The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue (1984)

Ik dacht eigenlijk altijd dat ik deze APP zo goed vond alleen uit een stuk nostalgie, maar niets blijkt minder waar. Bijna allemaal lekker in het gehoor liggende, strakke, ietwat gladde nummers waarbij voor mij de stelling weer eens geldt "uitzonderingen bevestigen de regel": het was niet allemaal bagger in de jaren '80.

Helaas ook nu weer enkele typische APPnummers waarbij je zegt "effe skippen"(2,3,7).

Daar kan ik het wel mee eens zijn. Het is overigens een populaire opvatting, ook op deze site, dat het in de jaren '70 allemaal prachtig was en in het volgende decennium prut. Dat klopt natuurlijk niet. Er was wel degelijk vooruitgang in de jaren '80; artistiek, technisch en productioneel. Bij APP is de productie altijd erg belangrijk geweest en je hoort bij ieder album (bijna ieder jaar één) de techniek weer een stapje verder gaan.

Of beter ook mooier is, dat is dan weer een smaakkwestie en die vraag is moeilijker te beantwoorden. Ik denk dat je muzikaal het meest gevormd wordt tussen de 13 en 23 jaar en het meest open staat rond je zeventiende (dit is wetenschappelijk aangetoond). Dus was je 17 in 1983 en kocht je dit album, dan is de kans groot dat het je wat doet. Ook na 30 jaar.

Dat laatste klopt als een bus.

Voor een deel ondersteun ik toch wel de kritiek op de jaren '80 en zal ik betogen dat er in de jaren '70, als die grens zo strak wordt getrokken, beduidend betere muziek werd gemaakt.

Moet mij helaas van het hart.

Om bij dit beroemde Project te blijven, alles wat er in de jaren '80 is uitgebracht, steekt toch wel schril af bij Tales of Mystery and Imagination, I Robot en Pyramid uit de seventies. Ze konden het in de jaren '80 oorspronkelijk misschien allemaal beter laten klinken. Die techniek beheersten ze wel.

En dan wist Parsons de jaren '80 productie methoden nog aardig onder de tafel weg te moffelen.
Maar om nu te zeggen betere muziek van het APP in dat decennium.....

Ook ik vind een album als Pyramid of Turn of a Friendly Card muzikaal beter. Daarover geen misverstand. Maar dat komt ook wel mede door de tijd waarin ik ben opgegroeid. Iemand die nu 38 is en als eerste singeltje Don't Answer Me kreeg, ga ik niet vertellen dat er betere nummers waren als hij/zij dat prachtig vindt.

Mijn allereerste album van The Alan Parsons Project was, wellicht vreemd genoeg, Eve.

Bepaalt geen album dat bij iedereen direkt opkomt als een APP klassieker. In zekere zin, als je het er over hebt, is het ook een raar exemplaar.

Je eerste album is inderdaad vaak een liefdevol kleinood waarbij (bij LP's) elke groef bekend is, vanwege het vele draaien omdat er nog zo weinig andere platen waren om ook eens op te zetten.
Het krijgt een bijzonder plekje in je geschiedenis.

Toch kun je bij zo'n relatief klein oeuvre als dat van The APP en inmiddels als band 25 jaar ter ziele, toch wel een onderscheid maken, zonder je eigen historie te hoeven verloochenen. Het blijft een kwestie van smaak, uiteraard.

Ik vind deze wat bloedeloos. Behoorlijk in de trand van Eye In The Sky.
Dat is nog een plaat met een paar interessante nummers, maar ondanks dat er hier geen echt slechte nummers opstaan verslapte mijn aandacht al snel.

Het valt me eigenlijk nog mee hoe slecht dit album is. Ik vermoedde dat don't answer me als single het beste was wat dit album te bieden had. Hoewel het geen slecht nummer is, benadert het ook nergens het niveau van de voorgaande APP albums. Gelukkig is het niveau hier redelijk constant en zijn er geen echt slechte nummers te vinden. Prime time en Pipeline vind ik eigenlijk wel redelijk sterk. Als geheel toch net iets te bloedeloos en volgens het boekje om te imponeren.

Slecht is het niet. Het is verzorgde muziek uit het boekje. Wellicht allemaal ook wat te netjes vastgelegd.
Maar het is heel erg Eye In The Sky revisted. Alleen kende die vooral wat meer spanning en betere songs.
Don't Answer Me is fraai. Komt ook omdat het net ff anders is dan het wat doorsnee materiaal wat dit album ons voorschotelt.

