarop in dít leven allang heeft opgegeven. Dit baseer ik op de algehele teneur van de begrijpelijke tekstgedeeltes op de CD - de rest van de teksten vind ik totaal onsamenhangend en lijken alleen tot doel te hebben de totaalsfeer te benadrukken. Paranoid Android vind ik hiervan een voorbeeld, er zit tekstueel kop noch staart aan, maar 't roept wel sterke beelden op.

Ik kan iig ook het volgende opmaken: In 'Lucky' gaat het over ...Pull me out of the Aircrash... Nog een ongeluk dat hij overleeft, ook op 'Airbag' overleeft hij een ongeluk. Uit SHA blijkt dat hij zich niet thuisvoelt op aarde bij de 'mensen'.

Als ik de teksten in mijn voordeel lees dan passen de volgende teksten in mijn versie van het verhaal.

Onsterfelijkheid:
I'm amazed that I survived. An airbag saved my life
I'll take the quiet life, a handshake of carbon monoxide This is my final fit, my final bellyache with
Pull me out of the aircrash, pull me out of the wreck, cause I'm your superhero

Toekomst:
In the next world war, I am born again. (reincarnate of onsterfelijkheid?)

Robot:
why don't you remember my name (hij heeft geen naam)
The head of state is calling my name (hij is door de overheid ontworpen)
I may be paranoid but no android (ontkenningsfase)
he talks in maths He buzzes like a fridge, he's like a detuned radio (robot in de war na ongeluk waarvan hij niet kan geloven dat hij het overleeft heeft)
When I go forwards, you go backwards (zijn emoties evolueren ivm de mensheid)
You ask me where the hell I'm going at thousand feet per second

Ik weet dat het alle kanten op kan en dat mijn verhaal zeker niet waterdicht is, maar…

Naar mijn mening is de hoofdpersoon eerst een gevoelloze robot geweest die na een auto-ongeluk is de stress in geschoten en langzaam menselijke trekjes gaat vertonen. Hij gaat leven als een mens met alle voor en nadelen er aan vast. Dat kan hij niet aan en daarom probeert hij zelfmoord te plegen. Dat lukt ook niet, hij is immers onsterfelijk. Dan besluit hij om niet meer de brave burger te spelen, maar op een andere manier te gaan leven. De laatste 2 tracks zijn voor de hoofdpersoon vrij positieve nummers.

Wow bloempje24, je maakt er iig 'n indrukwekkend verhaal van , maar waarom zou je er zo'n science-fiction verhaal van maken terwijl het puur menselijke drama dat in deze muziek schuilt veel schrijnender, invoelbaarder en daardoor aanspekender is? De genoemde ongelukken moet je denk ik ook niet zo letterlijk nemen, die staan meer voor 'n toestand van geestelijke ontreddering als je 't mij vraagt. In dat licht kan 't noemen van een 'head of state calling me by name' worden gezien als tekenen van geestelijke aftakeling waarbij betrekkingswanen opduiken; de hoofdpersoon leeft in de overtuiging dat de regering iets van/met 'm wil, wat hem 'n gevoel van belangrijkheid geeft en wat een bekend verschijnsel is bij paranoïed-schizofrenen.
Gezien in dat licht is Lucky 'n verre van optimistisch nummer, de hoofdpersoon is schizofreen en standing on the edge (op 't randje van zelfmoord?) en de woorden I'm on a roll staan in dit geval dan ook stijf van de ironie; de doemvolle muziek die deze woorden begeleidt geeft dan ook z'n ware gevoel weer en 't erop volgende I feel my luck could change komt er ook loodzwaar uit. No Surprises staat voor de wens om als onderdeel van de massa door het leven te gaan, dat levert tenminste geen kritiek op en is de weg van de minste weerstand en kopzorgen.... maar je gaat dan als 'n zombie met oogkleppen door 't leven zodat je net zo goed dood zou kunnen zijn (some carbon monoxide), dus het is hier de onmogelije keuze tussen een verziekte of een dode geest. Vandaar de haast verdoofde en troosteloze toonzetting van de twee laatse nummers, die slepen zich werkelijk voort.
Electioneering is nuchter bekeken niets meer of minder dan een sneer naar gewetenloze politici die al hun principes overboord gooien om maar zo veel mogelijk stemmen achter zich te krijgen (I will stop at nothing, say the right words, when electioneering) en staat tamelijk los van de hoofdpersoon, hoewel je kan redeneren dat het staat voor zijn pessimistische kijk op de mensen die de macht hebben en misschien zelfs wel op mensen in het algemeen.
Ik ben me ervan bewust dat dit ook maar een interpretatie is en dat veel van de teksten ook te vaag zijn om er 'n eenduidig verhaal van te maken, maar persoonlijk kan ik meer met het idee dat het gaat over een mens als iedereen die in al zijn kwetsbaarheid in de high-tech jungle moet zien te overleven, het gevoel krijgt dat dat alleen maar kan als je al je gevoel uitschakelt en als 'n robot door 't leven gaat (congruent met die high-tech wereld dus), maar uiteindelijk zijn ware menselijke aard niet kan ontkennen (weggedrukte emoties dringen zich op in de vorm van schizofrene verschijnselen zoals wanen en hallucinaties met 'n high-tech inhoud) en er dus (bijna?) aan onderdoor gaat. Geen vrolijke visie dus, maar wel eentje waarin velen zich - tot op zekere hoogte, thank God! - kunnen herkennen.

