The Alan Parsons Project - Pyramid (1978)

Wat MusicMeter al niet met je doet. Het is haast niet te bevatten. Eén van die dingen is door je muziekcollectie te laten gaan. Als deze naast cd's ook nog uit lp's bestaat ren je van de huiskamer naar de zolder en weer terug. Maar dit even terzijde.

Dit album kocht ik destijds omdat de tune van het Veronica-programma het Zwartegat er opstond. Dat vond ik zo'n spannend stuk muziek dat moest ik hoe dan ook hebben. Tijdens het luisteren in de platenzaak viel het hele album niet tegen. De hoes zeer fraai uitgevoerd, met die man die met hoofdpijn op de rand van het bed zit. En eenmaal de hoes open geslagen daar het antwoord waarom. Die vent met hoofdpijn is daaps geworden van de wetenschap en zeer zeker niet van de muziek.

Al na de eerste tonen zit ik al midden in de bekende sound van The Alan Parsons Project. Mooie wijdse klanken die mij naar de eerste wetenschappelijke stelling leiden What Goes Up... Hierna is tijd om naar een der mooiste vogels te kijken. Dit is goed gedaan, in gedachte zie ik het beest steeds hetzelfde rondje vliegen opzoek naar prooi. Na dit schouwspel is er tijd voor wat aardse zaken. De track One More River rockt aan alle kanten. Het laat zien dat kennis ook zo zijn speelse kanten heeft. Daarna laat ik mijn vrije gedachte gaan op het mooie Can't Take It with You.

Na het omdraaien volgt dan eindelijk de track waarom ik dit album kocht. Met spannende klanken begint In the Lap of the Gods. Het doet me gelijk denken aan de uitzendingen van het programma Het Zwarte Gat van Veronica. Wat later komt er een koor bij waardoor ik maar aan één ding kan denken en dat is de Carmina Burana van Carl Orff. Hierna volgt een song hoe gek je van Pyramides kan worden. Het instrumentale Hyper-Gamma-Spaces doet me altijd wat zweven. Een heerlijk ritme aangevuld met schitterende wijdse klanken. Het album besluit met het dramatische Shadow of a Lonely Man. Dit geeft direct een verklaring over die man die op de hoes is te zien. Met deze track wordt dit album in stijl afgesloten.

PYRAMID 1978

Pas binnen, nieuw met bonustracks
en voor een schamele 6 euro via Ebay.

Alan Parsons Project is voor mij altijd de ideale muziek geweest
om wat bij te lezen, zeker als het zoals in mijn geval niet gaat om romans,
maar semi-wetenschappelijk werk of beter nog, de betere strip.

De remaster is zeer verzorgd uitgegeven en bevat commentaar bij de 7 bonustracks
die weliswaar zonder uitzondering alternatieve versies zijn van de albumnummers,
maar die toch een heel boeiend licht werpen op de genesis van dit derde project.

Zo maakt track 10 duidelijk waarom de eerste drie nummres
van het album zo organisch in elkaar overvloeien en zo'n sterk trio zijn.

In de hoesnotitities wordt de link gelegd met The Dark Side of the Moon
van Pink Floyd, waar Alan Parsons mee achter de knoppen zat.
Ook dat album heeft iets met piramides en prisma's.

De link met de Pink Floyd klassieker dringt subtiel door.
De bombast in de openingsakoorden van Voyager bijvoorbeeld.
Die instrumental begint met het zonlicht dat door de piramides
kriebelt om daarna als een majestueuze ouverture het album in te leiden.

In die tijd werden de ruimtesondes Voyager 1 en 2 gelanceerd.
En zo wordt het wetenschappelijke concept van Pyramid gepast ingeleid.

What Goes Up .... must come down speelt met Newtons gravitatiewet.
Zoals al aangegeven door andere users benadert Parsons het onderwerp ironisch.
Wetenschap drijft op een zekere vorm van logica: oorzaak - gevolg.
De pseudo-wetenschap stelt die logica in vraag.

The Eagle Will Rise Again is wellicht het meeste bekende nummer.
Die Eagle was in 1969 geland op de maan en zo blijft het eerste trio songs
bij het thema van de ruimtevaart ... wat me dan weer bij een ander boek brengt.

"Waren de Goden kosmonauten" van Erich Von Däniken.
Daarin worden links gelegd tussen de piramides in Latijns-Amerika,
Egypte en mogelijke buitenaardse beschavingen ... op die manier wordt
het album Pyramid een bijzonder intrigerend tijdsdocument, aangezien
(wellicht ook onbewust) heel wat van die invloeden het album binnen sijpelen.

In the Lap of the Gods is daar een uitstekend voorbeeld van.
Een instrumental die genoeg avontuur, mysterie en spanning oproept
om die vraag van Erich Von Däniken op zijn minst ernstig te stellen.
Want er kleeft inderdaad heel wat mysterie aan die piramides.

Pyramania dus ... een wat speelser uptempo nummer
dat als tegengewicht fungeert en ervoor zorgt dat het album
niet verzandt in hoogdravendheid of gewichtigheid.

