Alcest - Shelter (2014)

Voix Sereines is inderdaad zeer mooi, vooral een prachtige opbouw! 'Opale' vind ik vooralsnog beter, maar dat ligt er maar aan omdat het al zeer vertrouwd klinkt..

Opale deed me heel weinig (been there done that gevoel) maar ergens blijft het nummer toch trekken en ook de andere nummers bevallen wel. Ben nu toch wel benieuwd ook al is het allemaal niet echt nieuw.

Lees mijn recensie van Shelter op Zware Metalen.

Iedereen die ook maar een beetje affiniteit heeft met sfeervolle metal zal wel eens van Alcest gehoord hebben. Neige was één van de eerste die met de gouden combinatie van blackmetal en shoegaze kwam op Le Secret en het verfijnde op Souvenirs D'un Autre Monde. De band groeide uit tot een van de meest veelbelovende namen in de metalwereld en deze status werd meer dan ruimschoots bevestigd op Écailles De Lune en Les Voyages de L'Âme...

Mooi omschreven! Ik zag je recensie vlak voor je post op MuMe, en je hebt een paar leuke metaforen gevonden om je gevoel te verduidelijken/te duiden. Ik ben benieuwd. Hoewel ik nauwelijks nog iets van Alcest heb gehoord, staat het album uit 2012 nog steeds op mijn lijstje. Daar komt deze dus bij.

Les voyages de l'ame vond ik behoorlijk goed en de score van Mike maakt me nieuwsgierig, al moet ik zeggen dat Opale me tot nu toe helemaal niet pakt. Maar Alcest heeft mijn interesse wel al , ik ben van plan hun oudere albums binnenkort ook nog eens (opnieuw) te beluisteren en ik zal deze dan zeker ook een kans geven.
Ik heb ook net Délivrance gehoord en die is al een stuk sterker dan Opale.

Mooie scores en een prachtige recensie van Mike, thumbs up! De drie nummers die nu bekend zijn weten me allemaal steeds meer te raken. Het ziet er naar uit dat dit weer een knaller van jewelste gaat worden, een mooie opening van 2014!

Dèlivrance heeft me definitief over de streep getrokken. Het album is besteld! Wat heb ik hier zin in!

Paar berichten over het al dan niet lekken van het album verwijderd.

Erg sfeervol. Met name 'Away' is een mooi ingetogen nummer!

Het is misschien wat kort door de bocht om Shelter af te doen als Sigur Rós op de shoegaze toer maar ja, dan moeten ze ook maar niet Neil Halstead op komen laten draven en in zee gaan met Birgir Jón Bigisson plus Amiina de strijkers voor hun partij laten nemen

Ik ken van Alcest alleen Les Voyages de L'Âme en daar is het metal-gehalte al niet zo hoog maar dat album vond ik toch behoorlijk saai.
Shelter doet het op dat vlak een stuk beter. Ik kom op dit album veel makkelijker in de dromerige sfeer die ze ons voorschotelen. Toch moet ik wel toegeven dat Opale veel tijd nodig had en dat ik dat nog steeds niet echt een enorm sterk nummer vind.

Ik mis de scherpe randjes die een band als Sigur Rós wel heeft alsmede de climax die die band goed in hun muziek weet te stoppen (ik haal ze erbij omdat ook dat een band is waar sfeer enorm belangrijk is). Wat ik dan wel weer een plus vind is het feit dat ze in het Frans zingen. Geeft het geheel toch net iets eigens.
Verder krijgt Shelter het voor elkaar om me een rustig gevoel te geven wat niet verward mag worden met saaiheid. Luisteren naar Shelter voelt echt goed aan en het is ook absoluut een geheel waar je de nummers niet los van elkaar moet beluisteren (vandaar ook mijn aanvankelijke moeite met Opale). De Franse taal versterkt die rust nog eens extra: de zang is al vrij bescheiden op dit album en de mooie golvende beweging van de Franse taal weet het alleen maar te verfraaien. Dat uitgerekend een Engelstalig nummer mijn favoriet blijkt te zijn op dit moment nemen we dan maar op de koop toe. Away is hemeltergend mooi!
Daarom moet de Sigur Rós vergelijking ook losgelaten worden omdat deze niet terecht is. Sferische band of niet, zelfde producer of niet......

Shelter creëert rust. Shelter lukt het me even te laten ontsnappen aan de waan van alle dag. Shelter is niet hip of stoer. Shelter is een album waarmee Alcest blijkbaar een gewaagde stap maakt waarmee ze oude liefhebbers ongetwijfeld van zich zullen vervreemden ('bah, saai') maar zeker ook nieuwe fans zullen winnen.

