Burial - Rival Dealer (2013)

Hoor ik in Riders nou een sample van Jimi Hendrix - 1983... (A Merman I Should Turn to Be)?

Hiders En geen idee

Ik begin 'm te voelen...

Ik niet - zit in de verlengde evaluatiefase, en eerlijk gezegd begin ik m'n hart een beetje vast te houden. Burial was ooit de trendsetter - nu klinkt ie soms net zo fragmentarisch als Zomby's With Love ook al klinkt het af en toe echt Burialesk en ik herken ook de early 90's invloeden. The jury's still out.

Burial: Rival Dealer EP | Album Reviews | Pitchfork

Goede recensie en cijfer evenzo

Ik had gehoopt op wat meer voortstuwende muziek, zoals op Street Halo en Kindred, en keek dus even vies op toen bleek dat deze EP meer weg bleek te hebben van Truant: fragmentarische geluidscollages die af en toe compleet stilvallen en kantelen, 80% verwarrend en 40% genietbaar. Een definitief oordeel is hier sowieso niet op te plakken, maar ik heb zeker wel het idee dat dit beter is uitgewerkt en zijn nieuwe methode ook stukken beter werkt. Zeker de laatste track is veel effectiever als verhalende soundtrack van je omgeving op dat moment - wat volgens mij een beetje het doel was van Truant en Rough Sleeper.

Deze nieuwe Burial-plaat heeft me voor een dag of twee serieus verward. Net zoals anderen, op te maken uit de reacties alhier en elders, kon ik niet goed peilen of Burial hiermee een parodie op zichzelf creëerde, of een juist een enorme stap voorwaarts maakte. Omdat ik Rival Dealer maar blijf opzetten, losse nummers blijf afspelen op dit soort onchristelijke tijdstippen en de structuren die deze plaat karakteriseren ook buiten door mijn hoofd blijven stromen, kan ik niet anders concluderen dat dit meer op een mijlpaal dan op een mislukking lijkt. Vandaar een hoge - zij het ietwat instabiele- score van 4.5 voor nu.

Ik denk dat ik hiermee wat mensen lekker ga laten fronzen maar net zoals Burial het met Rival Dealer het deed vind ik het fijn zo. Ik zal het zo stellen: naar mijn mening is Rival Dealer (na nu tijdens mijn ziekte toch al heel wat luisterbeurten) de beste Burial release tot nu toe.
De emotie was nog nooit zo voelbaar, de melodieën waren nog nooit zo sterk (dat gitaartje in Come Down To Us (!) ), de vocalen zijn wennen maar daarna wou ik niks anders meer.
Aangezien ik deze beter vind, lees veel beter dan zijn debuut ga ik deze toch maar eens in mijn top 10 plaatsen (ondertussen de 3de release van 2013, tot nu toe het mooiste muziekjaar ooit).
Te vroeg hoor ik u denken. Ik denk van niet ik deed het met Is Survived By van Touché Amoré enkele maanden geleden ook op de releasedatum en sinsdien is die alleen maar gestegen tot nu naar de tweede plek.

Tis weer ff wennen geblazen maar ik kan het na een aantal luisterbeurten wel waarderen. Een krappe 4*
Met name omdat ik vind dat Burial wel bezig is zichzelf verder te ontwikkelen. Het is heel herkenbaar Burial en toch weer nieuw. Ik kan die vernieuwingsdrift wel waarderen ook omdat ie hiermee risico's neemt fans van zich te vervreemden.

“I put my heart into the new EP, I hope someone likes it. I wanted the tunes to be anti-bullying tunes that could maybe help someone to believe in themselves, to not be afraid, and to not give up, and to know that someone out there cares and is looking out for them.”

Mooi citaat, mag ik de bron (voor het volledige interview)?

Zou inderdaad interessant zijn.

Meer is er niet hoor: fact

Burial die feel-good muziek maakt. Kan het nog gekker

Ik vind het voorlopig vooral erg jammer dat-ie al het mysterie zo hardhandig uit z'n muziek heeft gewipt. In plaats van de suggestie van een rave krijgen we een poging tot, op de titeltrack althans. Dat is best oké, maar ehm, laat ik het zo zeggen: iemand op RA hoopte op 'Burials take on Blawan-techno' of iets dergelijks toen de EP werd aangekondigd, vond ik een mooie en logische verwachting, maar het werd dus wat anders. Riders, en dan met name het stuk met die drums, vind ik de eerste Burialtrack die de plank echt misslaat. Te willekeurig gesampled. Ik hoef allesbehalve steeds opnieuw Untrue en was dol op de schetsmatige/fragmentarische composities van die Truantplaat, maar vernieuwing is niet heilig, zeker niet als het zo gebeurt. Zelfparodie indeed. Eerste 5 minuten van Come Down to Us zijn wel echt weergaloos mooie euforische slowmotionpop, zoiets, maar vervolgens wordt het wat te kitsch ofzo, en ook hier, evenals track 1, zijn de voicesamples te expliciet, en dan bedoel ik nog niet eens de nu al hilarisch overgeanalyseerde Wachowski-speech. Waar het voorheen om de (vervormde) klank van woordflarden leek te gaan, is tekst in Burialland plots iets concreets geworden, maakt het minder spannend voor mij. Alsof na al die regenachtige smoezelige steegjes de boel opeens op een podium moest. Intrigerende plaat zonder meer, en ik sluit verhoging van m'n beoordeling niet uit, maar voorlopig een teleurstelling.

Burial is altijd al feel-good muziek geweest voor mij

ik snap trouwens totaal niet waarom dit kitch genoemd wordt, trouwens nooit begrepen waarom iedereen altijd moet uitleggen waarom iets goed of slecht is, ik laat gewoon mijn gevoel spreken.

