Alcest - Shelter (2014)

Net de 2-cd editie binnen, ziet er ontzettend mooi uit! Een glanzend fotoboek dat perfect bij de sfeer van het album past met daarin ook nog de teksten in het Frans en Engels en liner notes van Neige en de extra track genaamd Into The Waves.

Net Into The Waves gehoord en die track is nog dieper geworteld in de dream pop! Billie Lindahl (Promise And The Monster) neemt de vocalen over van Neige met haar erg hoge stem, even wennen maar wel erg mooi!

Voorganger Le Voyages de L'Ame stond hoog in mijn top 10 van 2012. Een zeer geslaagde combinatie van fraaie sprookjesachtig mooie muziek met pittige accenten. Op dit Shelter blijft alleen de sprookjesachtige muziek over, alleen lang niet altijd zo mooi als op de voorganger. Er staan een paar (best) mooie songs op, maar ook een aantal echt (vrij) saaie tracks. Het belangrijkste is dat de pittige kruiden zijn verdwenen. Dat levert een vrij vlakke plaat op, die mij maar niet kan boeien. Jammer dat Alcest hun redelijk unieke sound heeft opgegeven en deze kant op is geschoven.

Na de oprichting in 2000 van de band Alcest uit Frankrijk werd er langzaam een omslag in muziekstijl gemaakt van metal naar shoegaze. Deze omslag kwam mede tot stand doordat bandlid Neige met Alcest als een soloproject doorging. Het dromerige shoegaze geluid heeft inmiddels volledig de muziek van Alcest overgenomen op het album Shelter.

Vanaf de opening met het instrumentale Wings hoor je direct de droomwereld waarin de muziek van Alcest wordt neergezet. Een korte introductie vol sfeer stuwt je voort in een zonnige wereld vol sprookjesfiguren. Opale geeft een vervolg aan de opening met drums bespeeld door Winterhalter, die sinds 2003 onderdeel uitmaakt van het muziekproject. De gelijkenissen met de IJslandse band Sigur Rós zijn duidelijk aanwezig, maar vormen geen belemmering in de sferen die de band neerzet. De synthesizers vervormen de geluiden op een prachtige wijze in elkaar waardoor de gitaar en het keyboard mooi op elkaar inspelen. De nummers worden gezongen in het Frans wat in La Nuit Marche avec Moi goed om de hoofdmelodie wordt bezongen. Naast de mix van geluiden zit er ook een terugkomende melodie in het nummer. De rust die elke track op het album naar voren brengt vormt de basis voor de zonnige en soms dromerige wereld waarin je, je gaat begeven. Het gelijknamige nummer aan het album Shelter klinkt wat voller qua geluid en hier komt de elektrische gitaar ook iets meer naar voren, de tempowisselingen geven opnieuw een ongekende sfeer aan de teksten die worden gezongen.

Op het album is één Engelstalige track te vinden genaamd Away, het nummer bouwt zich op vanuit een rustige melodie waar je het gevoel hebt alsof je in zomer rondloopt in de natuur met de zon vol op je hoofd. Away is sterk uitgedacht en eindigt weer in de rust waarmee het begon. Délivrance is de ruim 10 minuten durende slotplaat waarbij je weer de droomwereld wordt ingezogen en de muzikale afwisselingen je weten te boeien tot het einde. Met diverse tempoversnellingen en drums die opkomen en weer weggaan en het einde lijkt op de afsluiting van een emotionele film die een goede afloop kent.

Alcest weet de ommekeer naar de muziekstijl shoegaze volledig door te zetten en levert hierbij een sfeervol album op. Shelter staat vol met pareltjes die je in de volle zonneschijn zetten of je juist een compleet andere droomwereld in trekken. Het album kent een sterk geheel waarmee Alcest de komende jaren goede ontwikkelingen kan maken.