Hyper-Gamma-Spaces legt de link met Pink Floyds Dark Side of the Moon
het duidelijkst bloot. Hier hoor je de invloed van On the Run, al slaagt
Parsons erin om niet louter te kopiëren: hij voegt meer melodie toe
waardoor ook het werk van Vangelis een echo krijgt op dit album.

Op zo'n Alan Parsons Project album zitten ook steeds meer
mainstream geöriënteerde tracks zoals One More River, Can' Take It with You
en de dromerige aflsluiter Shadow of a Lonely Man ... nummers die niet meteen
blijven hangen en wat meer draaibeurten vergen, om te ontdekken wat precies
hun rol zou kunnen zijn binnen het concept (suggesties zijn welkom).

Evident met liefde gecomponeerd en geproduceerd en met zorg gearrangeerd en gespeeld, maar veel hiervan klinkt een beetje voorspelbaar en zelfs mat. Wat ook niet helpt zijn de vele "zachte" stemmen die wel melodieus zijn maar ook een beetje kracht ontberen; op de vorige platen werd dat nog gecompenseerd met dominante bijdragen van Arthur Brown en Alan Clarke, maar hier kan eigenlijk alleen Lenny Zakatek (ik moet bij die naam altijd aan Zabadak van Davy Dee, Dozy, Beaky, Micky & Tich denken) echt even losgaan, en daardoor krijgt de plaat iets onderkoelds en vlaks, zeker vanwege de wel erg "mooierige" slotballade inclusief obligate uithaal op het einde met die hoge stem van John Miles. Uiteindelijk trekken de sound, de professionaliteit en de "polish" het album als geheel voor mij over de streep; het kan me niet helemaal overtuigen, maar het heeft wel een enorm hoge draaibaarheidsfactor, altijd belangrijk in mijn waardering. Hoogtepunt voor mij is de mix van de eerste twee nummers, met dat spannende elektrische pianootje van What goes up dat misschien een heel gewone partij speelt maar aan dat nummer toch een apart mysterieus sfeertje geeft; dieptepunt is het ongelooflijk irritante Pyramania. En In the lap of the gods doet me door het gebruik van die "cimbalom" steeds denken aan het Danny Scipio-thema van John Barry, ook zo'n sfeervol nummer, geen verkeerde associatie.

APP luisteren en recenseren is voorlopig ingewikkelder dan ik dacht, omdat de albums per luisterbeurt meer en meer vrijgeven en ik zodoende het idee heb nooit 'klaar' te zijn.

In het begin had ik deze vier sterren gegeven na een drietal keer beluisterd te hebben met de conclusie "tof, maar de zangpartijen vallen hier toch wat tegen in vergelijking met de vorige twee albums'. Nog een drietal luisterbeurten erbij (internet faalde op vakantie, dus de recensie werd niet geplaatst) en nu vind ik het de beste plaat. Bijna vijf sterren zelfs, ware het niet dat ik Pyramania te jolig vind tussen het andere songmateriaal. Met Hyper-Gamma-Spaces meteen ook een van de eerste elektronische songs van Alan Parsons en dit soort muziek bevalt me stiekem best. De andere instrumental In The Lap Of The Gods is ook van pure schoonheid met de bombastische orkestraties en het grootse koor. Eveneens prachtig zijn The Eagle Will Rise Again en Shadow Of A Lonely Man, terwijl Can't Take It With You een grappig onderonsje is tussen de Dood en een zojuist overleden persoon die zijn leven niet achter wil laten.

Net zoals op de vorige twee platen het geval was, is Pyramid glad, maar oh zo goed geschreven en uitgewerkt. De derde klassieker op een rij. Wat me ook opviel tijdens The Eagle Will Rise Again, dat er zowel qua compositie als qua sound stukken van dit nummer terug te vinden zijn bij Virgin Steele op The Marriage Of Heaven And Hell-albums. Grappig, nu naast Gamma Ray de tweede keer dat ik hoor dat APP invloed heeft achtergelaten op het powermetalgenre!

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. I Robot

Prachtig album dit. Ik ga hier qua score weer mee met Lennert, ook al is mijn score niet met zoveel overtuiging gegeven als hij doet. Ik merk dat tAPP de invloeden van Pink Floyd langzaam maar zeker loslaat ten faveure van een eigen geluid. Het mysterieuze karakter van de muziek blijft behouden. Zeker een nummer als What Goes Up... laat dat subliem horen. Op dit soort momenten vind ik de band op z'n sterkst. In The Lap Of The Gods heeft dat ook wel. Een ander prijsnummer is Hyper-Gamma-Spaces. Ik zie mezelf al met geestverruimende middelen door de ruimte vliegen. Ondanks dat ik de instrumentals wat meer waardeer, wordt er stuk voor stuk goed gezongen. Complimenten voor de wijze hoe dit album in elkaar gesleuteld is. Het is wederom lichtvoetig en toegankelijk, maar het heeft aardig wat luisterbeurten nodig om haar geheimen prijs te geven. Wat een leuke verrassing!



Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe