Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965)

Ik kan de hierboven gegeven commentaren alleen maar bijtreden: een tijdloos (soul)album, en godverdomme wat een stem!

Toch vind ook ik de trackkeuze niet geweldig: teveel nummers waar er al een geijkte versie van bestaat (1 of 2 moet kunnen maar het zijn er gewoon teveel op deze plaat). Op covers van My girl, Wonderfull world, Satisfaction en Respect zit ik hoegenaamd niet te wachten - hoewel het wel stuk voor stuk geslaagde covers zijn.

Neen geef mij dan maar Ole man trouble, I've been loving you for too long en A change is gonna come (covers van dit soort nummers hadden er meer in moeten zitten).

Otis eerste aanraking met muziek kwam al heel vroeg met de Gospel zijn vader was een predikant.

De opnames van dit legendarische album vonden plaats in de studio van het legendarische Stax Records en de begeleidings band waren niemand minder dan de orgineele bezetting van de M.G.'s.
De productie was in handen van Jim Stewart.

Het album heeft een volle rijke sound. Een aantal nummers voor dit album zijn door Otis zelf geschreven (Ole Man Trouble, Respect en I've Been Loving You To Long), maar het gross van de nummers zijn covers, covers die vaak het orgineel evenaren en zelfs overtreffen. Zo is A Change is Gonna Come bijna even mooi en pijnlijk als het orgineel van Sam Cooke en swingt Shake net even meer dan het orgineel van wederom Sam Cooke, gooit hij in Down in the Valley nog wat meer kolen op het vuur als dat Solomon Burke deed, en om over Satisfaction nog maar te zwijgen vergeleken bij Otis zijn uitvoering is Mick Jagger maar een snot-aap (oei hier schop ik waarschijnlijk behoorlijk wat mensen tegen het zere been, het zei zo). My Girl klinkt net even rauwer en doorleefder dan het glade orgineel van The Temptations en Wonderful World wedijvert in mijn beleving nog steeds met Sam Cooke. Op Rock Me Baby flirt hij er vrolijk op los met Blues.

Dit album maakte Otis bekend onder de zwarte bevolking van de VS maar hij wilde meer en kreeg dat 2 jaar later ook met zijn optreden op het Monterey Festival in 1967 waar hij een voornamelijk wit publiek uitzinnig kreeg.
Helaas storte zijn vliegtuig op 10 december van dat zelfde jaar neer in Lake Monona, Wisconsin en was een groot soul artiest veels te vroeg heen gegaan.

In het kader van het Tip 250-topic

Otis Redding is een van de vaandeldragers van de soul en heeft in zijn helaas korte carrière een geweldig oeuvre achtergelaten. In zijn carrière was er geen rem op de soulmachine die Otis Redding heette en hij produceerde in vier jaar zes albums. Toch is soul in de jaren '60 een genre wat het naar mijn mening vooral van de singles moet hebben. Maar Otis Redding is toch een klein beetje een uitzondering op die regel, want Otis Blue is over de gehele linie een behoorlijk goed album.

Wat mij een beetje tegenstaat bij soulalbums is dat vaak het merendeel van de nummers niet zelf geschreven is. Ook op dit album is dat het geval. Drie van de elf nummers schreef hij, de rest niet. De opener Ole Man Trouble is dan wel een geheel eigen nummer, het is meteen een zeer sterk begin met een inventief blazersdeuntje. Als je van warme soul houdt weet je meteen dat het goed zit na het eerste nummer.

Ook het eigen geschreven Respect is een pareltje en eigenlijk nog beter dan de opening. Ik vind Otis vaak op zijn best met zijn swingsoul. En deze song valt duidelijk in deze categorie. Vooral de eerste regels van Respect knallen er meteen in.

Het derde nummer is wereldberoemd, maar niet door toedoen van Otis Redding. Sam Cooke schreef dit geweldige nummer. En hoe cliché het ook is, het origineel blijft het beste en dat is hier niet anders. Otis Redding doet zijn best maar de versie van Sam Cooke bevat meer emotie en de strijkers die in Sam Cooke's versie juist zo mooi zijn, zijn hier grotendeels weggelaten. Niet dat dit meteen heel slecht is. Otis Redding en zijn huisband maken er toch wel een goede versie van.

