Section 25 - Always Now (1981)

Heb liever het originele vinyl van destijds....ook duur schat ik zo in. Ik kijk even op discogs: tussen de 50 en 220 EUR.

Nu weer aan het beluisteren....toch een hele fijne, bijzondere plaat. Een postpunk klassiekertje. Geen fraaie melodieën, maar heel veel introverte sfeer. Licht hoekig. Krassende gitaargolven. Monotoon. Bas op de voorgrond, met die typische 'Factory' sound. De zang murmelt. Op momenten is de muziek bijna ambient. Luister maar naar 'Hit', 'Barbies in The Bardo' en vooral de opening van 'New Horizon'. En hypnotiserend met bijv. 'Be Brave'. Fraai staaltje productie van Hannett. PIL is op momenten niet ver weg. Mooi voor dit tijdstip. Een moment van contemplatie, terwijl de maan helder half schijnt en de wijn bijna op is.

Zo door naar Red Mecca...een plaat die ik om een of andere reden altijd koppel aan dit album.

En ook nu is het weer de tijd voor dit album…’Barbies in the Bardo’, ‘Be Brave’ en ‘New Horizon’….heel fijn.

Red Mecca draai je vaak rond 2 uur 's nachts en onder het genot van een goed glas, komt wss door de titel van het album

Mecca heb ik niet meer gehaald. Nog even getwijfeld over ‘Plateau Phase’. Ook een mooie combinatie. Het glas was overigens wel rood….en best goed.

Augustus 1981 verschenen zowel het debuutalbum van The Gun Club als die van Section 25, afkomstig uit de regio Blackpool, het knusse Poulton-le-Fylde. Een enkele bron noemt overigens september als verschijningsmaand.
Ik kende de groep niet. Spoedig valt op dit Always Now sterk op Joy Division lijkt en niet alleen dat. De productie was in handen van de producer van die groep, Martin Hannet en sterker nog: Ian Curtis zat naast hem aan de knoppen.

'Mag ik eerlijk zijn?' zou sportjournalist Mart Smeets netjes vragen om vervolgens zonder toestemming een harde mening neer te zetten. In mijn geval: ik vind er níks aan. Het heeft helemaal de sfeer van Joy Division, maar de stem van bassist Larry Cassidy pakt me niet. Dat de productie mat en kaal is, wil ook niet helpen. De drums klinken hol, de bas dominant en met een flangereffect of iets dergelijks, maar desondanks gaan die partijen niet leven. Zanglijnen en baslijnen en gitaargeluiden - ze doen me niks. Monotoon en saai.

Nu kan het natuurlijk zijn dat je die elementen juist helemaal prima vindt, kijk maar naar bovenstaande berichten. Chameleon Day en Premonition zijn écht géén gekkies, integendeel. Kenners en liefhebbers van dit soort doomwave / postpunk worden er kennelijk vrolijk van, maar ikke? Niet in dit geval.
Een favoriet nummer aanwijzen vind ik dan ook heul moeilijk, waarbij het instrumentale C.P. sowieso niet wil gaan glanzen. Het daarop volgende Loose Talk duurt nog geen drie minuten, maar al halverwege vraag ik me af hoe lang het gaat duren.

Aanbevolen voor hen die postpunk een heel warm hart toedragen. In 2015 kwam een uitgebreide heruitgave waar de bonussen nogal eens voller klinken dan de bewust kale aanpak van Always Now.

Ik ben op chronologische wijze op reis door new wave, de albums achter mijn afspeellijsten met new wave beluisterend. Met mijn volgende halte zit ik zeker in september, zo vertellen de bronnen over Lord Upminster van Ian Dury, die deze keer zonder zijn Blockheads werkte.

Dat is onmogelijk, omdat Curtis in mei 1980 uit het leven stapte en dit album in februari 1981 is opgenomen. De bonustracks Girls Don't Count, Knew Noise en Up to You zijn wel een co-productie van Curtis. Waarschijnlijk bedoel je dat.

Ja, dat bedoel ik inderdaad. Zie je, jij bent de echte kenner! Bij Knew Noise, Up to You en Girls Don't Count zat hij aan het mengpaneel. Dank voor je correctie!