4*

Ik kende Alcest alleen van naam en de ongekende ophemeling alhier. De eerste luisterbeurt bevalt me wel. Het is vooral dromerig. Eigenlijk gebeurt er niet heel veel, maar de dimensieschetsen zijn goed uitgewerkt en bij vlagen wonderschoon. Van mij had het allemaal wel wat neerslachtiger gemogen. In die zin kan ik dit niet altijd luisteren, denk ik. Maar ik voel wel groeipotentie. Het is voor mij ietwat moeilijk voor te stellen dat Neige ooit nog eens deel uitmaakte van het provocerende herrie-orkestje Peste Noire waar hij zoal drumde op een demo met de titel Aryan Supremacy, maar vooralsnog ben ik vrij aangenaam verrast.

Slowdive en Sigur Ros in één zin, mijn interesse was gewekt. Ben een liefhebber van shoegaze en postrock, ook als het in een poppy formaat wordt verpakt, maat dit album klinkt voor mij veel te klinisch en gladgestreken. Het kabbelt maar wat voort zonder pittige uitbarstingen, scherpe hoekjes of rammelende snaren, ook de melodielijnen weten me niet echt te boeien. Dit album ademt trouwens een bijna identieke sfeer en sound uit als Sagarmatha van de Appleseed Cast, zelfs de zang lijkt een beetje op elkaar. Ik houd van atmosferische rock maar het mag wel met iets stevigere accenten...

Eerste kennismaking met Alcest. Gezien het verleden van de band kan ik me voorstellen dat niet iedereen enthousiast is, maar ik vind het echt heel mooi. Subtiele spanning en een geluid dat afwijkt van dat van de meeste andere bands in dit genre. Bijzondere plaat.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Alcest - Shelter - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik voorspel nu al dat dit zweverige album over een paar weken in de vergetelheid raakt.
Op het eerste gehoor is iedereen weer enthousiast, maar al snel verandert betoverend mooi en dromerig in slaapverwekkend en voorspelbaar. Alleen de harde kern blijft straks over. SR met Alcest vergelijken snap ik ook echt niet. Alcest mag de schoenen nog niet poetsen van SR.

Na zo'n 20 luisterbeurten ben ik anders nog steeds ondersteboven van dit album. Ik blijf er daarom bij dat Shelter weer een schot in de roos is van deze heren. Ik was ook bang dat dit album snel zou gaan vervelen, maar ik merk dat het album me nog steeds geweldig pakt en op momenten heel erg kan ontroeren. De dromerige sfeer is nog meer aanwezig dan op Les Voyages De L'Ame, en de metal is eigenlijk helemaal verdwenen. Dat blijkt geen probleem te zijn, want Shelter heeft genoeg ander moois te bieden. Delivrance, Voix Sereines en Away behoren tot de hoogtepunten van het album.

Het is dan pas januari, ik durf nu best al te stellen dat Shelter heel hoog gaat eindigen in mijn jaarlijst. Hoe Alcest het toch steeds voor elkaar krijgt om geweldige platen af te leveren is mij een raadsel, zeker omdat het allemaal steeds beter lijkt te worden. Ik ga nog heel erg veel plezier beleven aan Shelter.

Ik schreef een recensietje voor 8weekly. Ik begin 'm eigenlijk steeds beter te vinden. Veel hartjes voor dit album hoor.

De eerste luisterbeurt was toch weer erg fijn. De metal invloeden zijn nu inderdaad wel weg, maar dat lijkt niet veel te deren. Binnenkort nog maar wat vaker beluisteren om mijn mening beter te kunnen vormen.

Ik geloof dat ik ook om ben. Dat gebeurde toen ik het direct na U2's Unforgettable Fire album draaide. Qua sfeerzetting bijna identiek. Mysterieus en met een soort boodscap van hoop. Ook de gitaarpartijen gaan die kant op. Dit larderen met metal zou afbreuk doen aan het geheel.

Mooie vergelijking Edwynn, ik hoor hem ook.