Misschien niet een overrompelend album maar wel eentje waar je je in kunt onderdompelen en door de perfecte lengte (best verrassend: niet al te lang) eentje die naar alle waarschijnlijkheid kan gaan uitgroeien tot iets heel moois. Mijn verwachting is dan ook dat de waardering zo maar kan gaan stijgen de komende tijd.

Heb net mijn eerste luisterbeurt erop zitten. En ik ben blij dat ik dit album niet blind heb gepreordered.

Wat saai... Zo'n beetje alle elementen die Alcest nog enigzins uniek maakten op de voorgaande albums, zijn hier afwezig.
Rustig voortkabbelende en dromerige rock, vlak en ongeïnspireerd. Waar ik bij voorgaande albums nog een lijn kon horen, en enige variatie, ontbreekt dat hier volledig.

Grootste verrassing was het totaal niet op de plaat passende op één na laatste nummer, Away. Het enige vaag herkenbare is de gitaar. De stem van de gastzanger is weinig bijzonder, en dit nummer zou je zo langs kunnen horen komen in de eenheidsworst van ik noem maar een vreselijke radiozender, 3FM. Het nummer valt érg uit de toon.
De tien minuten durende afsluiter deed de aandacht nog verder verslappen.

Nee, jammer. Het is absoluut geen straf om je te ontwikkelen als band, en niet cd's uit te poepen die de fans van je verlangen. Maar maak er dan geen ongeïnspireerd zooitje van a.u.b.
Ik luiter de plaat nog een paar keer om een definitief beeld te vormen, maar zelfs bij een groeiplaat heb ik eigenlijk nimmer dit gevoel na een eerste luisterbeurt. Jammer.

Grappig, ik vond juist het vorige album allesbehalve uniek (dit trouwens ook niet maar dat terzijde...). Vlak? Ja dat vond ik dus van de voorganger.
Over de oudere albums kan ik verder niet oordelen.
Maar ik denk wel dat veel mensen die of helemaal te gek vinden of helemaal niks. Je ziet het nu al een beetje opkomen.
Mijn voordeel is dat ik niet echt bekend ben met dit gezelschap en er ook geen band mee heb of voel en dan is het altijd makkelijker oordelen. Ik heb alleen te maken met dit album en mij bevalt het dus wel goed (als 'nieuwkomer') en dat zeg ik nadat ik Opale lang niet heb zien zitten en ook afschreef als 'wat is hier dan zo bijzonder aan'. Voor mij is het echt de uitwerking die dit album op me heeft en dat is tegenwoordig al heel wat.

Ik snap je commentaar overigens wel hoor

Dat vond ik inderdaad ook van de voorganger. Écailles de Lune vind ik dan wel weer geweldig. Een dezer dagen toch maar eens Shelter pindakazen want ik ben ondertussen over de voyages de l'ame teleurstelling heen.

Zonet Opale en Délivrance geluisterd. Eerste gedachte: zo spannend als Souvenirs d'un Autre Monde was, zo saai zijn deze nummers. Jammer dat Neige alle metalinvloeden heeft laten varen. Dat maakte Alcest voor mij interessant.
Maar goed, wellicht past dit in de lijn van het voor mij teleurstellende Les Voyages de l'Âme en een eveneens teleurstellende concert vorig jaar.

Les Voyages werd op Roadburn integraal vertolkt vorig jaar. Het album vind ik goed, maar de uitvoering in Tilburg was nogal statisch. En het geluid stond veel te zacht.

Ik ga deze plaat van het weekend nog eens een paar keer luisteren, maar ik vrees dat mijn mening blijft...

Inmiddels staat ook mijn recensie (voor KindaMuzik) online: "De nietszeggende ruimte tussen Sigur Rós en Slowdive". Niet bijster positief, dus. Ik vind het nogal zouteloos en spanningsloos.

Misschien dat de teleurgestelden wat met deze Noorse band kunnen. Machtig mooi!

Soup - The Beauty of Our Youth (2013)

Tsja, Shelter, misschien wel hét album waar ik het meeste naar uitgekeken heb de laatste maanden. Eerste kennismaking met Opale deed mij al huiveren, want dat nummer deed me echt helemaal niks. Gelukkig is dit nummer m.i. de zwakste broeder op Shelter, maar de andere 7 nummers zijn helaas ook niet van het niveau waar het kwijl van uit je mondhoeken loopt.

