J Dilla - Donuts (2006)

Ik vind dit toch wel erg goed.

Precies.

Die live versie is ook erg dope bedankt voor de tip...

Dit album is gewoon erg goed zeker 4,5* het verveeld niet snel het is gewoon lekker actief. Dit is mijn eerste echte instrumentale Hip-hop album en het bevalt me!

Ik luister de laatste tijd veel instrumentale hiphop.
Maar je komt weinig albums als deze tegen.
J.Dilla legt veel gevoel in de tracks en ze zijn volgens mij erg intuïtief 'ingespeeld'

Je voelt ook wel de emotie en de liefde voor muziek, en er is in elke track wel een diepere laag te vinden. De vocals zijn in ieder geval niet zomaar lukraak uit de kast geplukt.

4 sterren!

Kan het niet anders dan een 5* geven. Dilla RIP en wat was je geweldig. Time: Donut of the Heart vind ik het hardste en Lightworks is ook gewoon genius, hoe kwam hij erbij?

This is Bendix, the tomorrow people, het lijkt net of het om een bijzonder soort wezens gaat door de context waarin Dilla het plaatst. Geweldige sample met een heel vet vervolg inderdaad!

Damn, dit is echt geweldig gecreëerd. Deze man had echt een heel goed gevoel voor muziek. En ik vind dit echt niet, omdat dit volgens sommigen gehyped is.
Het beste vind ik nog de laatste nummers, daar zit echt emotie in.

Hip-Hop is inmiddels wel een genre dat ik kan waarderen, ik moest wel even goed zoeken. Nu kwam ik deze tegen, instrumentale Hip Hop. Daar ben ik nog niet mee bekend. Meestal vind ik de beats geweldig maar de raps niet zo.

Wat gelijk opvalt is het aantal nummers: 31! Het zijn allemaal korte stukjes muziek. Daardoor blijft dit album zijn volledige speelduur boeien, alle fragmenten zijn eigenlijk heel erg goed. De beats zitten zeer goed in elkaar en ze zitten vol met gevoel.

Je krijgt iedere keer eigenlijk een stuk van een nummer te horen wat wel zeer goed is. Het is eigenlijk de Pink Flag (van de band Wire) van Hip Hop. Wire heeft ook vaak kleine stukjes, meestal hebben die geen kop en een staart. Dit is ook bij J Dilla het geval. Of dat erg is. Nee! Daarom vind ik het juist leuk om dit album te luisteren en op de een of andere manier klinkt het toch niet fragmentarisch. Misschien eens plaats maken in mijn top 10 voor dit album. 5 sterren.

Ik open hem voorzichtig met 4*, maar dit is toch wel erg vette muziek. Duidelijk waar Javelin zijn inspiratie vandaan haalt. Ik mag dat wel, dit soort muziek.

Mijn favoriete instrumentale hiphopalbum, met sfeervolle Dilla producties. Tof dat er zo nu en dan nog gerapt wordt op instrumentals van deze.

Ligt het aan mij of zegt de stem op Waves de hele tijd "holbewoners"?

Nee, dat hoor ik er niet in.

Ja, klinkt als holbewoners. WeztSide bedoelt de stemsample in de achtergrond.

Ik hoor het ook niet

ik hoor het ook heel zacht. haha xD wtf

Ik heb even deze clip toegevoegd echt super clip!

Ik weet het niet met die clip. Zoals een andere YouTube gebruiker zei: "Het roept zeker een bepaald gevoel op, maar niet het gevoel dat dit nummer bij mij opriep. " Officieel is hij ook niet.

Ik vind hem ook niet echt passen, sowieso lastig om een video bij dit album te maken lijkt me.

hij komt in mijn top 10, ik hoorde het vanmiddag het moet!

Wat een album!! 5* zonder twijfel... Deze kan nog wel eens hoog in mijn top 10 eindigen.

Jaren geleden, in mijn hiphopperiode, was ik al erg onder de indruk van deze plaat. Ik was 14 ofzo, en had niet eerder zoiets gehoord. Sindsdien ben ik vooral rockmuziek gaan luisteren, en dit is een van de weinige platen die ik af en toe nog eens opzet. Het blijft een mooi album met een hoog tempo. Van Last Donut of the Night krijg ik nog altijd kippenvel, ook met de wetenschap dat J Dilla niet lang hierna overleed.

Gisteren weer eens beluisterd, maar mijn stem blijft staan.

