Radiohead - Kid A (2000)

Ik vind Idiotique minder op het album. Echter de Live versie is geweldig, als je die nog niet hebt opgezocht zou ik dat zeker doen.

Dit album is echt een groei briljant.. toen ie uitkwam vonden velen het maar een rare plaat.. logisch.. want iedereen verwacht een nieuwe OK computer, en Kid A is echt niet weggelegd voor het grote publiek!

Ik werkte destijds bij een cd winkel en kan me nog herinneren dat we dozen vol retour hebben moeten sturen, omdat de cd verkeerd gertracked was, en er begon met het einde van een live show van Pearl jam...

Die zijn allemaal vernietigd... wel zonde, zal nu wel een collectors item zijn ondertussen?

Ik heb 'm nog

Ik ook! Maar ik heb hier sowieso 3 versies van.. haha.. (net als van de andere cd's va Radiohead trouwens)

Zo, goedemorgen...

10 jaar na aankoop van dit album kom ik er achter dat er onder het traytje een boekje zit verstopt

ik weet dat het boekje er zit.
ben alleen bang om hem er uit te halen

Verrek! Ook nooit geweten! Alhoewel, het is wel een beetje overdreven om het een boekje te noemen.

Ik zag het meteen toen ik hem kocht, en heb inderdaad ook het hoesje beschadigd toen ik het boekje eruit probeerde te halen.

Maar bij mij is het geen boekje, maar ik ben er wel achter gekomen dat er ook aan de binnenkant van dat blaadje aan de achterkant staat. Maar daar hoort dus eigenlijk echt een boekje te zitten? Of is dat alleen bij een bepaalde versie?

Ben even wezen zoeken, maar dat schijnt bij de 1e uitgave alleen erbij gezeten te hebben...
Is inderdaad amper een boekje te noemen, maar het is wel een grappig extratje..

Erg wisselvallig album. Nummers als Everything in Its Right Place en The National Anthem vind ik fantastisch maar Kid A vind ik bijvoorbeeld echt verschrikkelijk. De laatste twee nummers zijn ook wat aan de saaie kant en op dit album trek ik de stem van Yorke ook gewoon minder dan op OK Computer. Ik kan dus niet zo veel met dit album, jammer.

Een beetje een lastig album om te beoordelen. Heb hem nu 3x gedownload en op me mp3 gegooid maar telkens merk ik daat ik hem er weer af haal na een paar keer luisteren.

Tering zeg! Idioteque, helemaal verslaafd aan geraakt.

Sommige albums herbeluister je beter niet. Het heeft me lang geduurd om Kid A te leren waarderen, maar nood om hem te beluisteren had ik eigenlijk nooit. En als ik hem nu dan toch opnieuw beluister, besef ik al snel waarom.

Het begint allemaal nochtans aardig. Everything In It's Right Place is een leuk nummer, net zoals Kid A. Rustige, door elektronica gedomineerde klanken en mooie melodieën die als een tapijt uitgespreid worden. Dit soort muziek is niet mijn persoonlijk favoriet genre, maar ik kan het wel appreciëren. Het is wel saai, maar het klinkt nog wel mooi.

Maar dan... . Dat einde van The National Anthem, zo lelijk . Beetje blazers zijn altijd welkom, maar hier klinkt het toch echt nergens naar. Ik lees hier veel bewondering voor dit nummer, maar het is net dit soort gefrummel dat me tegenvalt op Kid A.

How to Disappear Completely is gelukkig meer in de lijn van de openers (maar dan een paar minuten te lang). Het overgangsnummer Treefingers is vier (4!) minuten filler, beetje sfeerschepping dat de weinige flow die nog in het album zat helemaal laat verdampen.

Optimistic trapt het tweede albumgedeelte af. Weer een erg rustig nummer, dat gelukkig een leuke finale in petto heeft, en zelfs nog een tagje de laatste 30 seconden.
Het is maar een korte opflakkering, want In Limbo is weer een saai nummer. Tempo weer helemaal uit de plaat.
Idiotique is mijn favoriet nummer van het album, en dat zegt heel wat. De percussie klinkt weliswaar lelijk, maar dit nummer heeft wel een leuke spanning rond zich hangen. Zo'n nummer dat echt overal heen zou kunnen gaan, maar helaas blijft steken op steeds dezelfde drum riff.

De teneur zal wel al duidelijk zijn, maar Morning Bell is dus meer van hetzelfde. De versie op Amnesiac vind ik beter (en dat album vind ik ook in zijn geheel veel beter dan dit).

De afsluiter is weer extreem rustig. Mooi gezongen, en met een verrassend einde. Een vrij leuke afsluiter.

Alles bij elkaar dus een plaat die me echt niet kan boeien. Te traag, te weinig spanning, te veel geneuzel. Ik stop met proberen en te doen alsof, en leg me er bij neer dat ik Kid A maar niets vind.

Kid A.

