The Associates - Fourth Drawer Down (1981)

Als ik even later met knikkende knieën en gelanceerd vanaf het hupse Perhaps uit 1985 uit de witter dan witte auto stap, gooi ik resoluut die knellende, knalrode schoentjes op het trottoir. Tenslotte heb ik dit soort schoeisel niet meer nodig en ofschoon ik vrijwel op alle muziek kan swingen, is het geluid dat momenteel uit dit sobere opvanghuis voor verwaarloosde postpunkklanken sijpelt, niet echt vrolijk en ook nog nauwelijks dansbaar te noemen.

Fourth Drawer Down lijkt misschien daarom wel eerder een hypnotisch en chaotisch zijsprongetje dan een verzamelalbum en dat komt omdat ik de meeste singletjes/b-kantjes met liedjes als het fraaie A Girl Named Property , het nogal lijpe Kitchen Person en het grappige Tell Me Easter's on Friday nooit eerder heb gehoord of hebben de genoemde liedjes op dat moment geen indruk gemaakt en ben ik ze gewoon vergeten. In de jaren tachtig kocht ik ook bijna geen 7" singles meer en slechts af en toe een 12 inch.

Het liedje dat ik wél heel regelmatig tegenkwam in popprogramma's op tv als Génération 80 en Gotterdammerung 2000, groeide wel vrijwel onmiddellijk uit tot een favoriet om van te dromen: White Car in Germany. Dit nummer, ik heb het althans nog niet kunnen vinden, staat op geen enkel regulier album en daarom alleen al ben ik heel blij met dit fraaie verzamelalbum.

Chauffeur!!!

Vijf A-kantjes en drie B-kantjes, en als je de drie B-kantjes van de bonustracks meetelt heb je hier dus 5½ singles compleet (alleen de A-kant van het onder de naam 39 Lyon Street uitgebrachte Kites ontbreekt). Volop geëxperimenteer, maar toch ook pakkende melodietjes en stevige vierkwarts-arrangementen zoals het een "commerciële" popsingle betaamt. Ik hoor veel echo's van hoe de vroege Cure hun gitaargeluid gebruikte om het geluid te kleuren en sfeer te creëren, maar natuurlijk klinkt ook Bowie's Berlijnse output hier door, en in de percussie van An even whiter car denk ik zelfs de invloed van het Yellow Magic Orchestra te horen, maar uiteindelijk overstijgt dit toch alle invloeden vanwege de eigenzinnige arrangementen, de bizarre en soms onbegrijpelijke (Message oblique speech) of zelfs overstaanbare (Kitchen person) teksten, en natuurlijk die bijna operateske stem die vaak heel effectief "gedubbeld" wordt zodat achtergrondzanger Billy Mackenzie soms leadzanger Billy Mackenzie bijna overstemt. Zelfs de instrumentals blijven interessant, en wát een rijkdom wanneer je (dit arrangement van) A girl named Property (in een minder sterk arrangement al de achterkant van debuutsingle Boys keeps swinging) op een B-kantje weg kan steken.