The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue (1984)

ik ben geen echte fan, maar ik kon deze LP niet laten liggen vanwege jeugdsentiment. Als meisje van ongeveer 5 jaar oud vond ik "Don't Answer Me" zoooooooo mooi, en dan die clip....

Ik ben wel echte fan (althans heb alle cd's) en vind eigenlijk alle nummers van dit album mooi. Het beste nummer van dit album is de titel song. Prachtig gezongen door Eric Woolfson, mede oprichter en songschrijver van APP. Andere mooie nummers zijn 'You Don't Believe', 'Don't Answer Me' (ook zang van Eric Woolfson) en 'Prime Time'. Deze laatste 3 nummers zijn ook op single uitgebracht, waarvan 'Don't Answer Me' de grootste hit was en ook nog steeds in de Top 2000 aller tijden staat. Terecht. Overigens vind ik 'The Turn of a Friendly Card', 'Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe' en 'On Air' nog betere albums van Alan Parsons (Project).

Ik vind dat dit album eigenlijk maar drie echt sterke tracks heeft, ongeveer de nummers die dynamo al noemt (Ammonia Avenue, You Don't Believe en Don't Answer Me). De rest vind ik niet heel bijzonder. 3.5*

Net weer even naar geluisterd. Heerlijke muziek. Maakt deze treurige dag - qua weer - een beetje goed.

Don't answer me vindt ik het beste nummer van Alan Parsons Project. De hoop die die muziek geeft werkt zo positief op mij. Voor de rest erg goede nummers maar toch zwakker als Eye in the sky.

3,5 *

Het titelstuk is toch wel het hoogtepunt van dit album.
Hele mooie Klassipop, zoals ik het noem.

Dit is echt een harmonieus album met goed gekozen tracks die uitstekend bij elkaar passen en zo een mooi geheel vormen. De hit Don't Answer Me staat er op en luister ook eens naar het mooie instrumentale, Pipeline!

Wat is Ammonia Avenue toch mooi ... Dat piano-introotje

prachtig album, helaas ontbrak Ammonia Avenue in de top 2000 (staan te weinig APP nummers in!!!)

ondanks mijn stem kwam ie er niet in

dan maar thuis lekker genieten van dit album op vinyl en cd

Helemaal mee eens.

Bodemjager,
Ik was benieuwd naar jouw Top 10 op MusicMeter en welke APP-albums er zouden staan. Maar zag dat je die hebt ingevuld. Moet je doen want dat is goed voor APP!

groeten,
dynamo d

Dynamo D, hoewel ik geen Bodemjager heet kan ik je melden dat ik gisteren mijn top 10 heb aangepast. "The Dutch Collection (2006)" van T.A.P.P., met daarop ook nummers van "Ammonia Avenue (1984)", staat met stip op een tiende plaats .

Ik vind "Ammonia Avenue (1984)" trouwens zeker niet het beste album van The Alan Parsons Project .

Goed album, mooie uitgebalanceerde nummers. Erg goede produktie.

Hans, dat is goed nieuws en nu maar stijgen in de lijst.....

Vreemd is dat, dat een naam van een act sterk verbonden blijft aan iets. Zo kan ik The Alan Parsons Project niet los zien c,q horen zonder daarbij te denken aan de Lp-Show van de TROS, wat in de jaren tachtig werd uitgezonden en gepresenteerd werd door Wim van Putten op Hilversum 3.

De muziek van dit project is over het algemeen sfeervol te noemen en dit album is daar geen uitzondering op. Het is gelikte muziek die technisch gesproken goed in elkaar zit. Toch is dit muziek die ik zelden draai wat wellicht door het voorafgaande komt. Daarnaast moet ik dit niet te vaak draaien, want de kans is groot dat ik er depri van kan worden.