Wellicht één van de moeilijkste platen die ik ooit beluisterd heb. Had het album 3 keer gedownload en op me mp3 gezet, maar na 2x draaien haalde ik het er telkens weer vanaf. Ik vond het niet goed, nee wat zeg ik ik vond het verschrikkelijk. Vooral omdat Radiohead na OK Computer met deze plaat een hele andere richting insloeg die naar mijn mening totaal niet goed uitpakte. Nu zo'n 20 luisterbeurten verder is mijn mening over Kid A verandert. In het begin dacht ik echt zovan 'Wat is dit?' Na 5x draaien had ik dit nog steeds en snapte die hoge beoordelingen hier dan ook niet. Maar toen ik me verder ging verdiepen in deze plaat ontdekte ik er iets 'geniaals' in. Ik merkte dat 'zeikerige muziek ook goed kon zijn.

Het begint met één van Radiohead's beste nummers: Everything in it's right place. Ik weet niet wat het is met openingstracks van Radiohead maar dit nummer is in één woord genaal. Het neemt je als het ware mee naar duistere plekken waar je liever niet wilt zijn om het maar zo even te zeggen. In het begin is het zeikerig maar vooral de tekst en de achtergrondgeluiden in dat nummer doet het hem. Het nummer Kid A vind ik één van de minste nummers. Het is niet slecht maar het is niet een nummer om zo even tussendoor een keer op te zetten. Vooral omdat het zo vaag is. Maar na een aantal keer luisteren hoorde ik er wel iets 'geniaals' in. De vervormde stem van Yorke en haast onverstaanbare teksten maken er echt een goed nummer van maar je moet het meerdere keren draaien. The National Anthem vind ik wel een relaxed nummer. Het nummer begint goed maar wordt wel iets minder wanneer al dat geblaas komt.

How to Disappear Completely is zo'n nummer waar ik aan het begin niks aan vond. Ook'één van de meest depressieve Radiohead nummers, maar ooh wat is de tekst mooi. Als ik dit nummer draai ben ik wel effe een paar minuten van de wereld af. Prachtig! Treefingers is wel leuk. Irritant wordt het nummer nergens en ik vind het wel relaxed om naar te luisteren. Optimistic één van de beste nummers van de plaat. Niks mis mee, luistert lekker weg. In Limbo is niet heel erg speciaal maar het stoort niet. Idioteque vind ik absoluut één van de beste Radiohead nummers. Het is ontzettend ontoegankelijk en zeikerig (het lijkt trouwens net alsof Yorke de teksten hardop opzegd dan dat ie ze daadwerklijk zingt.) maar het heeft een bepaald soort melodie die erg lekker is. Ook het nummer van de plaat die ik het vaakst kan draaien. Morning Bell vind ik een goed nummer dat goed op Kid A past. Motion picture Soundtrack is een ontzettend goede afsluiter op deze plaat. Het nummer begint goed, heeft wel een eentonig ritme maar wat is het mooi!

Ja, Kid A is na OK Computer, m'n favoriete Radiohead-plaat. Ook al is het moeilijk om hier goed naar te luisteren en er een oordeel over te geven, maar ik vind het wel 1 van de meest intressante platen die ik ooit heb gehoord. Ook net als bij Ok Computer een album waar je steeds nieuwe dingen en geluiden in blijft ontdekken. Mensen luisteren deze hap!

4,5*

Je hoort mensen vaak zeggen dat dit een ontzettend moeilijke plaat is, maar ik vind dat eigenlijk best meevallen. De opener, The National Anthem en How To Disappear Completely zijn toch best wel toegankelijke nummers, die de nieuwsgierigheid in ieder geval wel moeten/kunnen prikkelen. Vanaf daar openbaart het album zich als het ware vanzelf, zij het wel geleidelijk, ja. Tuurlijk, als je rock verwacht kom je wel bedrogen uit, maar dit album lijkt me bekend genoeg om vooraf te kunnen weten dat het electronica is (overigens wel vaak met een couplet-reffrein-structuur, wat het ook weer wat toegankelijker maakt).

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik de eerste keer bij OK computer werd meegezogen naar een andere tijd en dimensie. Zelfs na de honderden luisterbeurten neemt het me mee naar deze andere dimensie.

Dit is voor mij een grote let down. Nummers spreken mij niet aan, zijn niet prettig melodieus, Thom's stem klinkt hier irritant in plaats van betoverend.

Ik pik nog glimpsen op van radiohead zoals ze waren. Bekennen, hele tijd geleden dat ik hem heb geluisterd en ik ga hem nog een keer downloaden. Misschien, heel misschien, heb ik het helemaal mis.

Wel héél erg mis zul je bedoelen.

Nogmaals beluisterd, deze Radiohead en dit is toch wel een intrigerend album waarmee ze een nieuwe elektronische weg inslaan. Qua songmateriaal verkies ik nog steeds hun onovertroffen OK Computer maar dit is een gedurfd en avontuurlijk album.

Bij dit album moet je niet na 3 keer luisteren je oordeel geven. Bij mij heeft het een half jaar geduurd voordat ik dit album kon waarderen. Maar meestal kun je van albums waar je langer voor nodig hebt langer genieten, deze kun je niet na paar keer helemaal meefluiten.

everything in its right place.. na duizenden luisterbeurten besef je pas hoe geniaal het is

De enige cd in mijn leven die ik per internet verkocht heb. Toen ik het hulsel openmaakte, zat er nog een boekje in, het enige positieve wat ik me nog kan herrineren. Bij de vraag "selecteer 2 favoriete tracks" kwam ik in de problemen, alleen nummer 1 is nog wel aardig, een tweede track kon ik niet aanvinken.