Klopt Axel. We zijn het grotendeels eens, alleen over de vorm van de hoofdpersoon verschillen wij van mening. Is ook totaal niet te bewijzen... Thematiek is inderdaad zeer herkenbaar, al hoef je daar natuurlijk geen ongelukkig mens voor te zijn, wat velen wel denken als je deze muziek luistert...

One of us went forward while the other one went backward... and somewhere we met.

Maar een mens kan zich óók alien voelen tussen andere mensen, daar hoef je niet per se buitenaards voor te zijn.

Dat is naar mijn idee een vrij rechttoe-rechtaan nummer over conformisme en het conservatieve denken in de politiek. Wat weer uitstekend pas in mijn filosofietje mbt dit album. Ik kom er nog op terug...

OK computer maakt niet veel indruk na eerste keer luisteren. Ik heb een hekel gekregen aan artiesten die met semi-intellectuele en vage lyrics af komen zeulen ... radiohead spant de kroon. In sommige songs zit gewoon niets van geheel en lapt die gast er maar in eens een zin bij die nergens meer op slaat ( I hope you choke bv ...). Ok , tekstueel is de cd dus een flop , dat sommigen hier al verschillende interpretaties hebben bewijst genoeg. Velen zullen dit tegenspreken en zeggen dat het een uiterst diepgaand , filosofisch album is over weet ik wat .... elk z'n mening maar ....Ik sluit niets uit , het album zal zeker wel ergens over gaan ( hoop ik toch) en ergens een boodschap hebben maar het feit dat het zo bij mij niet overkomt is al fout ... De leadzanger z'n stem wordt soms tot in het oneindige uitgerekt in lange melodische lijnen , als ik het me nog herinner ... Op zich niet slecht maar soms stoorde dit me , omdat het zangtalent van de man soms in vraag kan gesteld worden. Toch heeft de cd wel "iets" en zijn er zeker wel nummers die me konden bekoren.

Zeker een album waar een zekere "schoonheid" in te vinden is , maar de groep vervalt soms al te veel in geneuzel van de zagerige leadzanger. Toch verdient ok computer nog wat luisterbeurten.

Na 1x luisteren vond ik dit ook geen goed album. Het devies is dus: vaker opzetten en het komt vanzelf goed.

Hmm... die zin slaat toch wel erg duidelijk terug op de zin 'We hope your rules and wisdom choke you'.

In principe deel ik je wantrouwen jegens semi-intellectuele muziekmakers (maar dan vooral 'buiten' hun muziek), maar Radiohead zou ik toch zeker niet in die hoek willen plaatsen...

En multi-interpretabele teksten roelen natuurlijk!

Mensen.. Ik ken Radiohead niet zo goed.. Kunnen jullie mij een goede uitleg geven van wat voor muziek het is??

Ligt eraan welk album je pakt

Pablo Honey: Indierock die duidelijk geinspireerd is door de grunge beweging. Aangezien jij nogal een voorliefde hebt voor de Foo Fighters lijkt me dit een album wat perfect in je straatje past

The Bends: Indierock met een veel meer eigen geluid. Het is ietsje minder toegankelijk dan Pablo Honey, maar nog steeds heel erg goed te doen als je van 'normale' rockmuziek houdt.

OK Computer: Toekomstrock, dat is denk ik wel een juiste omschrijving van dit album. Voor de rest kan ik er niet echt een etiketje opplakken, want de nummers verschillen onderling heel erg.

Kid A: Electromuziek die wel redelijk rockgeorienteerd is.

Amnesiac: Zie Kid A

Hail To The Thief: Een kruising tussen OK Computer en Kid A.

Als ik jou was zou ik de albums dus chronologisch doorwerken, dan groei je als het ware mee met de band.

Woow!! Thanks!!

En niet zomaar opgeven als het de eerste keer in jouw oren nergens naar klinkt. Dat hoort zo

wat een gelul

wat een gelul[/quote]

En wat een argumentatie heb jij!

Hee ik kan trouwens op t moment geen albums downloaden, alleen losse nummers.. Dus zijn er uitschieters?? Nummers die echt heel goed zijn?? (Creep ken ik trouwens wel.. maar dat is ook het enige nummer..)
Ik kan over zo'n 2 weken weer albums downloaden