The Alan Parsons Project - Pyramid (1978)

In the lap of the Gods,... moet je eens naar luisteren, MEESTERLIJK!

Erwku: zo is dat!!

Maar ook "Pyramania", "Hyper-Gamma-Spaces", "The Eagle Will Rise Again" en "Shadow Of A Lonely Man"!

Mijn Pyramid is:
1. The Eagle Will Rise Again
2. Can't Take It With You
3. Shadow of a Lonely Man
4. One More River
5. What Goes Up...

Jouw pyramide is ook niet slecht!

Vooral schitterende 'side one' (4,5*), met Can't take it with You' als absolute apotheose. Tweede deel stelt dan weer lichtjes teleur (3,25*), maar ook over het artwork is duidelijk nagedacht. Geniale cover en machtige inside maken dit zeker een dikke 4* waard.

Prima album, met enkele van de beste nummer van APP: Voyager, The Eagle will rise again, en In The lapse of Gods. Ook enkele zwakke nummers, zoals Pyromania en Hyper-Gamma-Spaces. En een totale speelduur van nog geen 38 minuten, dat kan echt niet. Alles bij elkaar toch 4 sterren.

mooi, maar niet zo overdonderend als het voorgaande I, robot.

alan parsons weet me jammer genoeg niet zo heel lang te boeien

Ik geef nu 4 sterren. Voyager is een mooie opening met What goes up...er achteraan. Hyper-Gamma-Spaces is echt een topper! Verder heeft dit hele album een mysterieuze sfeer over zich heen, wat ook moet, aangezien het gaat over de oudheid, over de Egyptenaren. Ik kan niet zeggen of side one of side two beter is...allebei hebben ze toppers en op side two staan In the lap of the gods en Hyper-Gamma-Spaces en ook de afsluiter, Shadow of a lonely man. Goed, 4 sterren, maar misschien wordt het wel meer.

Kritiek: Pyromania is grappig maar niet echt fantastisch en Voyager vind ik zo mooi dat ik eigenlijk hoop dat het nummer minimaal 5 minuten duurt. Maar helaas...misschien te snel afgelopen...

"Look at me now, a shadow of the man I used to be
Look through my eyes and trough the years of loneliness you'll see
.....
The shadow of a lonely man, there's nobody else
In the shadow of a lonely, lonely man
I can see myself
Look at me now, a shadow of the man I used to be"

Het allermooiste nummer van The Alan Parsons Project.

Het intro van In the Lap of the Gods, werd jarenlang gebruikt als tune van Het Zwarte Gat bij Radio Veronica.

In the lap of the gods en Shadow of a lonely man, meesterlijk.

37 minuten is weinig voor je geld, maar de plaat beklijft wel van begin tot eind; niet zo sterk als debuut en I Robot, maar toch nog een hele goede plaat hoor!

****

Wat MusicMeter al niet met je doet. Het is haast niet te bevatten. Eén van die dingen is door je muziekcollectie te laten gaan. Als deze naast cd's ook nog uit lp's bestaat ren je van de huiskamer naar de zolder en weer terug. Maar dit even terzijde.

Dit album kocht ik destijds omdat de tune van het Veronica-programma het Zwartegat er opstond. Dat vond ik zo'n spannend stuk muziek dat moest ik hoe dan ook hebben. Tijdens het luisteren in de platenzaak viel het hele album niet tegen. De hoes zeer fraai uitgevoerd, met die man die met hoofdpijn op de rand van het bed zit. En eenmaal de hoes open geslagen daar het antwoord waarom. Die vent met hoofdpijn is daaps geworden van de wetenschap en zeer zeker niet van de muziek.

Al na de eerste tonen zit ik al midden in de bekende sound van The Alan Parsons Project. Mooie wijdse klanken die mij naar de eerste wetenschappelijke stelling leiden What Goes Up... Hierna is tijd om naar een der mooiste vogels te kijken. Dit is goed gedaan, in gedachte zie ik het beest steeds hetzelfde rondje vliegen opzoek naar prooi. Na dit schouwspel is er tijd voor wat aardse zaken. De track One More River rockt aan alle kanten. Het laat zien dat kennis ook zo zijn speelse kanten heeft. Daarna laat ik mijn vrije gedachte gaan op het mooie Can't Take It with You.

Na het omdraaien volgt dan eindelijk de track waarom ik dit album kocht. Met spannende klanken begint In the Lap of the Gods. Het doet me gelijk denken aan de uitzendingen van het programma Het Zwarte Gat van Veronica. Wat later komt er een koor bij waardoor ik maar aan één ding kan denken en dat is de Carmina Burana van Carl Orff. Hierna volgt een song hoe gek je van Pyramides kan worden. Het instrumentale Hyper-Gamma-Spaces doet me altijd wat zweven. Een heerlijk ritme aangevuld met schitterende wijdse klanken. Het album besluit met het dramatische Shadow of a Lonely Man. Dit geeft direct een verklaring over die man die op de hoes is te zien. Met deze track wordt dit album in stijl afgesloten.

Aan de baard te zien is die man overigens Alan Parsons zelf

Inderdaad, foutje bedankt.

Volgende week komt de geremasterde expanded edition versie met bonus tracks uit:
http://www.the-alan-parsons-project.com/pyramid.html

Dit zijn vaak niet al te dure uitgave maar wel bevatten wel leuke extra's in aanvulling op het origineel.