Dat is geweldig geproduceerd is hoor ik ook, dat hij samples meesterlijk tot een geheel weet te smeden moge duidelijk zijn. Het is alleen dat geheel dat me niet altijd aanstaat. Het probleem? Het is simpelweg veel te druk. Wat het 'probleem' is met dit album illustreert het nummer Time: the Donut of the Heart. Voor een groot deel heerlijk relaxt, echt genieten. Maar het is dusdanig volgegoten met samples en haperingen dat het simpelweg afleidt van het moois. Zo is het met het grootste deel van dit album: veel mooie muziek, maar met zoveel gedoe eromheen dat het simpelweg afleidt en het niveau naar beneden haalt. En als hij even niets wist om erdoorheen te gooien laat hij gewoon die irritante toeter weer horen

Vergis je niet, er valt wel degelijk wat te beleven hier, vandaar dat een voldoende op zijn plaats is, maar door alles wat ik hierboven beschrijf wordt het niveau erg naar beneden gehaald. Maar dat zal, gezien het gemiddelde, wel aan mij liggen.

Die Kill Bill'ish achtige toeters vind ik juist vet!! Ik hou van terugkomende samples... Burial maakte er ook gebruik van in zijn debut album... Ook zo'n dikke piep telkens ertussen door... Een soort van wake-up call die ervoor zorgt dat je allert blijft luisteren hoe er getoverd word met samples..

Deze ga ik binnenkort maar weer eens proberen te luisteren. Ik zie hier erg veel 4,5 en 5. Ik heb dit album misschien 2 keer geluisterd een paar maanden geleden, maar toen kon ik het (nog) niet zo waarderen. Waar ik nu toch wel vraagtekens bij moet zetten, want veel nummers van Common geproduceerd door J Dilla kan ik heel goed waarderen.

Ik begin me tegenwoordig meer en meer af te sluiten van de vocale hip-hop en staat mijn deur voor instrumentale hip-hop wagenwijd open. Dat komt waarschijnlijk omdat ik als mede vinyl liefhebber dezelfde gevoelens koester als ik een aantal uur spendeer in één of andere kelder vol met bakken met verschillende LP's. Die LP's koop ik dan wel niet om het te kunnen gebruiken in een MPC, maar de gevoelens blijven hetzelfde.

Nu heeft dat verhaaltje van daarnet weinig te maken met deze plaat. De plaat mag dan wel tot stand zijn gekomen doordat Dilla zijn open-minded zijn naar een hoger niveau geschopt heeft, maar dan nog heeft dat niet enkel deze plaat tot één van mijn favorieten van zijn soort gemaakt. Dat komt ook door hoe hij zijn gebruikte samples verweven heeft in nummers van gemiddeld twee minuten die ook nog eens onderdeel zijn van een groter geheel, een DJ-set van 43 minuten. Want in principe is het dat wat Donuts is. Het mag dan verschillende geluiden in zich hebben, het heeft wel de consistentie van een DJ-set. Het enige nadeel is dat deze plaat op het CD-formaat en als meerdere MP3-bestanden last heeft van die twee seconden durende pauzes die ontstaan bij de overgang naar het volgende nummer. Iets wat je niet hebt bij het vinyl formaat, maar daar is het addertje onder het gras dat je daar met vier verschillende sides zit. Maar dat is dan wel minder ergerlijk en minder een domper.

Waarom die twee seconden durende pauzes zo ergerlijk kunnen zijn is omdat de sfeer direct stopt bij het pauzeren. Het is werkelijk zo dat je de volle 43 minuten een trip ervaart die door de scratches en sampling enorm versterkt wordt. En het is niet enkel de productie, of beter verwoord als compositie waar deze twee termen onderdeel van zijn, maar ook de inhoud van de samples zelf. Iedere sample heeft wel een typerend kenmerk en dat zorgt er voor deze plaat een combinatie van diverse 'zwarte' muziek kent. Funk, soul, een niet zo bekende vorm van jazz, noem het op en je hoort het er zeker in. Voor mij is het dan ook geen plaat die kan dienen als achtergrondmuziek, maar echt effectief beluisterd moet worden. Vooral met een koptelefoon, want dan klinkt het nog sterker en dichter.

Deze plaat gebruikt een beetje van alles en eigenlijk moeten die dingen ontdekt worden en niet met een paplepel binnen gebracht worden. Plus, ik begin nu al te vergeten wat ik nog kan zeggen. Het is in ieder geval een unieke belevenis die verschillende werelden bijeen brengt. Er zijn weinig platen die bij iedere luisterbeurt sterker en sterker worden en dat zelfs nog achter twee jaar na aanschaf. Dilla bewijst hier maar weer eens waarom hij met Donuts - naast Endtroducing..... dan die ik nog steeds moet kopen op vinyl - de eerste keus is om de naald van mijn platenspeler te mogen voelen. Helaas dat het meesterbrein de wereld verlaten heeft en dat het enige wat we krijgen pogingen zijn om rijk te worden met zijn legacy..

Een vet album, maar voor mij absoluut niet zijn beste album. Welcome 2 Detroit, Ruff Draft, Vol 1. & 2. zijn allen beter, maar dat zegt niet dat dit album minder is. Sterker nog ik vind het een 5/5 album en dat zegt genoeg over wat ik vind van Jay Dee's kwaliteiten.

