Radiohead - Kid A (2000)

Ik heb het boek er nog even bijgepakt, maar kan het niet zo snel terug vinden. In mijn herinnering stond het in één van die 'junk dilemmas', die stukjes tussen de hoofdstukken door. Maar het is ook alweer een jaar of 15 geleden dat ik het gelezen heb, dus ik kan me ook best vergissen.

Wel grappig trouwens, in de eerste junk dilemma (blz. 14) komt meteen die zee alweer voorbij:

"This internal sea. [...] ...once the ocean rolls out, it leaves the shite behind, inside my body."

Volgens mij heeft Radiohead gewoon gebruik gemaakt van "Trainspotting", het heeft wat overeenkomsten

Ik vind overigens Motion Picture Soundtrack misschien wel een ondergewaardeerd nummers op deze plaat, dat moment van die stilte waarna hij begint te zingen met dat sprankelende, sprookjectachtige geluid is pure kippenvel. Sowieso wordt ik helemaal gek van dat nummer in goede zin.

En de 'hidden track', die je eigenlijk geen track kan noemen, doet mij ook altijd denken aan een opleving van hoop, berusting, nieuw leven wellicht?

Ik heb die misdruk ook. Ik dacht al die jaren dat ze het ervoor gedaan hadden... gewoon om rottig te doen.

'Kid A' is wat ik muzikale mindfuck noem: het kruipt onder je huid en brengt me in een soort trance. Ik weet niet zo goed wat het is... Aparte, doch erg goede muziek. Ligt het trouwens aan mij of lijkt 'Idioteque', en dan voornamelijk het begin, erg op 'Windowlicker' van Aphex Twin?

4*

Nu je het zegt, het lijkt er best wel op!
Ze lijkt me alleen niet echt het type dat naar Radiohead luistert om daar inspiratie uit te halen
Hoewel, Miley Cyrus doet dat blijkbaar ook dus alles is mogelijk

Ik herken wat je zegt, dat is één van de dingen die ik zo goed vind aan dit album. Het 'werkt' niet altijd, die trance, ik moet er wel voor in de juiste stemming zijn. Maar als ie dan valt, valt ie ook goed. Dan ervaar ik het echt als een trip zonder middelengebruik. Er is maar weinig muziek die dat zo met me kan doen, alleen daarom al heeft Kid A een ereplaatsje.

1 van de beste albums ooit. De buitenaardse sound is geweldig. Vooral de songs Kid A en The National Anthem zijn geweldig!

Wauw wat een sfeer , ik ben normaal totaal geen rockfan maar deze staat hoog genoteerd in de top 250 en ik heb er al goede dingen over gehoord.Dus ik als hiphop liefhebber heb maar me gewaagd in de wereld van Radiohead en het was een goed idee. Want het begint al bij de fantastische track: Everything in Its Right Place en dat gevoel blijft doorgaan Thom zingt heerlijk natuurlijk is zijn stem veel vervormd maar het klinkt wel goed, hij neemt ons mee in zijn rare en koude wereld waarover hij met vage teksten vertelt.En als dan op de laatste track de stilte valt besef je dat het in Thom's wereld toch bizar is maar toch willen je oren er opnieuw naartoe.
4.0*

Check vooral ook In Rainbows. Een absoluut meesterwerk en tien keer beter en sfeervoller dan dit.

Oke ik ben nu ook OK Computer aan het beluisteren maar buiten een paar uitzonderingen vind ik deze een stuk minder goed.Maar hij kan natuurlijk nog groeien .En bedankt voor de tip.

Hoewel dat ook een geweldig album is hoor =)

Kid A is niet meteen een rockplaat hoor, naar Radiohead-normen (en naar alle normen). The Bends is het meeste rock-gericht mijns inziens (en Pablo Honey waarschijnlijk ook, maar die ken ik niet echt).

In Rainbows is inderdaad een echte aanrader (zoals je wel kan merken aan het stemgemiddelde ). De sfeer voor King of Limbs wordt er al een beetje gezet met sommige ambientesque en elektronische passages, maar evengoed zijn er nog tal van Ok Computer/rock-elementen aanwezig. Arpeggi/Weird Fishes, All I Need en Reckoner zijn minder rock, Bodysnatchers dan weer helemaal wel,... Maar ik dwaal af. Om m'n bericht niet verplaatst te zien worden, zal ik nog maar eens zeggen dat deze hier na lange tijd Ok Computer van mijn eerste plaats heeft gestoten, wat betreft Radiohead-albums. Een unieke, mysterieuze, soms zelfs beangstigend steriele sfeer die wordt neergezet, maar op andere momenten dan weer 'warmer' aanvoelt... Echt magisch gewoon - hoe je zoiets kan creëren...

zelden zo'n sfeer gehoord.