Toch gaat het voorafgaande niet helemaal op voor dit album. Het lijkt er op of de heer Parsons mij diverse keer heeft gebeld met de vraag: "Gerard is dit iets waarmee je wat kan?" na even wat denkwerk deel ik hem mee: "Ik geloof van wel, zo op het eerste gehoor is Ammonia Avenue wel een lekker in het gehoor liggend werk."

Na nog wat vragen hoor ik dat Alan tevreden is met mij antwoorden. Na nog een paar vragen wordt de verbinding verbroken.

Uiteindelijk zit dit album in mijn cd-speler, en kan niets anders concluderen of dat Alan naar mij heeft geluisterd, maar ook hier en daar wat eigenwijs is geweest, waardoor het net geen meesterwerk voor mij is. Dat eigenwijze is, dat het af en toe van mij wat minder gelikt mag klinken.......

Laat ik beginnen met het album (en de uitvoerders) die me tot deze interessante website brachten. Het is meteen ook de eerste LP die ik ooit van de groep hoorde. Of beter gezegd: eerste CD. Want de muziek van Alan Parsons Project komt volgens mij het best digitaal tot haar recht.


AMONIA AVENUE

Prime Time is een sfeervolle opener die de toon van het album zet. Gestroomlijnde gitaarpop met de oorstrelende stem van Eric Woolfson.

Let me go Home heeft zijn plaats op het album. Op het eerste gehoor brutaler dan de rest. Maar het nummer maakt de luisteraar wakker voor de rocking roots van APP.

Since the last Goodbye sluit mooi aan bij het vorige nummer. Dit is een lullaby die balanceert op de grens tussen mierzoet en melig, maar toch net overeind blijft, vind ik.

Don't answer me was, zoals wellicht voor velen, de eerste kennismaking met de groep. En het is meteen ook een briljante singel met een heel sterke tekst. Een klassieker.

You don't believe: de singel die aan het album voorafging. En dat hoor je ook omdat die synthesizer van hun vorige albums er nog in doorklinkt.

Pipeline. Wat is het toch dat hun instrumentals zo onweerstaanbaar maakt. Eenvoudig, minimalistisch bijna, maar met voldoende weerhaakjes om te blijven hangen.

Amonia Avenue sluit het album met ware grandeur af. Een klassieker met een perfecte balans tussen zang, muziek en arrangement. Beter nog dan The Silence and I.


One good Reason en Dancing on a high Wire vind ik iets minder beklijvend.


Ik heb de gewoonte om voor mezelf CDs te maken van twee albums. Ik selecteer dan 7 nummers van elk album. Mijn favoriete 7 heb ik besproken. Wil je weten welke 7 andere nummers op die CD staan, dan moet je verder lezen bij VULTURE CULTURE.

Een prima gewoonte, ik doe zelf ook niet anders bij de meest uiteenlopende artiesten.

Soms kan het niet, omdat de cd te goed is om te splitsen. Of omdat de sfeer van de ene cd helemaal niet overeenkomt met een andere.

Alan Parsons begint met Ammonia avenue te komen op een punt dat je zegt dat nog maar de helft interessant is. Je moet het dan aanvullen met ander werk.

Meestal kan het natuurlijk alleen met cd's van zichzelf weinig te bieden hebben, maar die in combinatie met een andere cd juist buitengewoon leuk uit de hoek kan komen.

Feit is wel, dat de waardering van de oorspronkelijke cd wel laag komt te liggen, te weinig is nog goed genoeg voor een hoge notering. Ik kan mij wel vinden in Dazzlers lijstje.

Een album in het verlengde van Eye In The Sky. Prime Time bijvoorbeeld , heeft inhoudelijk , met name ritmisch en in de melodielijn , heel veel weg van de titeltack Eye In The Sky.
Verrassend is het allerminst. De knappe manier van produceren is bekend en muzikaal is het begaafd maar tevens wat zielloos.
Don't Answer Me blijft een pareltje, een song die een heel pakkend verloop heeft en daarmee ook een groter publiek aansprak , en prompt een grote hit werd.
Het titelnummer is heel aardig , evenals het zoete Since The Last Goodbye en het interessante instrumentaaltje PipeLine.
Het restand is weinig opzienbarend en nogal voorspelbaar.
Ik kan het ook alleen maar eens zijn met dazzler en musician.

