Radiohead - Kid A (2000)

Ik heb het even opgezocht: bij Kid A betreffen de bonustracks sowieso live-opnames van (grotendeels) nummers van deze plaat. Boeiend spul, maar inderdaad geen essentiële aanschaf.

Interessanter zijn waarschijnlijk de heruitgaven van The Bends en OK Computer, omdat de band in die sessies vrij veel b-kantjes opnam die het beluisteren vaak toch wel de moeite waard zijn. Maar het blijft vooral voer voor completisten, natuurlijk.

hoewel niet bepaald lid van de Radiohead fanclub heb ik nog geen moment spijt van de aanschaf van lim. edition van de Bends dit is toch een schatkistje (akoestische opnames en live opnames).
Er zitten wel weer van die onzinnige briefkaartfoto's van singlehoesjes in het doodje.
Wellicht de Kid A versie eens in de winkel luisteren.
Misschien moet je wel je paspoort meenemen want op mijn boxje in Eindhoven gekocht staat Freigegeben ab 12 jahren (DVD).

Score verhoogd naar een 5. Vandaag sinds lange tijd weer eens beluisterd en blijft gewoon een top album. Mysterieuze lyrics en sound, geweldig!!

Met Kid A beleefde Radiohead zijn artistieke hoogtepunt. Kid A is een 40 minuten durende trip door de ruimte. Er wordt in volle mate geëxperimenteerd en dit geeft een fantastisch resultaat.

Ogen dicht en koptelefoon op. De ruimtereis begint.
Opener Everything In Its Right Place is het begin.
Een verdwaalde Yorke die verward teksten opsomt over een eenvoudige synthesizermelodie, samen met vele fascinerende stemsamples.
Ik zie dit als een angstig vertrek, de ruimte in.
Geen percussie, maar dat is ook niet nodig.
Sterker nog, percussie zou hieraan ernstig afdoen.

Kid A boeit vanaf de eerste luisterbeurt.
De ruimte is bereikt en de gewichtloosheid is merkbaar.
Thom Yorke bromt erdoorheen, probeert ons wanhopig te bereiken.
Het contact met de aarde lijkt verbroken.
De drums fascineren en synthesisers hebben nog nooit zo mooi geklonken.
Ook het repetitieve melodietje dat steeds in de onderlaag van het nummer zit, is prachtig.

The National Anthem is het gevoel van opkomende angst.
Het enigszins ingehouden begin is spannend, vooral door het baslijntje.
De angstige uitbarstingen zijn overtuigend, maar vooral heel erg mooi.
De totaal onpassende en dissonante blazers maken dit alleen maar mooier.
Thom Yorke schreeuwt, gilt en jankt voor zijn leven. De paniek is uitgebroken.

Bij How To Disappear Completely is de rust voor een tijdje teruggekeerd.
Een melancholiek nummer met alleen gitaar en achtergrondgeluiden.
Ontkennend toekijken hoe je steeds verder verder raakt van thuis.
''This isn't happening''
Een van de beste ballads die ik ken. Dit nummer raakt en ontroert aan alle kanten.

Treefingers is een fijn stukje ambient tussendoor.
Dit is de beschrijving van de ruimte in geluid. Kaal en leeg.

Optimistic had zo op OK Computer gepast.
Een pakkende rocksong. Vooral de climax is erg mooi.
De gitaar treedt op de voorgrond, iets dat nodig is na al de elektronica.
Toch is het jammer dat het spacey gevoel tijdelijk wegebt.

Bij In Limbo is het gevoel weer terug.
Verward, rustig maar erg mooi. Ook hier een repetitief gitaarmelodietje.
Waarschijnlijk het meest sfeervolle nummer op Kid A. En het einde is erg knap gedaan.
Al ontbreekt het verband met andere nummers hier wel wat.

Maar dan. Idioteque. Wát een nummer.
Angst ten top. Yorke beseft zijn lot.
''This is really happening!''
Hij schreeuwt zijn longen uit zijn lijf. Er is toch niemand die hem kan horen.
Dit nummer is paniek, onsamenhangende angst maar vooral zo godsgruwelijk mooi. Hier zijn geen woorden voor. Zonder twijfel een van de beste nummers die ik ken.

Morning Bell is een dromerig nummertje met aangename drums.
Om de een of andere reden ook erg catchy, ondanks het thema.
Yorke zingt wat willekeurige zinnen in zichzelf, begint door te draaien.
De aarde is niet meer zichtbaar en de laatste hoop is vervlogen.
Er wordt getwijfeld of Yorke nog wil leven.
''Release me, please.''

Motion Picture Soundtrack is de aftiteling van het verhaal.
Rustig, berustend. Het lot is niet te vermijden.
Thom Yorke zingt een afscheid voor zichzelf. Leeft hij eigenlijk nog wel?
De experimenteerdrang klinkt nog duidelijk door in de willekeurig geplaatste harpen.
Het kleine stukje ambient erna doet me denken aan de echte dood.
Een perfecte afsluiter van een perfect album.