Dat er wat electronica voorbij komt, doet niets af aan het feit dat het gewoon een rockalbum is hoor.

Ik vind In Rainbows ook een tikkeltje beter dan Kid A , maar Kid A is toch sfeervoller mensen. Het feit dat ik In Rainbows beter vind zit hem in het feit dat nummers als Treefingers geen echte nummers zijn. Natuurlijk werkt dit uiterst sfeervol voor de gehele plaat maar vind dit eigenlijk niet echt een nummer. In Rainbows bestaat uit 10(loss) absolute topnummers. Ik denk dat kwalitatief eigenlijk niks verschillen maar enkel het feit wat je belangrijker vind aan een plaat , Sfeer of kwaliteit (losse) nummers geeft dan de doorslag. Ga je voor sfeer en even van de wereld af zijn kies je voor Kid A , kies je voor omvergeblazen worden door nummers van het hoogste niveau ga je voor In Rainbows.

Inderdaad. Misschien bedoelde nicoot dat dit niet echt representatief is voor rock, omdat kobe bryant fan nog niet veel rock kent, maar dit is gewoon een rock plaat met (duidelijke) electronische invloeden.

Verder kan ik me wel vinden in wat Timo-otje zegt, behalve dan dat ik enkele nummers van Kid A ook los beter vind dan alles wat In Rainbows te bieden heeft. Idioteque is één van mijn favoriete nummers aller tijde bijvoorbeeld en ook Everything In It's Right Place, The National Anthem, How To Disappear Completely worden niet überhaupt niet geëvenaard op In Rainbows. Maar ik denk dat In Rainbows wel wat meer voor je is, kobe bryant fan.

Het voegt ook wel iets toe aan het rock gedeelte vind ik ik vind het echt een goede combinatie .
Niels zeg trouwens maar Glenn als je mijn naam niet kopieert hier dan is het wat lang voor een gebruikersnaam .

Het is misschien geen popliedje in traditionele zin, maar het is natuurlijk wel gewoon muziek. Brian Eno heeft albums vol met dit soort muziek.

Treefingers is voor mij net zo belangrijk voor het geheel als The National Anthem of Idioteque.

Dan ga ik Brian Eno misschien maar eens luisteren...

Ik vind Treefingers erg mooi al begrijp ik wel wat Timo-otje bedoelt te zeggen: ik zou het nooit los luisteren want buiten de context van de plaat valt het effect toch een beetje weg, hoewel ik het dan nog steeds mooi vind. De nummers van In Rainbows zijn beter los te beluisteren. Dat Treefingers muziek is staat natuurlijk buiten kijf.

Ik zal het eens herformuleren: naar algemene rock-normen is Kid A duidelijk een vreemde eend in de bijt. Meer elektronica dan gemiddeld, meer ambient, soundscapes, mish mash sounds en weet ik nog allemaal

En dus misschien voor Kobe Bryant: rock klinkt meestal niét zo

Nee dat weet ik het is niet omdat ik vrijwel nooit rock beluister dat ik niet weet hoe rock normaal klinkt ik ken ook wel artiesten zoals: Pearl Jam en Arcade Fire, maar ik heb eigenlijk nooit de drang gehad om ze te beluisteren.Maar inderdaad de nummers van In Rainbows kun je al sneller apart beluisteren en deze vormt meer een geheel.

Radiohead - Kid A

Muziek kan alles met je doen het kan je laten huilen, lachen en bewegen en zo veel meer.
Maar wat Radiohead album per album met je doet kan ik nog altijd niet vertellen met woorden, ik lees hier dat veel mensen er problemen mee hebben om dit in woorden te kunnen uitleggen.
Toch ga ik dit eens proberen.

Het start met: Everything In Its Right Place een soort van mengeling tussen rock en eletronic.
Direct merk je dat dit geen normaal album is ik zou het zelf geen album durven noemen ik noem het een soort van trip naar het onbekende.
De vervormde stem van Thom is ook zeer passend bij de muziiek, Thom komt niet zo veel aan het woord maar als hij het doet is het raak.