Na The Bends (5*) OK Computer (3,5*) en Kid A (1*) heb ik nooit meer de moeite genomen een nieuwe Radiohead cd te luisteren. Of zijn de laatste cd's weer richting The Bends gegaan ?

Niet echt, zo'n plaat als The Bends hebben ze nooit meer gemaakt. Dat wil zeggen, de electronica e.d. zijn gebleven. Aan je top tien te oordelen ben je wel meer van de gitaren, toch?
Als je nog een Radioheadplaat een kans wil geven, zou ik gaan voor In Rainbows. Daar komen zo'n beetje alle kanten van Radiohead wel op terug, en er staan een paar echte juweeltjes op imo.

3 maanden na het downloaden van dit album is Kid A voor mij - zoals velen - gestegen van vreselijk/geen muziek naar meesterlijk. Ieder nummer is ronduit perfect en spacy, dit album is één grote trip. Vooral bij het titelnummer en Treefingers waan ik me in een andere wereld. Ook het angstige, hysterische Idioteque en het diep ontroerende How To Disappear Completely zijn meer dan perfect. 5* en een plaats in mijn top-10.

Daar waar OK Computer een overtuigende en bij tijd en wijlen geniale schijf was, gaat Kid A de mist in met saai gefrunnik met elektronica. Een groot deel van het album doet ongeïnspireerd, plichtmatig en saai aan.
Het eerste nummer, Everything In Its Right Place, leunt op een mooi synthesizermelodietje. De zang is wat vervelend, maar per saldo is dit nog wel een vermakelijk nummer. Zo niet Kid A, dat voornamelijk bestaat uit lukraak achter elkaar gemikte akkoorden en de belofte van het eerste nummer grondig vervangt door teleurstelling. The National Anthem rolt in dezelfde middelmatigheid verder, met een afschuwelijk einde als dieptepunt. How to Dissappear is al iets beter, maar lijdt onder de kinderlijke tekst en zang.
Dan ineens het mooie Treefingers, een verrassend stukje ambient, hoewel het mij drie luisterbeurten kostte om überhaupt te merken dat dit nummer bestond is dit iets dat ik wel leuk vind. Te onopvallend nummer, maar zeker niet verkeerd. Ook Optimistic is een leuk nummer, de tekst is weer nogal onnozel maar dat doet hier niet veel af aan het nummer als geheel. Hierna echter het gedrocht In Limbo, met zeikerige tekst "you're living in a fantasy", gebrek aan spanningsboog en bovenal vervelend gepiel met een elektrische piano. Irritant. Gelukkig wordt deze misser gevolgd door Idioteque, en hoewel de zang van Yorke ook hier soms over de schreef gaat, zorgt de achterliggende heerlijke elektronica toch ervoor dat dit nummer verreweg het beste van de schijf is. Prettig claustrofobisch sfeertje en een erg goede beat.
Hierna echter Morning Bell, op zich ook nog wel een amusant nummer, maar jammer genoeg irriteert hier wederom de irritante zang. Op OK Computer zong Thom Yorke precies zoals de nummers dat nodig hadden, maar hier klopt het allemaal niet meer.
Als laatste Motion Picture Soundtrack, een geinige afsluiter met vervelende harpeffecten die het eigenlijk vooral moet hebben van het te korte stukje ambient dat nog even om de hoek komt kijken als het album al afgelopen lijkt.
Al met al een verrassing, dit album, en niet bepaald een positieve. Nee, doet u mij maar OK Computer, die is namelijk veel beter. Dit onsamenhangende, irritante en bij vlagen ongeïnspireerde album doet mij heel erg weinig.

Raar dat dit album bij bijna iedereen een tijd duurt voordat het album je "pakt". Ik vond dit album na mijn eerste luisterbeurt al fantastisch. Wat ik bij OK Computer dan weer niet had, Daar duurde het heel lang voordat ik de genialiteit ervan inzag.

het eerste nummer doet mij heel erg aan Closer van Anathema denken. meer die dat is opgevallen?

Heeft die nieuwe release? Er is een nieuwe uitgave met twee cd's, ik vroeg me af of het ook gaat over een remastering van de originele cd en of die daadwerkelijk beter klinkt (en dus de moeite is). Heeft iemand hier iets over te vertellen?

Alle Radioheadalbums zijn een tijdje geleden opnieuw uitgebracht als collector's edition met bonustracks en dergelijke, vooral zodat EMI hun Radiohead-catalogus nog een beetje kon uitmelken (de band zit inmiddels bij XL). De reissues zijn op zich trouwens prima, maar van remasters is geen sprake, zover ik weet.

Dank u, Sandokan

Duidelijk geen must-have voor mij... Al die extra's dat ze tegenwoordig bij die reissues toevoegen is toch maar overbodige rommel.