Luc, waarom vink jij je schrijfsels niet aan als mening?

Ik vind deze bij APP echt uitblinken in beknopte volledigheid.
Je vat het hele album eigenlijk erg duidelijk samen in enkele zinnen.

Wat Ammonia Avenue betreft, kan ik er geen speld tussen krijgen: nagel op de kop.

Ammonia Avenue, een conceptalbum over de verhouding mens/industrie is net als de voorganger Eye in the Sky erg succesvol mede dankzij de uitstekende hitsingle Don't Answer Me. Maar er staan nog meer prachtige nummers op dit album zoals You Don't Believe, Pipeline en vooral de titeltrack. Het thema is goed uitgewerkt, echt zwakke songs staan er niet tussen (enkel One Good Reason en Dancing on a High Wire beklijven minder) en de productie is wederom vlekkeloos, op en top verzorgd. De andere kant van de medaille is echter dat de muziek hierdoor wat te klinisch klinkt en weinig verrassingen meer biedt.

Dat ga ik vanaf nu ook doen.

Misschien staat hier wel één van de allermooiste titeltracks ooit op.

Geen twijfel mogelijk.

Lijkt op The Silence and I van structuur, maar is gewoon beter.

Titeltrack Ammonia Avenue is van hoog niveau; klassiek thema, tekstueel hoogstaand, briljant gezongen, schitterend gearrangeerd, fraai open einde. Misschien wel de beste compositie van APP. De hitsingle Don't Answer Me vind ik echter met het jaar magerder en oubolliger klinken. Alan Parsons is nou eenmaal geen Phil Spector.

Dit is versie 2 van 'Eye In The Sky'. Zelfplagiaat.

Geef mij maar I Robot of Edgar Allan Poe

Geef mij deze ook maar, toch verdient dit album een hogere score dan een magere 3 (of lager) OK het is geen I robot of The turn of a friendly cards. De 9 songs klinken naar mijn gevoel allemaal evenwichtig en sluiten dan ook vanaf het eerste nummer naadloos op elkaar aan. De negatieve opmerking bij veel jaren '80 albums dat het allemaal te gladjes en gelikt klinkt beschouw ik juist als een aangenam iets uit dit decennium. Het album laat zich vooral prettig weg luisteren tijdens het lezen van de krant of tijdens een lange treinreis met de Mp3 speler. De enige kleine smet op dit album is het nummer ''Since the Last Goodbye'' . Maar afgezien van dit schoonheidsfoutje verdient dit album toch een dikke 4.

Since The Last Goodbye is inderdaad niet het meest briljante nummer op dit album. Niet omdat hij vorig jaar overleed, maar aan zanger Chris Rainbow lag het niet. Veel waardering voor de man.

Ik heb dit album, samen met Vulture Culture aan elkaar geplakt op 1 CD, zonder bonustracks. Want zo moet het oorspronkelijk ooit bedoeld zijn. Het orkest was helaas al wegbezuinigd op het vervolgalbum. Ammonia Avenue pakt nog wel groots uit met de arrangementen van Andrew Powell.

Een doorsnee-APP-plaat waar Eric Woolfson voor mijn gevoel gewoon niet de inspiratie had om echt pakkende melodieën te verzinnen, zodat alles een beetje voortkabbelt zonder mij ergens op te schudden en ik geen betere omschrijving dan "gewoontjes" kan verzinnen. Het openingsnummer loopt soepel door, Colin Blunstone doet z'n best op Dancing on a highwire, en er is een eervolle vermelding voor het bij Parsons onverwachte en daardoor zo welkome omfloerste en suggestieve geluid van de sax van Mel Collins op Pipeline (een sound die voor mij het midden houdt tussen de soul van Candy Dulfer op Lily was here en het heerlijke geluid van Solutions onvolprezen Tom Barlage), maar verder kan ik hier weinig enthousiasts over melden, op één uitzondering na, en welk nummer zou dát nou zijn?
        Al de allereerste keer dat ik Don't answer me hoorde greep het me "voorbij goed en slecht"; het kwam uit in een tijd dat ik allang niet meer naar APP luisterde, het arrangement deed me denken aan een soort Phil Spector-lite dankzij die castagnetten en de koortjes, en over de vlakke zang van Eric Woolfson ben ik nooit erg enthousiast geweest, maar bij dít nummer werden al die minpuntjes geruisloos meegenomen in de waardering voor het geheel vanwege twee alles overheersende elementen : de emotionele snik van de melodie die z'n hoogtepunt bereikt wanneer Woolfson de eerste noot van de titel zingt, en de melancholische berusting van de zelfverloochening die uit de tekst spreekt en die ik altijd associeer met het magnifieke en eveneens zo gelaten Don't let it show van I robot. Als mijn vrouw zegt dat ze Don't answer me zo'n melig nummer vindt kan ik dat helemaal begrijpen, maar bij mij raakt de melodie precies die éne snaar. Ik antwoord haar dan maar niet.

Voor mij blijft de titelsong één van de allermooiste APP composities.
Het lijkt op The Silence and I van de voorganger, maar is veel sterker uitgewerkt.

Titelsong is idd heel okay, maar Don't Answer Me blijft voor mij het prijsnummer.
Qua ritmiek moet Phil Spector een inspiratiebron geweest zijn.
Mooie herinneringen ook aan als verliefde puber.

Heel mooi omschreven, dit. Herken ik helemaal. Voor mij begint die emotionele snik al in de laatste regel van het couplet, in de aanzet tot het refrein: we gave it up in a moment of madness, and threw it all away... Maar verder helemaal mee eens - dit raakte mij als tiener al, en nog steeds.

Verder kan ik me vinden in de beoordelingen van meerdere posters hier. Don't answer me en de titelsong tillen dit album nog behoorlijk omhoog, maar verder bevat deze plaat louter middelmaat, voor Alan Parsons-begrippen dan.

In lijn met de succesvolle voorganger en mede daardoor vrij voorspelbaar. Beste nummers: Prime Time, Dancing on a High Wire en het magistrale titelnummer Ammonia Avenue.

Ik ben wat Alan Parsons lp's aan het luisteren i.v.m. opschonen van de collectie. Viel Eve me gisteren heel erg mee, deze Ammonia avenue valt de andere kant op. Het begint nog prima met opener Prime time. Maar daarna gaat het mis. Pas bij de hit Don't answer me hebben ze m'n aandacht weer voor de volle 100% te pakken. Wat daartussen zit is erg matig. Kant B is wat dat betreft een tikkeltje beter. Maar al met al toch te weinig om 'm in de kast te laten staan. Ik heb hier ooit 3,5 aan gegeven maar daar gaat een vol punt af.

Het titelstuk is toch wel van buitengewone schoonheid.

begin dit album steeds meer te waarderen .

ik zie je stem een stapje hoger gaan. Bijzondere reden? Ik bedoel: sommige albums rijpen bij het ouder worden en worden steeds beter. Dat biedt hoop voor de toekomst. Eens worden alle platen Golden Oldies.

Voor de über-fans (en nee, daar reken ik mezelf niet toe, hoewel ik vrijwel alles van Parsons/Woolfson in de kast heb staan):

The Alan Parsons Project: Ammonia Avenue, 3CD / 1 Blu Ray / 2 X 12-Inch Vinyl Limited Edition Deluxe Box Set - Cherry Red Records - cherryred.co.uk

Oftewel: hoe kun je een re-release van een redelijk geslaagd album (maar absoluut geen meesterwerk) zoveel mogelijk uitmelken? Simpel: voeg alle demo's en run-throughs die je in de archieven kunt vinden erbij, remaster het album in surround en HR stereo op Blu-Ray en zet de 40 minuten speeltijd op twee (!) vinylschijven. Vergeef me als ik hier een heel klein beetje cynisch van word...

Ik vergeef je dit cynisme, gaucho, want ik krijg er dezelfde kriebels bij. Toch moeten we uitgever Cherry Red niet onderschatten. Het zal allemaal wel net op een hoger plan getild worden, denk ik zo.

Ik vind het niet zo'n sterk APP album, afgezet tegen voorgaand werk.
Maar zou het nu worden uitgebracht, zou ik er vermoedelijk toch redelijk content mee zijn.

Afgezien van het feit, dat Woolfson en Rainbow natuurlijk niet meer onder ons zijn.
Hoeveel ruimte is er anno 2020 nog, voor het doen verschijnen van dit soort albums.