Dan gaan we verder met onze trip en komen we bij: Kid A deze is net iets minder dan de rest de "beats" zijn te bombastisch naar mijn mening en ook Thom komt minder overtuigend dan anders. Radiohead heeft veel succes bij het publiek wat mij verwonderd want het is toch zeer alternatieve muziek dat bewijst Kid A ook, jammer genoeg de minste track.

Dan komt een van de toppers: The National Anthem deze track is werkelijk een muzikaal feest alle instrumenten vormen één mooi geheel en met de schitterende opbouw erbij bewijst deze song een van de betere te zijn.

How To Disappear Completely is voor mij de beste track hierop, Thom komt zo overtuigend de instrumenten komen sober en mysterieus naar mijn mening over en openieuw bewijst Radiohead dat het een goede beslissing was om er wat eletronic bij te doen.

Treefingers is gewoon één lange song op weg naar het geweldige: Otimistic het is hier ook weer een moeilijke taak om hier iets over te zeggen er staat hier eigenlijk maar 1 song op, want voor mij is dit gewoon één geheel.

I'd really like to help you man
I'd really like to help you man.....
Nervous messed up marionette
Floating around on a prison ship

Ook dit is een raar stukje tekst het blijft je wel bezig houden.

In Limbo ook deze bewijst weer de genialiteit van dit album schitterende muziek en een constant goed zingende Thom:


I'm the first in the Irish Sea
Another message I can't read

I'm on your side
Nowhere to hide
Trapdoors that open
I spiral down

You're living in a fantasy world
You're living in a fantasy world

I'm lost at sea
Don't bother me
I've lost my way
I've lost my way

You're living in a fantasy world
This beautiful world I'm the first in the Irish Sea
Another message I can't read

Opnieuw niet veel tekst voor een hele song maar het overtuigt weer en ik hou wel van zulke vage stukken tekst.

Idioteque deze heeft een zeer rare beat maar hij werkt zo verslavend dat je de song wel een paar keer op repeat kunt zetten.
Maar het feest start pas echt als Thom begint te zingen de beste singer/songwriter is absoluut Thom naar mijn mening. Opnieuw blijft Radiohead 5 minuten boeien.

Morning Bell deze track moest eerst wat groeien bij mij maar toen eindelijk het kwartje viel kon ik de On/off knop op mijn radio niet meer vinden.

Dan eindigen we met: Motion Picture Soundtrack dit blijft ook een van mijn favorieten hoe Thom de lange stukken zo dromerig zingt en dan met het fantastische "fort" van alle instrumenten achter hem .
Op het eind komt er nog een Hidden Track daar zijn de meningen ook over verdeeld en ook waarom ze het nu eigenlijk doen.
Mij stoort het totaal niet en ik zie het meer- zoals Niels zegt- als een nieuw leven ofzo.

Conclusie: ik denk dat het me inderdaad niet zo goed is gelukt om dit in woorden te kunnnen vertellen. Ik denk meer dat je dit album moet voelen.
Een dikke 5* voor Kid A en een plek in mijn top 3.

Ik heb al vijf regulair albums van Radiohead beluistert en deze blijft naar mijn mening de beste kijk hierboven voor de recensie niet dat hij zo goed is hoor.

Trip naar het onbekende... (sorry)

Mens, doe toch gewoon net alsof je je mening geeft over een muziekalbum.

Mens, laat mensen anders hun mening geven zonder hen erop aan te vallen.
KBF probeert zijn gevoelens bij dit album onder woorden te brengen, en brengt het er zo slecht nog niet van af.

Als je echt een trip naar het onbekende wil moet je aan Sietse vragen of hij nog een spacend ambient album voor je heeft.

Mee eens. KBF

Bedankt Deren Bliksem en Corn1holio1 en Jasper ik probeerde meer mijn gevoel te vertellen en dat heb ik nu eenmaal bij dit album en bij niet veel andere albums ik zeg ook in mijn recensie dat ik het ga proberen en dat ik er niet goed in ben dus.

KBF, ik vind dat je je mening heel goed verwoord hoor. Ik kon op jouw leeftijd nog niet zulke reviews schrijven, hoor. Complimenten!