Mooie link, bedankt.

Pyramid is misschien wel het meest representatieve album voor The Alan Parsons Project. Alle soorten APP-werk staan erop. Het rustige The Eagle Will Rise Again, prachtig gezongen door Colin Blunstone. Misschien nog wel beter dan zijn vocals op Old and Wise. Het instrumentale Hyper-gamma-spaces, de voorloper van Mammagamma. Het wat ruigere rocknummer One More River. Het popachtige Pyramania. Het symfonisch-gothic-achtige In the Lap of the Gods. De progrock-nummers What Goes Up en Can´t Take It With You. En tot slot de typische APP-afsluiter Shadow of a Lonely Man, gezongen door John Miles.
De expanded edition versie is ook qua geluidskwaliteit zeer de moeite waard. Kortom, vandaag weer beluisterd en ben weer een tevreden APP-liefhebber.

Volgens mij heb je daar helemaal gelijk in dat dit het meest representatieve album is van The Alan Parsons Project. Het bevat de nodige experimenten. Er zijn behoorlijk wat muziekstijlen op dit album te horen. En verder is alles boeiend op de plaat terecht gekomen in een productie die nog niet zo glad is als op het latere werk van dit project. In één woord een staalkaart die er mag zijn.

Productie nog niet zo glad? Mijn god, dat stukje gitaar daar in "What Goes Up", dan klinkt zo perfect dat het eigenlijk niet meer schoon is. En volledig in het begin, die klikjes of wat zijn dat. Geweldig.

Ik ben verliefd op deze cd in de eerste plaats voor de prachtige klank en heerlijke luisterervaring en dan pas voor de muziek, die mij niet bij elk nummer even hard kan aanspreken. Ik zeg altijd dat dit de beste "CD" (album dus) is, maar niet de beste muziek.

In The Lap of The Gods en What Goes Up zijn mijn favo's. Maar pyramania is ook bijzonder, het lijkt zo onnozel maar het zit zo goed in elkaar naar mijn gevoel, en die klank altijd. Altijd die klank.

Soit, al bij al heb ik deze cd eindelijk eens ergens gevonden en ik heb die gekocht zonder aarzelen (was een koopje trouwens)! Die MOEST ik hebben al vanaf de eerste luisterbeurt.

nee dat klopt niet de voorkant komt van een boek over de heelzame krachten van pyramiden. pyramidelogie was in de mid jaren 70 een hot item, een soort bijgeloof dus. alan parsons geloofde er niks van maar vond het idee grappig. zo grappig dat hij er een cd van maakte.

enfin geen parsons op de voorkant

mijnes is

1. in the lap of the gods
2. voyager/what goes up(zet het neer als het zelfde nummer, met voyager als een lang intro)
3 one more river
4 shadow of a lonely man
5 Hyper-Gamma-Spaces

hoewel zo beoordeeld (door all music bevoorbeeld) geen slecht album. heeft wel twee mindere nummers(pyramenia,cant't take it with you) maar deze zijn beluisterbaar. het hoofdthema komt minder goed over. Een verdiende 4 sterren

Het boek ("Pyramid Power") ligt op het nachtkastje... de man is wel degelijk Alan Parsons!

Op de hoes is Alan Parsons te zien, maar Pietje Puk zou voor mij geen probleem zijn geweest. De muziek blijft ondanks dat toch behoorlijk. En daar gaat het hier toch om???

Akkoord, maar Misterfool was wel heel stellig in zijn onjuiste beweringen.

Ik kan hier ook wel beweren dat Alan Parsons de zingende broer van Ada Kok is. Vervolgens mag niemand dat weerleggen?

Trouwens gelijk even mijn waardering voor "Pyramid" van 3,5 naar 4,0 geschopt. Kende deze plaat van vroegah op vinyl, maar sinds ik de remaster in huis heb, is hij nog meer in mijn achting gestegen...

ik dacht ooit gelezen te hebben dat het de voorkant van de cd de voorkant van het boek is. maar aangezien jij het boek zelf hebt zul je het wel beter weten. goed dat mensen me verbeteren.

de muziek is tenminste goed.

Als ik zeg: "het boek ligt op het nachtkastje", dan bedoel ik dus: het betreffende boek ligt op het nachtkastje op de foto op de hoes van de betreffende cd!

En niet: het betreffende boek ligt op mijn nachtkastje.

Ik hoop dat een en ander hiermee opgehelderd is. Zo niet, dan hoor ik dat natuurlijk ook graag.

Pyramid is de derde cd van The Alan Parsons Project - nog steeds wordt er prima gemusiceerd, gezongen en uitgevoerd.

Ik sluit mij grotendeels toch wel aan bij Dynamo d, die zijn lof uit op 6 juli van dit jaar. Ik wil hem wel iets temperen op het gebied van "hoe sterk zijn de composities" maar het is nog steeds goed en er zijn weinig zwakke plekken.

Zelf kies ik voor In the lap of the Gods (prachtige opening) en The eagle will rise again

Het blijft voor mij nog steeds één van de betere albums van het Alan Parsons Project. De productie is nog niet zo glad als op het latere werk. Hierdoor zit er nog de nodige spanning in waardoor ik Pyramid nog graag mag draaien.