Deze huisband van Otis zijn de welbekende Booker T And The MG's aangevuld met de ook zeker niet misselijke, vrij briljante labelband de Mar-Keys. Het rijke geluid waarmee zij Otis ondersteunen is goed te horen op Down In The Valley. Op dit nummer hoor je de chemie tussen Redding en de band uitermate goed.

Maar niet zo goed als op de grootse single I've Been Loving You Too Long. Hier vullen Otis en de band elkaar perfect aan. Prachtige stiltes als Otis zijn vocale kunsten ten toonspreid en wanneer Otis zijn mond dichthoudt doen de Mar-Keys dat. Ik vind het geweldig hoe zij steeds de catchy wat hardere stukken invullen. Otis Redding mag dan maar drie songs zelf hebben geschreven, deze vormen duidelijk de beste songs van de eerste helft van het album.

De titel zegt shake, Otis doet een shake. Dit nummer is weer de typische swingsoul waar ik het bij Respect al over had. Otis moet live echt een knaller van jewelste zijn geweest en wat was ik daar graag bij geweest. Maar ook in de studio gaat Otis Redding als een beest tekeer, met natuurlijk zijn kenmerkende stemtrucje die vaak terugkomt in dit nummer.

De ongekende vocale klasse van Otis Redding komt naar voren in My Girl. Een prachtig liefdesliedje wat mij pas later is gaan opvallen. De stem van Redding klinkt hier ontzettend liefdevol en brengt My Girl zo overtuigend dat je zou denken dat hij het zelf voor zijn geliefde heeft geschreven.

Wonderful World kende ik al van Sam Cooke's album Ain't That Good News. Maar stiekem vind ik de versie van Otis Redding beter. Sam Cooke klinkt namelijk op diens versie vrij monotoon waardoor het nummer me in zijn versie niet echt opviel. Otis Redding vind ik veel krachtiger klinken en ook de rauwheid in zijn stem past meer bij dit nummer. Het verschil in klasse kan je bij gelijk de eerste zin van het nummer al horen.

Kant 2 staat vol covers. Maar Redding weet wel van goede nummers uitkiezen. Rock Me Baby bevat een fantastische bluesy riff waarmee Booker T. & the MG's zelfs gemakkelijk zonder Otis een hit mee hadden kunnen scoren. Want deze instrumentatie wordt met erg veel gevoel en klasse gespeeld. Otis is een goede aanvulling op dit instrumentale feestje, want zijn vocalen in combinatie met het pittige gitaartje een erg gaaf effect.

Op Satisfaction covert Otis Redding de Stones. En ik ben er nog steeds niet uit wat ik zelf de beste versie vind. Ik hou erg van het enigszins kale maar zeer energieke nummer van de Rolling Stones, maar het lekker rijk aangeklede en soulvollere nummer van Otis heeft ook erg veel charme.

You Don't Miss Me Water is natuurlijk al een vette soulklassieker van William Bell. De band van Otis Redding voegt daar een aantal erg fijne blazersstukjes aan toe. En ook Otis Redding laat voor de laatste keer op dit album zien waar hij allemaal tot in staat is. You Don't Miss Me Water is zeker niet het beste nummer op dit album, maar bevestigd wel het constant hoge niveau op dit album.

Waar ik eerst, ik ken dit album al zeker twee jaar, nooit helemaal weg ben geweest van deze plaat. Deels vanwege het feit dat er veel covers op staan, maar ook waren mijn favorieten beperkt. Nu ik het album deze dagen weer intensief heb beluisterd valt mij eigenlijk pas de klasse op die in dit album verborgen zit en mag dit album wat mij betreft zeker in de rij van soulklassiekers worden gezet. Al mag Otis Redding op albumniveau niet tippen aan bijvoorbeeld Marvin Gaye's What's Going On, Curtis' Curtis en Michael Kiwanúka's Home Again.

4*

Had het nooit gedacht, maar soul begint echt een favoriet genre te worden. Wat is dit chille muziek hee. Je kunt er bij mij de plank niet misslaan voorlopig. Otis Redding levert met dit album een mooie verzameling nummers af. Ik lees net dat het voornamelijk covers zijn. Ik herkende wel dingen als I Can't Get No Satisfaction en Wonderful World. Maar het spoor waar ik het origineel dan moet plaatsen, raak ik soms wel bijster. Ik dacht dat Respect weer een oeroud nummer was of in ieder geval origineel door Aretha Franklin gezongen, maar dat schijnt dan wel weer door Otis Redding geschreven te zijn.

Hoe dan ook, het kan de pret niet drukken, dit is gewoon een lekker album dat je het best op kunt zetten om eens goed te chillen. Er zijn niet nummers die er bovenuit springen, maar het blijft consistent een goed niveau houden. Vier sterren dus! Ohja, bij het laatste nummer hoorde ik bij de eerste keer luisteren telkens Otis "miss my wallet" ipv "miss my water" zingen .

Otis Redding heeft zo'n mooie stem en zingt met zoveel dynamiek en kracht, dat (zowat) alles wat hij zingt in goud verandert. Eén van de mooiste voorbeelden is dit schitterende album. Er staan flink wat covers op, maar voor mij hebben ze allemaal een meerwaarde. Otis overtreft op elke cover het origineel. Voornamelijk ligt dat aan zijn zang en de intensiteit waarmee hij zingt, maar ook de begeleidingsband en de productie is top. Absoluut hoogtepunt is Satisfaction: echt fantastisch! The Black Keys gebruikten op de laatste tour Otis versie om de zaal op te warmen, zij begonnen gelijk daarna. Een juweel van album, om te koesteren: ik zet 't maar eens in mijn top 10.

Jij snapt er geen snars van maar ik wel. Ik heb even in je lijst gekeken en zag dat er 1 zwarte man in stond (miles Davis). Dit is iemand uit de Jazz en dat zijn de mensen die wel status hebben bij links intellectueel blank. Soul, Hiphop en Funk horen daar niet bij. Pas als het cultfiguren worden horen ze erbij. Ik zag Pink Floyd in jou lijst staan, en die gebruikten wel eens helicopters als geluid. Zijn dat muzikale hoogstandjes? Door mensen als jij bestaan de GUILTY PLEASURES!

Mijn oom; die net zo’n groot muziekliefhebber is als ik, heeft dit album.
Toch heb ik als kind vrij lang gedacht dat Otis Redding een vrouw was, en dat komt waarschijnlijk door de hoes.
Pas later kwam ik er achter dat ik blijkbaar in de war was met Dusty Springfield.
Het album had ik verder nooit gehoord, en Otis leerde ik kennen via het nummer The Dock of the Bay, welke op een verzamelalbum van mijn ouders stond.
Soul ligt voor mij dicht bij Blues.
Het woord zegt het al, muziek met een ziel.
Die ziel staat ook voorop bij Blues, al wordt Soul op een meer swingende manier gebracht, en ik heb bij beide wel het gevoel van muziek uit de kerk; gebracht door predikanten; maar dat is puur het gevoel wat ik er bij heb.
Een goede vriend van mijn vader was een groot Soul liefhebber, en als er in de buurt ergens een kermistent stond, dan was hij altijd aan het swingen.
De soulkikker van de vriendengroep.
Voor mijn gevoel vroeg hij altijd Rock Your Baby van George McCrae; absoluut een dansklassieker.
Nu werd ik laatst door een hokjesman hier op MusicMeter in een bepaalde hoek geduwd; ik zou geen liefhebber van Soul zijn.
Ik ben voornamelijk een muziekliefhebber, zoals iedereen hier.
Ik ben geen Leo Blokhuis die in de jaren 70 is blijven hangen; ik ben meer zo’n zwartgallig jaren 80 type, die in de jaren 90 een periode in een houthakkersblouse rond liep.
Als kind uit de jaren 70 heb ik nu eenmaal minder met Soul, schijnbaar omdat ik daar te jong voor ben, en thuis voornamelijk Rolling Stones, Deep Purple en De Arbeidsvitamine voorbij kwam.
Otis Blue leek mij een geschikt album om mee te beginnen.
Veel nummers zijn bij mij bekend in de uitvoering van andere artiesten; dus een stukje herkenbaarheid zal er zeker zijn.