Slecht kan ik het niet noemen, er staan beslist een paar hele mooie riffs/melodieën op dit album, maar het is allemaal zo vlak en futloos, inspiratieloos bijna. Het spanningsveld tussen de rustige passages en blackmetal en de fluisterzang en harsh vocals, die Alcest voor mij zo uniek maakten, zijn ingeruild voor bijna zeikerige en voortkabbelende postrock/shoegaze die bijna nergens écht spannend wil worden. Het komt en het gaat ongemerkt weer aan me voorbij.

Ik zet An Autumn for Crippled Chil... nog maar eens op....

Raar, het leek bij de 2e luisterbeurt alsof ik het album al door en door kende.

Nou, ik heb 'm inmiddels van de harde schijf verwijderd. Ik denk dat meneer Neige dit album in een bedlederige bui heeft geschreven ofzo.
Jammer, want de rest van hun discografie heb ik een stuk hoger zitten. Nu is het gewoon het zoveelste shoegazebandje

Inmiddels via Pitchfork Advance te streamen.

Ik vond de hoes toen ik hem voor het eerst zag al meteen een stuk saaier dan zijn voorgangers, maar hetzelfde geldt helaas dus ook voor de muziek. Ik vind Shelter namelijk behoorlijk vlak en gezapig, zeker in vergelijking met de eerste twee albums van Alcest. Het feit dat de metal-elementen nu helemaal weg zijn is voor mij niet zo het probleem, aangezien die elementen toch altijd al behoorlijk op de achtergrond stonden, en Alcest is toch al nooit heel erg metal geweest (op de demo na). Nee, het punt is voor mij gewoon dat de nummers dynamiek en spanning missen, en de paar leuke ideetjes die hier en daar in de nummers zitten worden nooit echt goed uitgewerkt. Het klinkt allemaal alsof Neige er niet heel erg veel zin in had in ieder geval. Iedereen die Alcest via dit album ontdekt zou ik heel sterk aan willen raden om het debuut 'Souvenirs d'un Autre Monde' eens te gaan beluisteren.

Vandaag lag die op de deurmat, een prachtplaat die een bijzondere sfeer uitstraalt.
Melodieuze poppy post-rock zou ik het willen noemen, Als je zoals ik van Keane , Muse en The Jesus and Mary Chain houdt is dit de plaat die dit allemaal combineert. Ik kan me voorstellen dat de liefhebbers van het oudere werk van Alcest dit niks vinden. Voor mij is dit totaal omgedraait. Nu al een kanshebber voor de jaarlijst.

Heerlijk album

Hoogtepunt ligt voor mij duidelijk op het eind van dit verder zeer gezapig album. Eerst het zeer fraaie Away en als afsluiter het hoogtepuntje Délivrance.

Voor wie, net als ik, ietwat teleurgesteld is in deze Alcest ... Les Discrets - Ariettes Oubliées... (2012)

Ondanks dat de sfeer van dit album veel weg heeft van album die Sigur Ros hebben gemaakt, ook vanwege een andere taal, heeft Alcest wel echt iets lekkers hier neergezet.

Ik kende ze nog niet van te voren en ik ben aangenaam verrast. Nu ik alle acht nummers even heb geluisterd, kan je inderdaad lekker wegdromen. Ik ging uit de gedachte gelijk op zoeken of ik een roadtrip langs Route 1 in Amerika kon doen, dat idee kreeg ik er een beetje bij.

Daarnaast zijn de subtiele elementen van de gitaar die ze gebruiken en het totaal plaatje van andere effecten die ze gebruiken perfect. Lekker albumpje dus!

P.S. van wat ik van de reacties heb gelezen en na dat ik zelf ook even wat onderzoek heb gedaan, is dit inderdaad wel een hele rare zijweg van een metal band.

Heerlijke mix van dreampop, shoegaze en postrock, de ontdekking van dit nog prille jaar!
Dit album is één lange luistertrip en nogal verslavend. Grappig hoe de metalfans hier op reageren, voor mij gelijk het signaal om deze tot nu toe voor mij onbekende band eens te onderzoeken. Kreeg een déjà vu moment met October Rust van Type O Negative.
Away wordt hier door menigeen als prijsnummer bestempeld, maar vind ik juist nogal een saai nummer.
Voor mij zijn er drie nummers die er met kop en schouders uitsteken, La Nuit Marche Avec Moi en L'Eveil des Muses, prachtige dromerige en etherische nummers en de epische afsluiter Délivrance, hoewel er wel drie minuten aan het slot af konden.

Opale pakt me meteen bij de eerste luisterbeurt bij de keel. Schitterend! Gaat de rest van dit album me dan tegenvallen, want ik lees juist dat de meeste mensen dat het minste nummer vinden?

De hoes heeft wel erg veel raakvlakken met deze: Boredoms - Vision Creation Newsun (1999)