Come Down to Us is echt fantastisch

Ik ben er wel uit, meest teleurstellende release van Burial tot nu toe.
Heb het ook even op de koptelefoon beluisterd en daar vallen me vooral de simpele breaks en standaard ritmes op.
Toch nog drie sterren voor de eerste helft van Come Down to Us, heel mooi, jammer dat het daarna helemaal fout gaat.

Deze ep bevat een aantal fragmenten die tot vreugde stemmen, maar net als met Zomby's - With Love krijg ik sterk het gevoel dat een aantal sterke fragmenten een release nog niet succesvol maken. Voor mij is een release een afgerond iets, niet een aantal aanzetten daartoe.

Op zijn sterke momenten doet deze release denken aan Massive Attack vs Burial - Four Walls / Paradise Circus (2011) over de hele linie wordt dat niveau, maar ook dat van zijn 3 voorgangers Street Halo, Kindred en Truant niet gehaald.

Ik heb het meeste dit weekend nog gedraaid, maar waar Truant me al met een relatief vraagteken opzadelde - tav plik- en knapwerk - wordt dat bij deze release alleen maar versterkt. Nogmaals er zitten sterke stukken in, maar te veel schmierende vocal samples, met name op Come Done to Us doen mij vrezen dat Burial niet meer de trendsetter is die ie eens was. Misschien wil ie voor commercieel succes gaan, misschien zit ie op dit moment in a happy relationship, alleen de postmoderne neoromanticus in mjuman wil graag de donkere Weltschmerz, de ennui noire, het geteisterd voelen door het lot. Dit is te veel griezelen according to the book. Come Down to Us zou zo maar eens een kaarsenanthem kunnen worden, erg klef.

Nogmaals er staan topfragmenten op, maar ook die vele 90s verwijzingen - oa regelrechte verwijzingen naar The Orb - oa Fluffy Clouds, de film samples zoals Saint Etienne, dat alles maakt dat ik niet verder kom dan de bovenbuurman 3*.

Ik was van plan om ook een stukje te schrijven, maar dit verwoordt heel goed wat ik denk over deze plaat na een weekendje deze plaat op vinyl te draaien.

Voor mij hoeft Burial ook helemaal geen trendsetter meer te zijn.
Hij heeft zich al genoeg bewezen. Met Untrue heeft hij een klassieker op zijn naam staan.
Maar ook al zijn EP's zijn fantastisch. De punten van kritiek over dat het soms iets te fragmentarisch is snap ik dan weer wel. Maar het verandert niets aan het feit dat ik ongelooflijk ontroerd word door wat ik te horen krijg tijdens Hiders en Come Down To Us.

De titeltrack is echt heel gaaf, vooral dat middenstuk, wow. Hiders gaat nog wel, is een stuk minder, maar nog te pruimen, maar Come Down to Us is me toch echt te melig. Eerste keer dat ik van Burial een echt mindere track hoor. Jammer.

Een van de weinige artiesten waarvan ik altijd uitkijk naar nieuw werk.
Burial verrast misschien niet echt meer, is weer fragmentarisch bezig, herkenbaar als altijd, maar zijn keuzes zijn toch ook weer magisch en duister. Er zijn maar weinig artiesten die een donkere en onheilspelbare sfeer zo kunnen neerzetten. Snap de (lichte) teleurstelling bij sommige gebruikers dan ook echt niet. Dit is gewoon weer een parel en wel op de valreep van 2013.

Waarschijnlijk daarom ook de kerstsfeer in het laatste nummer

Wat een slechte track is Come Down to Us, inderdaad. Precies een elektronisch Michael Jackson/Mariah Carey nummer met ruis onder. Rival Dealer is wel vet en aan 'Hiders' is niet zo bijzonder veel op te merken voor een Burial nummer.

Dezelfde sample wordt trouwens ook ergens in Rival Dealer gebruikt.

Het zal voor velen waarschijnlijk klinken als een cliché maar degenen die deze ondertussen ook al op Vinyl hebben zullen zeker het zeker begrijpen.
Rival Dealer is gewoon véél beter op Vinyl, de break in het titelnummer waar je eindelijk de drumgeluiden kan onderscheiden van elkaar, de dynamiek in Hiders, ... Er vielen mij ook zoveel dingen meer op. Nu ik deze plaat daardoor nog beter vind kan ik gewoon niet anders dan deze van 5 naar 2 in mijn echte Top 10 en van 2 naar 1 in mijn jaartop 10 te zetten.

rival dealer dit is héérlijk bij het indutten. de meester van de sfeerschepping lapt het hem weer...

Zo, de CD is gearriveerd via Amazon UK. Op tijd dus om onder de boom te leggen.
Een mooier pakje is niet denkbaar. Via de luisterpaal al grijsgedraaid maar nu ook aan de collectie toegevoegd. HoHoHo...

Deze hoort inderdaad onder de boom
Maar aangezien ik deze van mijn eigen centjes heb gekocht kon ik me niet inhouden om hem alvast van de boom naar de vinylspeler te verplaatsen!

Jeetje, Hiders, waarom nou toch... doet me denken aan Q Lazzarus uit Silence of the Lambs. Maar lang niet zo goed. Nooit gedacht dat Burial op de jaren '80 bandwagon zou springen en kwalitatief ergens achteraan de stoet zou aanschuiven.

Rival Dealers klinkt wel goed, al kan ik me voorstellen dat de lange breaks me op den duur gaan tegenstaan. Verder wel een leuke emulatie (inderdaad) van de uk hardcore van begin jaren '90.

Come Down to Us moet ik nog wat vaker beluisteren. Ben benieuwd wat Burial hiermee voor ogen heeft. Puur muzikaal vind ik er nog niet veel aan.