Radiohead - Kid A (2000)

Wel grappig om hier over Bitches Brew te beginnen. Toen OK Computer uitkwam, werd ook al de vergelijking met BB gemaakt. Ik vind hem daar ook veel treffender dan hier.

Ik heb Kid A 5* gegeven omdat het album bovenaan de mume decenium lijst staat en ik bij de groep 5* stemmers wil horen.

Ben ik nu een koele doed?


Ik heb geen "blabla" om te verklaren waarom dit album 5* verdient. Weet wel dat dit album een jaartje of 7 geleden met laten we zeggen 3,5* is begonnen. Vandaag voor de pak hem beet 50ste keer gehoord en hoor weer nieuwe "dingetjes" in Morning Bell...

Het is een intelligent en weldoordacht album. Bepaalde ideeen zullen best eerder door andere groepen zijn gebracht. Hier zijn ze echter samengevoegd tot één urgent geheel...

Wat op zich weer niet uniek is. Bach en Beatles deden het al eerder

had ergens gelezen dat dit een ietwat meer straight-forward rock album zou zijn, met meer lijdend gitaarwerk enzo...?

merk er namelijk niets van.

Weet je zeker dat dat niet op The Bends sloeg?

Overigens was dit album voor mij een heel erge groeier, maar is ie nu weer aan het krimpen (hij stond op 5*) en uit m'n top 10 aan het zakken. Ik denk trouwens dat dat vooral komt doordat ik meer muziek leer kennen, waardoor ik beter kan vergelijken.

Bij mij gebeurt precies hetzelfde, hoewel ik wel denk dat hij niet verder meer zal gaan zakken. Het gevoel dat Radiohead in het begin toch op wist te roepen ebt bij mij steeds verder weg naarmate ik meer muziek leer kennen, maar ik kan gelukkig nog steeds wel helemaal in trance raken bij het beluisteren van The National Anthem en Life in a Glass House (onder andere), maar een heel album is niet meer dat wat het was, net zoals dat bij OK Computer al eerder gebeurde.

Kennelijk ben ik dan een minderheidsgroepering hier : ik vind juist de invloed van een werk als BB veel minder merkbaar op OK Computer. Daar vind ik de varieteit van nummers veel groter, met de meeste nummers als herkenbare, gevoelige pop/rocksongs. Met een duidelijke melodie en geen jazzy blaas instrumenten.

Juist dat a-tonale, of misschien nog meer dat a-melodieuse kenmerkt Kid A. Veel meer sferische muziek. OK Computer kan ik nog zien als een verzameling nummers, Kid A is echt een geheel in dezelfde filosofie.

Maar hier is hopelijk geen ja-nee kwestie van te maken, althans dat is niet mijn insteek.

Ik moet Bitches Brew maar weer eens luisteren, ik heb hem eigenlijk niet zo goed in mijn hoofd zitten. Misschien moet ik de Oor-recensie van destijds (waar de link gelegd werd) nog eens terugzoeken.

Nu is Miles Davis natuurlijk ook wel een voor de hand liggend referentiepunt. Je hebt van die artiesten en platen die als lopers bijna overal op lijken te passen, als iemand iets bekends nodig heeft om het mee te vergelijken.
(ernstige zanger, veel lage tonen? Joy Division. Veel koortjes? Beach Boys. Jazzy en ontspannen? Miles Davis. Jazzy en ontspannen met veel geluidjes? Davis op Bitches Brew. Etc.)

Inderdaad. Heb vaak het idee dat recensisten slechts een album of 5/10 in bezit hebben..White Album, Pet Sounds, Bitches Brew, iets van Joy Division, iets van Springsteen, Nevermind..., O.K Computer, Funeral...Dat is het zo'n beetje...

Das wel erg makkelijk zeg. En Bitches Brew 'Jazzy en ontspannen met veel geluidjes'? Sorry, heb jij die plaat wel geluisterd of lees je alleen de posts? Of denk je dat alle Davis platen hetzelfde klinken? Het moet niet zo zijn dat omdat Miles Davis een grootheid was, elke verwijzing naar hem zo gemaakt is omdat het altijd wel ergens op terug te voeren is. Met BB maakte hij zich los van de conventionele, veel makkelijker toegankelijke jazz, door avant garde muziek te maken met veel minder duidelijk herkenbare structuren en thema's, met een vernieuwende combinatie van instrumenten, en met veel a tonale elementen erin verwerkt. Althans, als ik BB luister, domineert die indruk. Dat is geen recensisten commentaar, maar van iemand die al zijn oude platen altijd al heeft geluisterd en pas laat BB ontdekte. Wat zeker ook niet mijn favoriet is (net als de avant garde platen van Coltrane en Hancock ook bijzonder, maar nooit mijn favorieten zijn).

