Alcest - Shelter (2014)

Het is misschien wat kort door de bocht om Shelter af te doen als Sigur Rós op de shoegaze toer maar ja, dan moeten ze ook maar niet Neil Halstead op komen laten draven en in zee gaan met Birgir Jón Bigisson plus Amiina de strijkers voor hun partij laten nemen

Ik ken van Alcest alleen Les Voyages de L'Âme en daar is het metal-gehalte al niet zo hoog maar dat album vond ik toch behoorlijk saai.
Shelter doet het op dat vlak een stuk beter. Ik kom op dit album veel makkelijker in de dromerige sfeer die ze ons voorschotelen. Toch moet ik wel toegeven dat Opale veel tijd nodig had en dat ik dat nog steeds niet echt een enorm sterk nummer vind.

Ik mis de scherpe randjes die een band als Sigur Rós wel heeft alsmede de climax die die band goed in hun muziek weet te stoppen (ik haal ze erbij omdat ook dat een band is waar sfeer enorm belangrijk is). Wat ik dan wel weer een plus vind is het feit dat ze in het Frans zingen. Geeft het geheel toch net iets eigens.
Verder krijgt Shelter het voor elkaar om me een rustig gevoel te geven wat niet verward mag worden met saaiheid. Luisteren naar Shelter voelt echt goed aan en het is ook absoluut een geheel waar je de nummers niet los van elkaar moet beluisteren (vandaar ook mijn aanvankelijke moeite met Opale). De Franse taal versterkt die rust nog eens extra: de zang is al vrij bescheiden op dit album en de mooie golvende beweging van de Franse taal weet het alleen maar te verfraaien. Dat uitgerekend een Engelstalig nummer mijn favoriet blijkt te zijn op dit moment nemen we dan maar op de koop toe. Away is hemeltergend mooi!
Daarom moet de Sigur Rós vergelijking ook losgelaten worden omdat deze niet terecht is. Sferische band of niet, zelfde producer of niet......

Shelter creëert rust. Shelter lukt het me even te laten ontsnappen aan de waan van alle dag. Shelter is niet hip of stoer. Shelter is een album waarmee Alcest blijkbaar een gewaagde stap maakt waarmee ze oude liefhebbers ongetwijfeld van zich zullen vervreemden ('bah, saai') maar zeker ook nieuwe fans zullen winnen.

Misschien niet een overrompelend album maar wel eentje waar je je in kunt onderdompelen en door de perfecte lengte (best verrassend: niet al te lang) eentje die naar alle waarschijnlijkheid kan gaan uitgroeien tot iets heel moois. Mijn verwachting is dan ook dat de waardering zo maar kan gaan stijgen de komende tijd.

Vandaag lag die op de deurmat, een prachtplaat die een bijzondere sfeer uitstraalt.
Melodieuze poppy post-rock zou ik het willen noemen, Als je zoals ik van Keane , Muse en The Jesus and Mary Chain houdt is dit de plaat die dit allemaal combineert. Ik kan me voorstellen dat de liefhebbers van het oudere werk van Alcest dit niks vinden. Voor mij is dit totaal omgedraait. Nu al een kanshebber voor de jaarlijst.

Heerlijk album

Voorganger Le Voyages de L'Ame stond hoog in mijn top 10 van 2012. Een zeer geslaagde combinatie van fraaie sprookjesachtig mooie muziek met pittige accenten. Op dit Shelter blijft alleen de sprookjesachtige muziek over, alleen lang niet altijd zo mooi als op de voorganger. Er staan een paar (best) mooie songs op, maar ook een aantal echt (vrij) saaie tracks. Het belangrijkste is dat de pittige kruiden zijn verdwenen. Dat levert een vrij vlakke plaat op, die mij maar niet kan boeien. Jammer dat Alcest hun redelijk unieke sound heeft opgegeven en deze kant op is geschoven.

Na de oprichting in 2000 van de band Alcest uit Frankrijk werd er langzaam een omslag in muziekstijl gemaakt van metal naar shoegaze. Deze omslag kwam mede tot stand doordat bandlid Neige met Alcest als een soloproject doorging. Het dromerige shoegaze geluid heeft inmiddels volledig de muziek van Alcest overgenomen op het album Shelter.