Ole Man Trouble doet mij denken aan Piece of My Heart van Janis Joplin; niet alleen muzikaal, maar ook het rauwe in de zang; en ja, het komt direct binnen in mijn ziel.
Respect is een stuk vrolijker, en heeft zeker de klasse van Aretha Franklin.
Dat ik haar versie toch een tikkeltje beter vind, heeft blijkbaar te maken met die hoge uithalen van haar.
Gewoon een kwestie van smaak.
Change Is Gonna Come ken ik ook nog maar een paar jaar, en deze is voor mij vergelijkbaar met die van Sam Cook; al schreeuwt hij het nog meer van zich af.
Down in the Valley is voor mij totaal onbekend, maar die schreeuw die ik in Change Is Gonna Come miste, is hier wel aanwezig.
Otis klinkt als een oude doorleefde man, met een verrookte stem, blazers en piano stuwen hem naar een andere dimensie.
Eigenlijk schrik ik wel een beetje; als ik tot het besef kom dat hij hier nog niet eens de leeftijd van 25 jaar heeft bereikt.
Ook die gegevens zetten het album in een ander daglicht.
Hoe zou hij zich ontwikkeld hebben als hij niet op 26 jarige leeftijd zou zijn overleden?
Zou hij een nog grotere legende zijn geworden; of net als Marvin Gaye en James Brown vervallen in een leven vol drugs en schandalen.
We zullen het nooit weten.
Het liefdesverhaal I've Been Loving You Too Long is mij ook niet eerder verteld; net als het uptempo Shake, welke ik eerlijk gezegd niet zo heel bijzonder vind.
Zou dit nummer de basis gevormd hebben voor Shake Your Thang van Salt-N-Pepa?
Een ding is mij wel duidelijk; de versie van My Girl die hierop staat is absoluut de beste versie die ik van dit nummer ken.
Wonderful World is volgens mij de tweede Sam Cook cover op het album.
Ook bekend bij mij; vanwege de Levi’s reclame en een Terence Trent D’Arby die ook een mooie live versie van het heeft opgenomen.
De stem van Terence Trent D’Arby ligt trouwens dichter bij die van Otis Redding dan bij die van Sam Cooke.
Misschien heeft hij de uitvoering van Otis Blue in zijn achterhoofd gehad, toen hij deze op nam.
Rock Me Baby heeft een Blues achtige begeleiding, en bevestigd voor mij nogmaals mijn opmerking in het begin, die ik maakte over Blues en Soul.
Dit doet mij trouwens ook denken aan de podium act waarbij James Brown zich telkens uitgeput op de grond laat vallen.
(I Can't Get No) Satisfaction vind ik er eigenlijk niet tussen passen, leuk wat er van de Rolling Stones klassieker wordt gemaakt, maar dit is stukken minder dan hun versie, maar wel hoor ik hier weer Terence Trent D’Arby terug; die coverde trouwens ook Stones nummers (Under My Thumb en Jumping Jack Flash).
Ik had dan liever gehoord dat hij bijvoorbeeld een Soul versie van Heartbreak Hotel van Elvis Presley zou uitvoeren; volgens mij leent dat nummer er zich prima voor.
You Don't Miss Your Water kende ik ook niet, maar past qua sfeer perfect op Otis Blue.

Al met al een prima kennismaking met Otis Redding, waarbij ik tot de conclusie ben gekomen dat je voor het zingen van mooie liefdesliedjes geen zachte, lieve stem hoeft te hebben, maar dat je met een rauwere, geleefde stem niet zoveel, of misschien wel meer vrouwenharten sneller kan laten kloppen.
Mijn muzikale kennis op het gebied van Soul is beperkt, maar hopelijk leest men daar doorheen.
Verwacht bij het noemen van voorbeelden dan ook geen breed scala aan artiesten, ik beperk mij tot de voor mij bekende namen.