Op "don't answer me" na staat er op deze plaat geen song dat aan het hogere niveau van de voorganger kan tippen.

Niet mee eens. De titeltrack is sterker dan Silence and I; hun magnum opus van het vorige album. Pipeline vind ik persoonlijk de beste instrumental sinds I Robot (hmm, misschien toch the Gold Bug) en Prime Time gelijkwaardig aan Eye in the Sky. Don't Answer me vind ik dan weer een draak van een song, een van de slechtste songs op het album.

Hier staan fantastische nummers op. Ammonia Avenue, You Don't Believe en Don't Answer Me zijn elke keer weer een plezier om te beluisteren. Daarna volgen Prima Time, Since the Last Goodbye en Pipeline.
Toen ik Don't Answer Me hoorde en de stem van de eind 2009 overleden Eric Woolfson kreeg ik ook een brok in mijn keel. Dat komt omdat door hem ik veel van rock- en popmuziek ben gaan houden zo rond mijn 16e. Het was bovendien een goed mens.

Van de bonus tracks zijn You Don't Believe (Instrumental Tribute to The Shadows) en Since the Last Goodbye, gezongen door Eric Woolfson (ipv Chris Rainbow), erg goed.

Goed album van AP, toppertjes wat mij betreft Prime Time, Dancing on a Highwire en de afsluiter Ammonia Avenue. Wat heeft AP toch altijd prachtige afsluiters!

Samen met Eye in the sky kocht ik dit album. In de hoop dat ze een beetje in elkaars verlengde zouden liggen. Gelukkig doen ze dat! Prachtige, typische jaren 80 albums met redelijk makkelijk te verteren songs. Don't answer me blijft na al die jaren nog even prachtig vind ik. Prime time heeft inderdaad wel wat weg van Eye in the sky, zoals hierboven al ergens gezegd is. Maar het blijft een prima song. Ammonia avenue, Let me go home, One good reason, Dancing on a highwire en You don't believe vind ik ook erg de moeite waard.

Ammonia Avenue is misschien wel het beste nummer dat APP ooit gemaakt heeft.
Samen met andere parels als Prime Time, Dont Answer me maakt dit een klasse album.

Don't answer me
Jaar en dag meende ik go dance with me of iets in die aard te horen,tot ik ik het zelf even opzocht en vervolgens achter de ware titel en uitvoerder kwam.

En nu de rest van het album en daarna stap voor stap teruggaan in de tijd.

Wederom een keurige plaat van het Alan Parsons Project.
Altijd een mooi geluid, altijd perfect geproduceerd.
Instrumentalisten die meesters op hun instrument zijn en een aantal goede zangers.
En een aantal sterke songs.
Echt spannend wordt het echter nooit bij het Alan Parsons Project. Het blijft allemaal keurig binnen de lijntjes. Niet saai, wel braaf.
En toch... een aantal erg mooie nummers, waarbij ik kant 2 prefereer boven kant 1.
Dancing On A High Wire, het instrumentale Pipeline en vooral de afsluiter Ammonia Avenue zijn gewoon goede songs.
Ook Prime Time en Don't Answer Me (ondanks het hoge Sky-radio gehalte) blijven prachtige liedjes.
Fijne plaat zou Willem Duys zeggen.
Op vinyl.

ik heb deze lp pas 3 keer gehoord de afgelopen maanden, maar ik heb eye in the sky als referentie, een cd die ik al zeer lang heb en moet concluderen dat dit album toch iets minder is als eye.., derhalve een 3.0

Meest veilige album van TAPP, in lijn met de voorganger Eye In The Sky, en voor mij persoonlijk de laatste die ik echt goed kan noemen. Ik kocht het album in '83 op vinyl direct bij uitkomen. De nieuwe Alan Parsons was toch wel een belevenis destijds.