Vanaf de opening met het instrumentale Wings hoor je direct de droomwereld waarin de muziek van Alcest wordt neergezet. Een korte introductie vol sfeer stuwt je voort in een zonnige wereld vol sprookjesfiguren. Opale geeft een vervolg aan de opening met drums bespeeld door Winterhalter, die sinds 2003 onderdeel uitmaakt van het muziekproject. De gelijkenissen met de IJslandse band Sigur Rós zijn duidelijk aanwezig, maar vormen geen belemmering in de sferen die de band neerzet. De synthesizers vervormen de geluiden op een prachtige wijze in elkaar waardoor de gitaar en het keyboard mooi op elkaar inspelen. De nummers worden gezongen in het Frans wat in La Nuit Marche avec Moi goed om de hoofdmelodie wordt bezongen. Naast de mix van geluiden zit er ook een terugkomende melodie in het nummer. De rust die elke track op het album naar voren brengt vormt de basis voor de zonnige en soms dromerige wereld waarin je, je gaat begeven. Het gelijknamige nummer aan het album Shelter klinkt wat voller qua geluid en hier komt de elektrische gitaar ook iets meer naar voren, de tempowisselingen geven opnieuw een ongekende sfeer aan de teksten die worden gezongen.

Op het album is één Engelstalige track te vinden genaamd Away, het nummer bouwt zich op vanuit een rustige melodie waar je het gevoel hebt alsof je in zomer rondloopt in de natuur met de zon vol op je hoofd. Away is sterk uitgedacht en eindigt weer in de rust waarmee het begon. Délivrance is de ruim 10 minuten durende slotplaat waarbij je weer de droomwereld wordt ingezogen en de muzikale afwisselingen je weten te boeien tot het einde. Met diverse tempoversnellingen en drums die opkomen en weer weggaan en het einde lijkt op de afsluiting van een emotionele film die een goede afloop kent.

Alcest weet de ommekeer naar de muziekstijl shoegaze volledig door te zetten en levert hierbij een sfeervol album op. Shelter staat vol met pareltjes die je in de volle zonneschijn zetten of je juist een compleet andere droomwereld in trekken. Het album kent een sterk geheel waarmee Alcest de komende jaren goede ontwikkelingen kan maken.

4*

Shelter is een erg mooi album. Het is heerlijk sfeervol, maar mist spanning. De muziek kan nog zo teder en zo mooi zijn, als de spanningsboog zo slap gespannen is als hier wordt drie kwartier een lange zit.

Opale is een prachtig liedje en ook de volgende nummers (vooral Voix Sereines en L'Eveil de Muses) vind ik erg mooi. Dit zijn nummers waardoor ik me graag laat meevoeren.
Het titelnummer is compositorisch misschien wel even mooi, maar is toch echt te luchtig. Het voelt aan als een popliedje en brengt me op geen enkele manier in vervoering. Dat bedoel ik met een slappe spanningsboog.
Het volgende nummer doet het album al helemaal geen goed: Away is niet alleen saai, maar is ook een ongelofelijk zeiknummer.
Delivrance heeft gelukkig wel wat meer spanning, al vind ik 10 minuten toch wat aan de lange kant.

Al met al laat Alcest (lees: Neige) hier zien prachtige songs te kunnen schrijven. Aan de composities ligt het dan ook niet. Mijn enige grote punt van kritiek is dat 45 minuten aan subtiele composities teveel aandacht van mij als luisteraar vergt.
Shelter is mooi en zal zeker mensen weten te betoveren, maar daar hoor in helaas niet bij. Ik koester de drie à vier prachtige liedjes en daar neem ik genoegen mee.

Zit al een aantal dagen dit album te luisteren. Logische stap van Alcest denk ik, verder ook niet verrassend, want ze hadden het zelf al aangekondigd (dat de metalinvloeden zouden verdwijnen). Daar hoeven we dus niet verbaasd of verontwaardigd over te zijn mijns inziens.

Opener Wings begint lekker sfeervol, brengt je goed in het album en beloofd wat voor de rest van het album. Opale is een perfect, makkelijk in het gehoor liggend, nummer dat duidelijk naar meer smaakt. Wat een heerlijke song, die ik maar blijf draaien op mijn koptelefoon (onderweg op de fiets, onder het hardlopen). Gitaarwerk is subliem, drumwerk, en uiteraard de zang.
Opale klinkt vooral erg hoopvol, dat valt mij op. In het verleden klonk Alcest wat duisterder, nu vooral erg positief, hoopvol, of iets in die trant. Kan het moeilijk uitleggen, maar zo voelt het voor mij. Dit is de nieuwe Alcest, denk ik dan. Een beetje zoals het verschil tussen ( ) en latere albums van Sigur Rós of zoiets.