Zeker een vergelijking die hout snijdt, gelukkig zonder de vocalen van Bono.

Hmm, dat zachte en lieflijke zingen van deze voormalig rechterarmomhoogzwaaier moest bij mij ook even indalen. Zeker een stijldingetje ofzo. Zelf houd ik wel van wat stoerder zangwerk. Maar dit past erg goed zo.

Tot mijn verbazing ben ik tegenwoordig wat minder in voor de harmonieuze 'majeur' post-rock klanken. Ik skip deze totdat ik er een keer zin in heb, vooralsnog kom ik er niet in.

Ik ben zelfs behoorlijk om wat op korte termijn wel eens een halfje verhoging kan opleveren. Korte termijn? Ik doet het gewoon
Hierdoor toch ook maar het voorgaande werk weer eens beluisterd en daar krijg ik de neiging het tegenovergestelde te doen. Dat vind ik allemaal te geforceerd en raakt mij totaal niet. Hoezo spannender? Omdat ze af en toe nog eens schreeuwen?!

Grappig hoe de tegenstellingen zijn en ook logisch lijkt me. Knap als een artiest dat aandurft.

Moeilijk voor te stellen inderdaad en vooral ook jammer aangezien dat toch wel een rechts-extremistisch bandje (en dat blijkt niet alleen uit de titel Aryan Supremacy (oef!). Maar Neige heeft in interviews aangegeven weinig met hun gedachtengoed te hebben en was er slechts gelegenheidsmuzikant.
Neige is zelf meer een spiritueel ingesteld persoon en dat hoor je in de muziek wel terug. Deze plaat vind ik echt prachtig, maar dat is misschien niet verrassend voor een uitgesproken Slowdive liefhebber. Neige houdt ook erg van Dead Can Dance en dat hoor je weer terug op het laatste nummer, de prachtige afsluiter Delivrance.

Onder andere ja, zijn schreeuw is een van de betere in het genre. Maar op het debuutalbum schreeuwt 'ie niet en dat is persoonlijk mijn favoriet van Alcest, dus het ligt niet alleen daaraan. Het heeft er voor mij denk ik vooral mee te maken dat de sfeer op de eerste albums voor mij persoonlijk wat authentieker overkomt. Shelter vind ik gewoon wat te gladjes en te vlak. Ik heb ooit ergens gelezen dat Neige nog nooit van de term shoegaze gehoord had totdat hij het debuut had uitgebracht. Zeven jaar later en drie albums verder kent hij dat genre natuurlijk duidelijk wel, getuige o.a. de samenwerking met Neil Halstead. Voor mij voelt het een beetje alsof hij, naarmate hij meer kennis van de stijl kreeg, ook wat formulematiger is gaan werken en daarmee de oorspronkelijke emotie is verloren.

Verder moet iedereen natuurlijk zelf weten wat ze van dit album vinden Alleen mijn favoriet gaat het gewoon echt niet worden.

Zou ik ook zeggen als ik een breder publiek kon aanboren.

Zelf hecht ik er geen waarde aan. Ik ben een groot fan van de albums van Peste Noire en daarop is ook weinig extremistisch gedachtegoed te bespeuren. Sowieso een band die mensen graag op het verkeerde been zet.

Die werd mij toen ooit aanbevolen maar ik vond het niks. Misschien toch maar weer in de herkansing dan

Ach ja, misschien ben ik inderdaad te naief. Dat Peste Noir exremistisch is, daarvoor voldoet bekijken van de Wikipedia pagina. Terug naar de muziek dan maar.

Mijn eerste ontdekking in het nieuwe jaar, dankzij MuMe en alle bijdragen hierboven. Dank! Subtiele spanning, inderdaad. Soms een beetje My Bloody Valentine met Dolby ruisonderdrukker.

Hmm, ik denk eerder dat Peste Noire vooral provocatief is. Famine, de frontman, heeft meerdere keren gezegd dat hij een nationalist is, maar welke Fransman is dat niet, in feite?