Voorheen was hij altijd met de MPC 3000 bezig, maar met dit album heeft hij het grotendeels moeten doen met de SP303. Dit is een zeer gelimiteerde sampler met rauwe geluid en als je zo de drums hoort lijkt het eigenlijk meer op Madlib dan op J Dilla.

De samples zijn allemaal erg vet uitgekozen en het bestaat vooral uit (voor Dilla's doen) simpele loops die heel erg goed samengaan. Het album is een klein beetje experimenteel en klinkt ook wat futuristisch en meer clean dan 90% van zijn andere werk. Album was voor mij een groeier maar wordt al enkele jaren op dagelijkse basis beluisterd.

Ik raad mensen echt aan om Dilla's unreleased beats te luisteren; 3 Beat Tapes, 64 Beats, What Up Doe Sessions 1996, Pay Jay (niet te verwarren met Jay $tay Paid), V3, The Rough Drafts (niet te verwarren met Ruff Draft EP) en Another Batch. Hierop staan zijn beste beats vind ik. Veel beats zijn al wel gebruikt door artiesten op albums (en op postuum werk).

Deze plaat is geweldig, een aaneenschakeling aan topmomenten, niet overal trouwens. Maar in sommige delen van het album volgt het ene na het andere prachtige fragment zich op. Ik begin met 4* maar sluit zeker niet uit dat dit nog hoger gaat worden. Er staan teveel goede nummers/fragmenten op om ze allemaal op te noemen, en vrijwel ieder nummer heeft wel wat, is het niet een mooie beat, dan is het wel een fijn zanglijntje. Behoorlijk onder de indruk dus van deze klassieker binnen de instrumentale hiphop.

Eindelijk, ik begrijp deze plaat helemaal. Nummers als Anti-American Graffiti en Glazed vond ik helemaal niks. Sterker nog, Glazed vond ik één van de meest irritante nummers die ik ooit gehoord heb. Zo vond ik The Twister (Huh, What) veel te druk en Stepson of the Clapper ook. Na heel wat maanden geen muziek van J Dilla te hebben gehoord zette ik Donuts weer op. Alles klopte gewoon. Zelfs die vage samples aan het einde van Time: The Donut of the Heart (en meerdere nummers) zijn perfect. Het zijn de kleine dingetjes die het vooral doen,bijvoorbeeld hoe Airworks begint, na één seconde stopt en opnieuw begint. J Dilla was meesterlijk, en bewijst het met Donuts.

Ik heb alle pagina's even doorgelezen en ik zie dat niemand iets zegt over de messages in dit album, dus ga ik het nu maar doen. Als je Donuts vaak heb geluisterd en het snapt weet je dat hij wist dat hij dood ging na Donuts. Zijn samplegebruik op dit album is zeer interessant. Hier maakt hij gebruik van allemaal verschillende samples en gebruikt deze om zijn situatie een beetje te omschrijven.

Waves was voor zijn broertje bedoeld. Zijn broertje heet John. In de beat hoor je "Johnny" op een enorm vette manier geflipt. Zoek de sample (Johnny Don't Do It) eens op en kijk hoe vet hij hem heeft geflipt.

In Stop sampled Dilla Jadakiss en in het origineel zegt Jadakiss "It's that real". Dilla heeft het geflipt in "Is death real?" Als je goed luistert zie je dat hij de nadruk later ook legt op Death real, death real.

In People hoor je "People the times come"

Don't Cry was bedoeld voor zijn moeder. "I can't stand to see you cry."

In Anti-American Graffiti is het heel erg duidelijk. "My family, my history, that's right I die here", vervolgens hoor je "Too much, too soon, that's what the doctor said". Hij heeft het natuurlijk over de omstandigheden waarin hij verkeerde.

Bye komt meteen na Hi wat doelt op zijn korte levensduur.

Last Donut of the Night waarin de sample "I give to you" en daar heeft hij het over zijn laatste album voor zijn dood voor de mensen.

Welcome 2 The Show is erg duidelijk "When I Die I hope I was the man you thought I would be" en "Die" blijf terugkomen. Daarnaast ook de afsluiter.

Zo zijn er nog meer zoals Light My Fire en Time: Donut of The Heart "There comes a time".

Alleen maar respect voor J Dilla. Het is duidelijk dat hij wist dat hij op sterven stond en toch nog alles gaf om het project af te maken voor de fans. Veel mensen zien Donuts als een vrolijk album met allemaal vette samples en op die manier kan je er ook zeker wel naar kijken. Dat is ook wel het mooie aan Donuts, want eigenlijk is het best een triest album als je kijkt naar al die teksten van de samples en de titels over gedag en de dood.

Zo had ik het nog niet bekeken.
Erg leuke informate, bedankt.