Kid A heeft dezelfde abstractie en volgens mij ook hetzelfde idee erachter. En OK Computer in mijn ogen echt niet. Alleen bij Climbing up the walls krijg ik dat gevoel, en niet eens zozeer bij subterranean. Het gaat mij er niet om dat iedereen dit zo hoort, integendeel zelfs, maar dat ik het zo ervaar is toch echt een feit

klopt niet helemaal. Davis was eigenlijk voortdurend op zoek naar meer toegankelijke jazz (lees groter (blank) publiek) dat is hem gelukt en dat hij daarbij een hoog artistiek niveau wist te behouden siert hem.

Muziek zonder duidelijk herkenbare structuren zijn ook al lang...laaaannggg... voor Bitches Brew gemaakt en zijn ook zeker geen zeldzaamheid.

Ben het wel met je eens dat Kid A meer van doen heeft met B.B dan O.K. Computer.

Laten we de discussie verder tot Kid A beperken

Ik zeg ook niet dat dat soort muziek niet voor BB werd gemaakt. Dat maak jij ervan. Wel dat Davis dat niet deed. En BB was absoluut niet bedoeld om meer toegankelijke jazz te maken voor een (lees groter (blank) publiek

probeer me te begrijpen

ik zeg ook niet dat jij iets beweert..ik probeer een samenvatting te geven...dat is dus niet gelukt.

de discussie over BB hoort hier niet thuis.

Verder mag je gelijk hebben wat betreft BB en Davis ...ik flikker die boekenkast met jazzbiografieen wel in de container.

Met vriendelijk maar wat vermoeide groet..

Ehm..dank je? Ik heb overigens geen jazzbiografieen, noch in de kast, noch in de container, noch ooit gelezen. Hetzelfde geldt voor recensies.

Jullie hebben met deze discussie wel bereikt dat ik erg benieuwd naar Bitches Brew ben geworden.

Nee ik heb de plaat wel eens beluisterd

Mijn bedoeling was ook niet een rake omschrijving te geven van Bitches Brew, maar ging over de neiging van recensenten om makkelijke referentiepunten te kiezen, zoals dat iedere misdaadfilm met stoere dialogen wordt vergeleken met Tarantino.
De mannen van Radiohead hebben vast wel naar Bitches Brew geluisterd, maar ik vind noch Kid A, noch OK Computer veel lijken op Davis' dubbelaar, het is alleen een makkelijke vergelijking.

Maar laat dat je niet tegenhouden om de plaat een keer te beluisteren, Arrie.

Fair enough. Maar het aantrekkelijke aan deze site voor mij is juist vanuit je gevoel te praten over muziek. Zonder suggesties van makkelijke, academische referenties aan te trekken... Beide platen raken hetzelfde beklemmende gevoel zoals weinig anderen dat doen. Misschien sextant, maar die afstand is nog veel groter. @ arrie: don't get your hopes up. Het is geen plaat die erg toegankelijk is...

Wil ik me nog wel even bij aansluiten, moeilijke plaat om doorheen te navigeren, zogezegd. Maar Arrie kan wel wat hebben volgens mij.

kan me inderdaad vergist hebben.
The Bends voldoet inderdaad meer aan die eisen dat dit album.

Kid A voor het eerst (ja, schaamteloos laat) beluisterd. Drie keer achterelkaar.

Ik ben niet snel diep onder de indruk maar dit vind ik een Fenomeen.
Ga het even rustig laten bezinken maar ik denk niet dat het gaat lukken deze schoonheid minder dan 4,5* te geven...

Treft me vooral dat het oprecht voelt, direct naar het hart.
Pfff... Proberen te slapen nu.

OK Computer smaakte me niet maar Kid A lust ik wel pap van. Meedere luisterbeurten volgen.

Het maakt me alleen maar benieuwder, eerlijk gezegd.

Fantastische plaat van Radiohead. Hiermee bewijzen ze niet alleen om te kunnen gaan met geweldige rockmuziek in z'n puurste vorm, maar ook om wat gewaagdere electronische bagage neer te stampen op plaat. Klassieker!!!

Mooie plaat, maar ontzettend moeilijk te vatten vind ik persoonlijk. Maar hij moet nog wat groeien veronderstel ik

Ik moest deze plaat duizend keer horen voordat ik 'm echt kon waarderen.

Om een plaat nou duizend keer te gaan horen voordat ik m waardeer vind ik beetje ver gaan dat moet het toch niet waard zijn.

Ik vind dit toch wel de moeilijkste Radiohead-plaat... Moeilijker dan Hail to the Thief zelfs.

In Rainbows en The Bends blijven mijn favorieten.

Deze van radiohead is het echt waard hoor. Als je hem door hebt dan laat het je nooit meer los.Onder de laag electronische efecten ontvouwd zich het meest persoonlijke album van radiohead.

Iedereen vindt dat eerste nummer zo geweldig, maar ik vind dat nog wel meevallen. Dat soort muziek kunnen ze beter aan Tiesto ofzo over laten denk ik dan. Die heeft daar meer ervaring mee.

Voor de rest staan er natuurlijk wel een paar klassiekers op.

Ik zie het verband met Tiesto niet?