Nou, on topic dan maar; ik wacht af tot ik het zilveren schijfje in mijn handen heb. Hup, in de CD-speler, en rustig beluisteren. Hier zijn er voor- en tegenstaanders; had ik ook wel verwacht, maar 'Opale' vind ik gewoon erg goed.

Away vind ik toch wel behoorlijk matig hoor, geen Slowdive kwaliteit in ieder geval. Délivrance klinkt wat gerecycled (uit vorige Alcest nummers), maar alles daarvoor is toch wel weer erg sterk. Into the Waves is ook zeker niet verkeerd, moet je alleen wel de deluxe edition hebben. Verder misschien jammer dat de BM invloeden er vrijwel uit zijn, maar echt missen doe ik ze niet als ik hier naar luister.

Shelter is een erg mooi album. Het is heerlijk sfeervol, maar mist spanning. De muziek kan nog zo teder en zo mooi zijn, als de spanningsboog zo slap gespannen is als hier wordt drie kwartier een lange zit.

Opale is een prachtig liedje en ook de volgende nummers (vooral Voix Sereines en L'Eveil de Muses) vind ik erg mooi. Dit zijn nummers waardoor ik me graag laat meevoeren.
Het titelnummer is compositorisch misschien wel even mooi, maar is toch echt te luchtig. Het voelt aan als een popliedje en brengt me op geen enkele manier in vervoering. Dat bedoel ik met een slappe spanningsboog.
Het volgende nummer doet het album al helemaal geen goed: Away is niet alleen saai, maar is ook een ongelofelijk zeiknummer.
Delivrance heeft gelukkig wel wat meer spanning, al vind ik 10 minuten toch wat aan de lange kant.

Al met al laat Alcest (lees: Neige) hier zien prachtige songs te kunnen schrijven. Aan de composities ligt het dan ook niet. Mijn enige grote punt van kritiek is dat 45 minuten aan subtiele composities teveel aandacht van mij als luisteraar vergt.
Shelter is mooi en zal zeker mensen weten te betoveren, maar daar hoor in helaas niet bij. Ik koester de drie à vier prachtige liedjes en daar neem ik genoegen mee.

Zeker niet slecht en enkele mooie, dromerige nummers maar het blijft allemaal een beetje vlak voor mij. Af en toe had het allemaal wel wat daadkrachtiger mogen zijn. Al met al wel een kleine teleurstelling. 3*

Ik heb Alcest altijd bewonderd vanwege hun door black metal geïnspireerde post rock/shoegaze muziek. De wisselende tempo's en het zacht/hard samenspel. Hier verzandt het toch allemaal nog weer een beetje meer in een dromerige hoofd-in-de-wolken plaat. Dream-pop is prima, maar er zijn meer dan genoeg bands die dit beter onder de knie hebben. Alhoewel het meteen te horen is dat het om een Alcest plaat gaat (al begin ik bij een nummer als Away toch flink te twijfelen), verliezen ze naar mijn mening wat van de kracht die ik ze vond hebben. Het is geen probleem dat ze zachter worden, het probleem ligt dat ze in mijn ogen generieker worden.

Je neemt me de woorden uit de mond. De eerste twee platen van Alcest vind ik nog steeds nergens mee te vergelijken (zijn wel nageaapt maar dat was altijd minder). Bij Shelter daarentegen denk ik bij ieder nieuw gitaarrifje: "hé dit lijkt op Sigur Rós, hé dit lijkt op Mono..." etc. etc. Het is niet echt slecht ofzo, maar het heeft een te hoog been there done that gehalte.

Ja, met deze plaat verliest Alcest zijn eigen 'smoel' en klinkt het als een generiek droompop/rock bandje.
Ik hoopte echt op een voltreffer, gezien de voorgaande platen.
Verandering juich ik altijd toe, maar dit klinkt als een commerciële knieval. En een slappe hap.