Twee albums van Otis Redding in dit souljaar. In beide titels wordt er gezegd dat Otis soul zingt, dat wisten we natuurlijk al. Ware het niet dat Otis soul is!
Of Otis nou OV Wright covert op That’s How Strong My Love Is, of Sam Cooke op A Change is Gonna Come, het is altijd genieten geblazen. Op Blue staat ook Otis’ beste song. Twee albums lang geen zwak moment te ontdekken.

1. Ole Man Trouble – de pijn is te horen in de stem van Otis. Mooie muzikale omlijsting ook, lekker vol.
2. Respect – dit is dus het origineel en die stampt een stuk lekkerder door dan die van Aretha
3. Change is Gonna Come – mooi versie die het niet redt bij het origineel. Wel zeer eigen poging door de zang.
4. Down in the Valley – stoomt lekker door, wat brengt die Otis toch een gevoel in zijn songs.
5. I’ve Been Loving You Too Long – zijn beste, of in ieder geval mijn favoriet. Wat een fantastisch nummer van kop tot staart
6. Shake – rauwer shaken dan dit doe je het niet in de soul
7. My Girl – fijne, licht schurende versie
8. Wonderful World – nog zo’n klassieker die op zeer eigen manier gestalte krijgt.
9. Rock Me Baby – lekker nummer die goed doorknalt, heel direct nummer
10. (I Can’t Get No) Satisfaction – deze vind ik dan weer beter dan het origineel, geweldige versie
11. You Don’t Miss Your Water – mooi ballad, op z’n Otis’ gebracht.

(bron: Opus de Soul)

Ik beluisterde dit album in het kader van het RateYourMusic top-250 review topic - dit is de RYM #248

Van de grote Soul-legendes heb ik Otis Redding het langst links laten liggen. Ik weet eigenlijk niet waarom, maar nu ik de RYM-lijst doorloop realiseer ik me dat ik nooit eerder een volledig album van hem beluisterd heb. Otis Blue is direct een opmerkelijke instapper: ik betwijfel of ik in de komende 247 albums nog meer werk ga tegenkomen dat voor meer dan de helft uit covers bestaat. Gelukkig heb ik met covers geen enkel probleem: muziek ontwikkelt zich organisch en of het nu samples, covers of genres zijn: iedereen maakt zich bepaalde elementen eigen en voegt een sausje van zichzelf toe.

In de eerste plaats valt me op hoe prettig en behaaglijk dit album in het gehoor ligt. Gezien de emotie die Otis Redding erin legt weet ik niet of dit nu direct zijn bedoeling was, maar bij mij gaat deze plaat op de lijst “geschikte albums als mensen komen eten”. Hoge kwaliteit ‘entertainment’ die moeiteloos van voorgrond naar achtergrond en weer terug kan bewegen. Daar zit voor mij direct ook de mindere kant: de hoeveelheid theater en dramatiek is hier naar mijn smaak wat hoog. Dat wordt vooral duidelijk in de Sam Cooke-covers. Nu is het nogal lastig om de van zichzelf al perfecte uberclassics van Cooke te overtreffen (al zal Otis dat niet voor ogen gehad hebben), maar ook vind ik dat de cleane zang van de originele maker precies past bij deze tracks. Waar Sam Cooke zijn klassiekers heel zuiver en eenvoudig zingt, en juist daarmee de kracht van de songs blootlegt, lijkt Redding er vanaf seconde een wat extra dramatiek en jeu in te willen leggen. Maar dat is bij een briljante compositie als ‘A Change Is Gonna Come’ helemaal niet nodig. Vooral in ‘Wonderful World’ vind ik de olijke blazers en voordracht een beetje ‘too much’. De extra ‘Ooohs’ en ‘Yeaahs’ doen het nummer helemaal niet goed.

Dat alles gezegd hebbende heeft Otis Redding een fantastische en filmische stem, een die gemaakt is voor grootse gebaren en gepassioneerde uithalen. Een stem die daarom ook het beste tot zijn recht komt in de nummers van zijn eigen hand, met name ‘Respect’ en ‘I’ve Been Loving You Too Long’. Een stem die ik probleemloos een hele middag of avond lang kan horen en die zeker wel indruk maakt. Maar als album dat leunt op covers van overbekende classics, valt deze me iets tegen.

Evengoed een nette 3.5*