La Nuit Marche Avec Moi is ook al een lekker nummer, iets minder als zijn voorganger, maar alsnog prettig aan te horen. Ook hier valt weer het heerlijke, nu vooral relaxte, gitaarwerk op, alsmede de prettige zang(lijnen). Alcest kan duidelijk ook prima makkelijk in het gehoor liggende songs schrijven, dat blijkt wel.

Vierde song Voix Sereines vind ik misschien wel de mooiste song van dit nieuwe album, of samen met Opale, tot nu toe (meestal blijft dat dan ook zo, trouwens).
Waar Opale vooral hoopvol klinkt, laat deze song iets meer een ingetogener geluid horen. Niet per sé somber, maar toch net iets anders. Althans, dat is het gevoel dat ik hier bij heb. De tempoversnelling(en) en het hardere gitaar- en drumwerk richting einde zijn erg mooi en maken dit mijn favoriete track nu ik er toch eens goed over nadenk.

Na deze songs wordt het album mijns inziens iets rustiger van toon, en tevens iets minder, trouwens. L'Eveil des Muses heeft nog wel iets steviger tonen, maar weet mij nog niet zo te grijpen als voorgaande songs (wat niet betekent dat ik dit een matige song vind, want dat is niet zo). Shelter en vooral Away vind ik iets minder interessant, waarbij ik op Away ook de zang van de gastzanger niet echt prettig in het gehoor vind klinken.
Overigens had ik nog nooit iets van Slowdive of van die zanger geluisterd, maar dat geheel terzijde.

Afsluiter Délivrance is wel weer heel mooi en behoort toch tot mijn persoonlijke favorieten van dit album. Zoals het Alcest betaamt, een wonderschone afsluiter (net als op voorgaande albums).

Al met al een prima plaat, waarvan ik de echte waarde nog moet inzien, maar die prima plaats kan nemen in het oeuvre van de band, naast stevigere albums als Écailles de Lune en Les Voyages de L'Âme.
Op zich mis ik de hardere (scream)zang van Neige wel eens, maar aan de andere kant: dan kun je de oudere platen ook opzetten. Persoonlijk snap ik wel dat bands zich blijvend willen ontwikkelen, en dan is dit toch wel een logische stap.

Misschien klinkt het voor sommige(n) fans als een stap richting muziek die al eerder en beter is gemaakt (shoegaze); ik heb dan echter als relatief voordeel dat ik amper shoegazemuziek ken en geluisterd heb in mijn toch aardig rijke muziekverleden. Uiteraard hoor ik ook wel wat van bijvoorbeeld Sigur Rós terugkomen in (de nieuwe) Alcest, maar ik kan dat niet echt jammer vinden eigenlijk.
Zolang het goede muziek betreft die ze blijven maken, zie ik daar geen probleem in.

Al met al blijft Alcest toch een van de beste bands die ik de laatste paar jaar heb leren kennen. Heerlijke band.

Ik laat nieuwe Alcests altijd even liggen. Eigenlijk niet expres, maar meer omdat ik wil wachten op een goed moment (eigenlijk onzin, als het goed is is het goed en anders niet), en omdat ik bang ben dat hij niet zo goed is als de vorigen (zeker als het gemiddelde op sites als MM lager uitvalt). Eigenlijk is dat nooit ergens goed voor. Zo blijkt met Shelter. Al met de eerste luisterbeurt ben ik onder de indruk. Nog steeds heb ik het meeste met het debuut van deze band, maar als dat niet het gevolg is van persoonlijke voorkeur (nostalgie) dan is er toch in ieder geval sprake van een zeer consistente lijn van kwaliteit op de albums daarna. Ook al is er hier wat minder en daar wat meer metal te vinden. Dat stoort me eigenlijk niet zo, de sfeer blijft min of meer hetzelfde en de kwaliteit van songwriting eveneens. Een cijfer volgt nog, maar goed is Shelter hoe dan ook. En Alcest in het algemeen.