Het is moeilijk om uit te leggen waarom muziek zo goed is. Ook hier heb ik het niet helemaal kunnen zeggen. Wat vooral zo goed is aan Kid A is denk ik gewoon de sfeer. Geen andere band kan die weten vast te leggen. 5 sterren en een plek in mijn top 10 is nog het minste dat ik Radiohead kan geven.

Mooie beeldende recensie, mijn complimenten.
Je hebt hem ook nog goed beluisterd en begrepen denk ik

Dank.

Durf nog geen cijfer te geven maar na drie luisterbeurten begin ik het steeds beter te vinden!

Lekker experimenteel, heel anders dan de voorgaande twee albums maar het klinkt geweldig! How To Disappear Completely, geweldig!

Heb dit album ooit eens beluisterd en werd er bang van...
Misschien moet ik het nog maar eens een kans geven

Mooi toch, wat muziek met je kan doen?

Gisteren was het trouwens 10 jaar geleden dat Kid A uitkwam hoorde ik op Twitter.

Heb het een keer geluisterd en ik merk dat ik er nu heel anders tegenover sta dan 'een tijdje geleden'. Toen had ik zoiets van: huh? wat is dit voor rare muziek? Nu vind ik het al mooi, laat staan als ik het even laat 'groeien' (wat bij dit album toch wel moet).

Dus fijn dat ik het nog een keer heb geprobeerd .

Kom op, zo'n gekke plaat is dit toch ook weer niet? Ja oké, je hoort af en toe eens een synthesizertje in plaats van een gitaartje, en het titelnummer en Threefingers zijn wellicht wat vreemd, maar voor het overige is dit naar mijn mening toch een prima behapbaar album. Beetje overdreven, hoe alternatief sommige lieden Kid A vinden... verder wel een prima album, daar niet van.

Ik vind het ook dat er af en toe erg overdreven gereageerd wordt. Sommigen doen net alsof dit album van een andere planeet komt.

Buitenaards klinkt het zeker. Maar dan qua sfeer.

Dat is maar net wat je gewend bent, Karl. Toen ik dit voor het eerst hoorde, vond ik het ook maar vreemde (en bijzonder slechte) muziek. Maar veel verder dan pak 'm beet top 40-muziek, Good Charlotte, Gorillaz Coldplay en OK Computer kwam ik toen nog niet. Als ik naar Niels' zijn stemmen kijk, kan ik het me best voorstellen, dat hij dit rare muziek vindt.

Het is inderdaad maar net wat je gewend bent, maar ik denk dat we wel kunnen concluderen dat als je dit echt raar vindt, je gewoon niks gewend bent

Wacht even
Ik zeg juist dat ik het een tijd geleden rare muziek vond, en dat ik het nu weer eens geluisterd heb, het helemaal geen rare muziek meer vind en dat ik het zeker vaker ga luisteren.

En met een tijd geleden bedoel ik een jaar geleden by the way.
Inmiddels klinkt het helemaal niet meer raar. Een jaar geleden was ik inderdaad niks gewend, ik zeg niet dat ik nu veel gewend ben ofzo maar dit klinkt nu inderdaad niet vreemd meer, nu nog vaak luisteren tot ik het op zijn mooist vind (vandaar geen stem mij)

Durf nog geen stem uit te brengen, maar dit album gaat hoogst waarschijnlijk wel mn top 10 binnenwandelen

?

Ik heb hem nu vaak genoeg beluisterd om hem in mijn top 10 binnen te laten en er een 5 voor te geven. Wat een prachtig album is dit zeg. Van begin tot eind, met Idioteque als mijn favoriet.

Vind het een beetje raar, luisteren tot je iets op z'n mooist vindt. Ik weet niet wat ik me daarbij moet voorstellen.

Volgens mij bedoelt niels94 dat 'ie 'm nog een paar keer moest luisteren om helemaal tot hem door te laten dringen. Z'n formulering is wel wat vreemd, ja.

Karl snapt hem.
Sorry als de formulering niet duidelijk was.
Ik bedoel dat het album nog aan het groeien was voor mij, dus daarom gaf ik nog geen stem, omdat ik wist dat ik hem een paar luisterbeurten later nog mooier zou vinden.

Everything in its right place is echt een fantastisch nummer, nu de rest nog gewoon worden wat een opgave :s maar ik denk wel dat het het waard is alhoewel dat ik ok computer maar matig vond. Zou ik eraan beginnen?

Ja.

Everything In Its Right Place is wel een van de allerbeste Radiohead-nummers, maar er zijn nog een hoop parels, het is het proberen waard My Addiction. Misschien af en toe een nummer proberen als het hele album achter elkaar te veel van het goede is?

Ik denk dat ik het zo ga doen ja. Idioteque kende ik al maar dat vind ik nog altijd rare spasten muziek sorry

Als ik Thom Yorke hoor zingen en ik zie hem live idioteque performen en ik hoor naar het paranoia in OK Computer en dan deze spacy muziek, heeft die een soort stoornis in zijn hoofd ofzo?

En ik denk echt dat idioteque zijn tijd enorm vooruit is, de gemiddelde mens nu is daar niet klaar voor denk ik