The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue (1984)

Laat ik beginnen met het album (en de uitvoerders) die me tot deze interessante website brachten. Het is meteen ook de eerste LP die ik ooit van de groep hoorde. Of beter gezegd: eerste CD. Want de muziek van Alan Parsons Project komt volgens mij het best digitaal tot haar recht.


AMONIA AVENUE

Prime Time is een sfeervolle opener die de toon van het album zet. Gestroomlijnde gitaarpop met de oorstrelende stem van Eric Woolfson.

Let me go Home heeft zijn plaats op het album. Op het eerste gehoor brutaler dan de rest. Maar het nummer maakt de luisteraar wakker voor de rocking roots van APP.

Since the last Goodbye sluit mooi aan bij het vorige nummer. Dit is een lullaby die balanceert op de grens tussen mierzoet en melig, maar toch net overeind blijft, vind ik.

Don't answer me was, zoals wellicht voor velen, de eerste kennismaking met de groep. En het is meteen ook een briljante singel met een heel sterke tekst. Een klassieker.

You don't believe: de singel die aan het album voorafging. En dat hoor je ook omdat die synthesizer van hun vorige albums er nog in doorklinkt.

Pipeline. Wat is het toch dat hun instrumentals zo onweerstaanbaar maakt. Eenvoudig, minimalistisch bijna, maar met voldoende weerhaakjes om te blijven hangen.

Amonia Avenue sluit het album met ware grandeur af. Een klassieker met een perfecte balans tussen zang, muziek en arrangement. Beter nog dan The Silence and I.


One good Reason en Dancing on a high Wire vind ik iets minder beklijvend.


Ik heb de gewoonte om voor mezelf CDs te maken van twee albums. Ik selecteer dan 7 nummers van elk album. Mijn favoriete 7 heb ik besproken. Wil je weten welke 7 andere nummers op die CD staan, dan moet je verder lezen bij VULTURE CULTURE.

Ammonia Avenue, een conceptalbum over de verhouding mens/industrie is net als de voorganger Eye in the Sky erg succesvol mede dankzij de uitstekende hitsingle Don't Answer Me. Maar er staan nog meer prachtige nummers op dit album zoals You Don't Believe, Pipeline en vooral de titeltrack. Het thema is goed uitgewerkt, echt zwakke songs staan er niet tussen (enkel One Good Reason en Dancing on a High Wire beklijven minder) en de productie is wederom vlekkeloos, op en top verzorgd. De andere kant van de medaille is echter dat de muziek hierdoor wat te klinisch klinkt en weinig verrassingen meer biedt.

Een doorsnee-APP-plaat waar Eric Woolfson voor mijn gevoel gewoon niet de inspiratie had om echt pakkende melodieën te verzinnen, zodat alles een beetje voortkabbelt zonder mij ergens op te schudden en ik geen betere omschrijving dan "gewoontjes" kan verzinnen. Het openingsnummer loopt soepel door, Colin Blunstone doet z'n best op Dancing on a highwire, en er is een eervolle vermelding voor het bij Parsons onverwachte en daardoor zo welkome omfloerste en suggestieve geluid van de sax van Mel Collins op Pipeline (een sound die voor mij het midden houdt tussen de soul van Candy Dulfer op Lily was here en het heerlijke geluid van Solutions onvolprezen Tom Barlage), maar verder kan ik hier weinig enthousiasts over melden, op één uitzondering na, en welk nummer zou dát nou zijn?
        Al de allereerste keer dat ik Don't answer me hoorde greep het me "voorbij goed en slecht"; het kwam uit in een tijd dat ik allang niet meer naar APP luisterde, het arrangement deed me denken aan een soort Phil Spector-lite dankzij die castagnetten en de koortjes, en over de vlakke zang van Eric Woolfson ben ik nooit erg enthousiast geweest, maar bij dít nummer werden al die minpuntjes geruisloos meegenomen in de waardering voor het geheel vanwege twee alles overheersende elementen : de emotionele snik van de melodie die z'n hoogtepunt bereikt wanneer Woolfson de eerste noot van de titel zingt, en de melancholische berusting van de zelfverloochening die uit de tekst spreekt en die ik altijd associeer met het magnifieke en eveneens zo gelaten Don't let it show van I robot. Als mijn vrouw zegt dat ze Don't answer me zo'n melig nummer vindt kan ik dat helemaal begrijpen, maar bij mij raakt de melodie precies die éne snaar. Ik antwoord haar dan maar niet.

begin dit album steeds meer te waarderen .

In mijn vroege tienerjaren had ik dit album als gekopieerde cd omdat ik Don't Answer Me zo mooi vond. Toen ik ineens ethische bezwaren tegen kopiëren kreeg (andere discussie) heb ik het album weggedaan en verder nooit meer actief stilgestaan bij het opnieuw aanschaffen. Tot nu dan.

Ammonia Avenue is overduidelijk een echt breekpunt met de meer symfonische stijl van de eerdere albums. Nog steeds is het onmiskenbaar Alan Parsons Project, maar het is wel het eerste album dat echt optimaal jaren '80 klinkt (of de drums echt zijn, weet ik niet, want het heeft een ultieme drumcomputersound). Het is allemaal ook qua composities wat oppervlakkiger, al heb ik wel het idee dat er bij vlagen iets meer gitaar te horen is.

Toch vind ik het allemaal nog steeds erg sympathiek. Vrij veel Wolfson op zang en dat vind ik altijd een fijn iets. Prime Time heb ik altijd een erg sterke opener gevonden en Don't Answer Me is nog steeds een hit die de gevoelige snaar bij me raakt. De titeltrack is daarnaast ook van grootse schoonheid.

Het verdere materiaal intrigeert eigenlijk wel genoeg. Let Me Go Home is een rocker die me aan Blue Oyster Cult's Revolution By Night doet denken, One Good Reason is weer wat speelser en electronischer, Dancing On A Highwire weer een meer lichtvoetige ballad: afwisseling genoeg. Since The Last Goodbye is me dan weer net iets te suikerzoet. You Don't Believe is dan weer een track die ik helemaal vergeten was, die nu als een van mijn favoriete tracks naar boven komt. Lekker futuristische jaren '80 sound.

Wel een album waarvan ik me de afkeer ergens wel kan voorstellen. Toch vind ik het in deze donkere maand een mooi album om met koptelefoon op te beluisteren. Ik zet deze ook weer even op de 'nog te kopen'-lijst.

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. The Turn Of A Friendly Card
4. I Robot
5. Eye In The Sky
6. Ammonia Avenue
7. Eve

Bergaf gaan. Dat lijkt me hier wel op z'n plaats ja. Toch is dit allemaal verre van vreselijk. In de kalme stijl van tAPP slaat de balans makkelijk door van geniaal naar gemiddeld. De band speelt mooie liedjes, maar het maakt allemaal niet zo'n indruk meer als een paar albums geleden. Aangezien de scores gaan zakken, zal het wel minder worden. Dit album heeft leuke liedjes, maar echt boeiend is het niet. De inspiratie is een beetje op.

Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve