Radiohead - Kid A (2000)

Halve ster omhoog, misschien gaat het nog komen.

Grappig hoe je je achteraf niet meer kan voorstellen dat je bepaalde nummers ooit niet hebt kunnen waarderen. The National Anthem is er daar een van. Meteen die eerste tonen, dat deuntje, dat o zo simpele maar trefzekere deuntje. Heerlijk!

Ik heb Kid A gister toch weer een plek gegeven in mijn top 10. Wat Radiohead betreft is er bij mij een soort constante twijfel of ik nou dit album of In Rainbows die welverdiende plek geef. (en nee, beide kan niet )

Steeds meer ga ik het album als geheel waarderen. Dat deed ik al, maar ook nummers als the National Anthem en In Limbo ben ik steengoed gaan vinden.
Het titelnummer vind ik het minst sterk, dat doet me niet zoveel. De stem irriteert me licht en het zorgt er vooral voor dat ik langer moet wachten op the National Anthem. Maar af en toe kan ik er echt van kan genieten.

Ik had twee jaar geleden waarschijnlijk nooit gedacht dat ik van dit soort 'vage' muziek zou gaan houden. Leuk om te zien hoe mijn muzieksmaak zich ontwikkelt, en daar heeft Kid A zeker aan bijgedragen (zoals ik al eerder las bij anderen).

Je hebt goed, je hebt fantastisch, en je hebt Radiohead.... de volle pot voor één van de meest innoverende platen ooit!

Als je dit innoverend vindt, zou ik maar eens naar eerdere platen van Boards of Canada en The Notwist gaan luisteren. Die laatste heeft nota bene een ouder nummer met precies dezelfde jazz-sample als Radiohead hier gebruikt in The National Anthem.

Welk nummer is dat?

In combinatie met toegankelijkheid is Radiohead zeker een van de meest innoverende bands ooit.

Moron van Shrink uit 1998. niet helemaal hetzelfde (had het nummer verkeerd in mijn hoofd zitten), maar het heeft wel eenzelfde soort Mingus-vibe, maar dan iets minder stevig.

YouTube - The Notwist - Moron

En dan vanaf 2:30 ongeveer. Voor een voormalig punkbandje toch best innovatief.

Misschien aardig leesvoer voor de mensen die denken dat Radiohead hier innovatief was:

Tof, dank je!
Klinkt interessant, The Notwist.

Overigens zijn de blazers in The National Anthem niet gesampled, geloof ik.

Beste album van het afgelopen decennium volgens jullie.

Dat weet ik niet, ik luister het album pas enkele weken. Wel kan ik nu al zeggen, dat het weer eens een groeiplaat is: de eerste keer vind je het eigenlijk niks, maar naarmate je hem vaker hoort wordt hij beter.

De hele de-click komt er zeker wel nog... Bij mij kwam die zelfs heel snel dus blijven luisteren zou ik zeggen

en idd beluister ook eens Shrink van the Notwist

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit één van de mindere Radiohead albums vind. Er staan een aantal hele goede nummers op: Everything en Idioteque behoren tot mijn favoriete Radiohead nummers, maar als geheel pakt het mij toch niet. Apart, want volgens mij is dat volgens velen juist de sterke kant van het album.

Ik geef toch de voorkeur aan Amnesiac
Minder geheel wellicht, maar imo toch meer sterke nummers.

Minuscuul verschil, maar gerechtigheid. Absoluut het beste album van het afgelopen decennium.

Gefeliciteerd, Kid A!

Mmm ik vind dit niet de beste album van dit decenium Maar dat is omdat ik niks met Radiohead heb. Maar toch GEFELICITEERD Kid A [

De verrassing die dit album was toen het verscheen bij inbegrepen, zeker een verdiende eerste plaats. Met Kid A was mijn interesse in Radiohead weer gewekt.

Zwaar overschat album, net als de rest van Radiohead. Veel napraterij brengt dit album op de eerste plaats, maak a.u.b. gewoon je eigen keuze, dat is de beste.

Waar slaat dat nou weer op? Ik vind dit oprecht mooi, heeft niks met napraterij te maken.

Beetje jammer ja. Dat hij er niets aan vindt is helemaal niet erg en tot daar aan toe, maar om dan maar even alle stemmers zo in de hoek te zetten slaat ook nergens op. Je kan ook gewoon inzien dat niet iedereen er dezelfde mening als jij op na hoeft te houden...

Hij heeft trouwens wel 5* gegeven aan de nieuwe Editors en andere platen die keihard in de markt worden gezet door grootschalige promotiecampagnes. Dat is dan ook een beetje dubbel...

Heb Radiohead in ieder geval eigenhandig ontdekt in '95 (nadat ik Creep kut vond, sloeg High and Dry in als een bom), voordat ik ook maar iemand over Radiohead gehoord had. Sindsdien blijven volgen en ook Kid A heb ik altijd wel kunnen waarderen. Komt niet in de buurt van mijn top 10 over het afgelopen decennium: daarvoor was de impact lang niet groot genoeg, maar vind het nog wel een bijzondere plaat.

Zoals Arrie al zegt, ik vind dit oprecht mooi, heeft niks met napraterij te maken

Maar serieus, iedereen heeft wel van die muziek die hij of zij niets aan vindt, muziek waarbij je niet snapt waarom het zo populair is. Maar schrijf dan liever een goede review waarin je uitlegt wat je er niet goed aan vindt, dan dat je alle fans wegzet als hersenloze robots.

High en Dry, ja . Voor mij is Just toch het moment dat Radiohead insloeg.

Voor mij was het Street Spirit die men ogen deed opengaan. En dan How To Dissapear Completely, pas na een luisterbeurt of 30, maar dan heeft dit nummer mij bij men ballen gegrepen om ze nooit meer los te laten.
Alleen al voor dit nummer terecht op 1 voor mij!

Eindelijk binnen!! Nog maar drie dagen slechts, maar het is een album dat minder tegenstribbelt dan The Bends en OK Computer. Die vond ik pas na veel draaien erg goed begon te vinden...Ik kan hier duidelijk de invloed van Miles Davis op terug horen zoals Yorke zelf al aangaf...Ik geef pas een waardering na iets meer draaibeurten, maar nu springen Idiotheque, National Anthem, en zeker Everything is in its right place eruit. Balen dat in Rainbows nog steeds niet aangekomen is...

Nu ben ik niet zo heel erg bekend met het oeuvre van meneer Davis, maar toch vraag ik me af waar je die invloeden dan precies in terughoort.

Je zou Bitches Brew eens moeten luisteren. Daarin maakt Davis een uitstap naar electronische instrumenten. Dat deed hij ook al op in a silent way, maar nu met een rock ritme eronder. Wordt beschouwd als een van de beste jazz albums ooit en igg als een revolutionaire plaat die verschillende genres heeft beinvloed. Als je bitches brew opzet, herken je gelijk de invloeden die Kid A vanaf het eerste nummer doorspekken.

Overigens vind ik het een prima album, gewaagd en zeker vernieuwend, maar ik weet niet of ik het hun beste album vindt. Inmiddels In Rainbows ook binnen...

Toevallig genoeg heb ik Bitches Brew de afgelopen paar dagen een paar keer beluisterd (topplaat), maar een echte link met Kid A heb ik niet kunnen leggen. Het is ook wel al een flinke tijd geleden dat ik dit album heb beluisterd, misschien dat het daaraan ligt.

Je kunt een vergelijking maken tussen Bitches Brew en bv In Limbo. National Anthem ruikt dan weer erg naar Mingus. Verder vind ik de jazzinvloed beperkt.

Je hebt Bitches Brew nota bene de afgelopen paar dagen een paar keer gedraaid en nog hoor je geen verwantschap...? Ik weet niet of ik je dan nog iets bruikbaars kan aanreiken eerlijk gezegd... Zelf vind ik de synthesizer op Everything (vergelijkbaar loopje), ritmes in diverse nummers zoals Kid A, heel national anthem (dat gitaarriffje waar het nummer ook mee begint kun je praktisch over Pharao's dance heen leggen, dat trouwens ook zo'n lage saxofoon, stacato-achtige deuntjes heeft), en misschien nog wel wat me het meest treft: niet instrumenten op zich of melodieen, maar de hele beklemmende sfeer van de albums met instrumenten die vaak in een soort leegte galmen of echoën, zonder een thema of melodie te steunen. Zeker bij de laatste nummers op disc 2 vind ik dat terug.

Maar goed, wellicht zijn dat soort associaties wel subjectief. Ik kende BB ook voordat ik KId A hoorde. MIsschien als je het andersom hoort dat je dan wat meer concrete gelijkenissen had verwacht. Overigens twijfel ik om BB echt Jazz te noemen...Beetje misleidende term misschien.

Ik vind juist die Rock die erbij staat misleidend. Maargoed, dat is een heel andere discussie. De grootste gelijkenis tussen Kid A en Bitches Brew is dat ze beide geniaal zijn . Zelf ken ik beide nog niet heel erg lang, maar ik weet al wel zeker dat beide voor een heel lange tijd een speciale plaats in mijn collectie zullen hebben. Ook denk ik dat Miles dit album heel erg zou hebben gewaardeerd, want Radiohead is één van de weinige artiesten van tegenwoordig die zo op het gevoel kunnen spelen. Wat dat betreft zijn eigenlijk zowel BB als Kid A jazz. Wat fijn als genres niet meer te onderscheiden zijn .

Ik ga Bitches Brew even opzetten

Afgezien van het feit dat ik dus wel gelijkenis hoor, weinig aan toe te voegen