Een paar jaar terug nogmaals aangeschaft in de geremasterde CD-versie mét bonustracks. Die bonustracks stellen, zoals op de meeste andere remasters, weinig voor. Een eerste ruwe mix hier, een overdubje daar; niet erg spannend en soms van matige geluidskwaliteit. Kennelijk werd er heel doelgericht gewerkt naar het albumconcept en waren er weinig nummers over (outtakes) die de plaat niet haalden.

Dan het goede nieuws. De titeltrack is bijzonder fraai en overtreft het vergelijkbare Silence And I op Eye In The Sky. Andrew Powell zet ook hier weer indrukwekkende orkestarrangementen neer.
Het hele album is prettig beluisterbaar en bevat (deze keer) geen enkel 'hoofdpijnnummer'. De instrumental Pipeline is prima en verder zijn er nog Prime Time, Dancing On A Highwire en You Don 't Believe die er in positieve zin uitspringen. Nou, 'uitspringen 'is te veel gezegd. Het kabbelt allemaal wat, zoals elders treffend gezegd: binnen de veilige lijntjes. Daar is op zich niets op tegen. Zelf rijd ik met mijn auto ook binnen de lijntjes en daarmee kom ik veilig thuis, maar van een artiest wordt altijd iets meer verwacht. Die verwachting wordt hier niet geheel waargemaakt. TAPP ging gewoon plaatjes maken, het spannende was er af. Niet vergeten moet worden dat het ook toen crisistijd was. Het had een dubbelalbum moeten worden, met de nummers van Vulture Culture, maar de poen ontbrak simpelweg.

Groots was het thema: de invloed van de industrie op de mens en andersom. En die invloed werd door filosoof/tekstschrijver/componist Eric Woolfson niet positief ingeschat: vervreemding van de mens in relaties, met de natuur, met zichzelf en met de partner. Eigenlijk een vervolg op het ook niet optimistische I Robot waar de spanning tussen techniek en menselijkheid eveneens te snijden is. Een kerstboodschap eigenlijk. Een prachtig fenomeen in de rockmuziek: artiesten die nog wat meer te zeggen hebben dan: Baby, I Love You So. Ook daarom doe ik eerbiedig mijn petje af voor dit album en vooral voor Eric Woolfson. (overleden 2 december 2009). Prachtkerel!

Hear hear!

Sluit mij daar grotendeels wel bij aan. Eric Woolfson was eigenlijk hoofdarchitect, Parsons de producer.

Overigens ben ik later Gaudi toch wat meer gaan waarderen en Stereotomy heeft ook prachtige momenten, als opvolgers van o.a. Ammonia avenue.
Maar een nieuwe Alan Parsons Project was inderdaad destijds een sensatie. Vond de opener Prime time wél beter dan Eye in the sky. Silence and I daarentegen toch meer bijzonder dan Ammonia avenue.

Goed album ,maar voor mij toch 1 van de minste albums.Ik kan er niet de vinger achter krijgen waar dit nu aan zou liggen.Het zit ontegenzeggelijk knap in elkaar ,het is catchy en de nummers is op zich niks mis mee,maar op de een of andere manier raakt het me niet zo als andere albums van APP.Het titelstuk vind ik het beste hier en ook opener Prime Time vind ik een heerlijk nummer.Don't Answer Me heb ik over de jaren heen te vaak gehoord ,maar blijft natuurlijk een mooi liedje.De instrumental Pipeline is een eenvoudig maar aanstekelijk deuntje,wat niet al teveel toevoegd in eerste instantie ,maar als de saxofoon zich aandient ,dan wordt het toch wel een stukje aangenaam late night jazz.De rest van de nummers zijn degelijk zonder echte uitschieters. 3 en halve ster